ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 346 แม้แต่เรื่องนี้ท่านก็หึงหรือ

บทที่ 346 แม้แต่เรื่องนี้ท่านก็หึงหรือ

ซ่งชิงหลันมองไป๋เย่หานแวบหนึ่งก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ไป๋เย่หาน แม้แต่เรื่องนี้ท่านก็หึงอย่างนั้นหรือ อีกอย่าง พวกเรามาที่เมืองเปี้ยนเจียงก็เพื่อช่วยอิงหนิง ไม่ได้มาเพื่อเกี้ยวพาราสีกันเสียหน่อย”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “แต่เดิมทีที่ข้าตามเจ้ามา ก็เพื่ออยู่ตามลำพังกับเจ้าและพัฒนาความสัมพันธ์ต่างหาก”

เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ กว่าจะได้ทิ้งเด็กทั้งสองคนมาได้ช่างยากลำบากนัก แล้วเช่นนี้ยังจะต้องถูกคนอื่นแย่งเวลาที่พวกเขาต้องอยู่ตามลำพังไปอีก

“ได้ เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสท่าน” อยู่ดี ๆ ซ่งชิงหลันก็เลิกคิ้ว มองไป๋เย่หานอย่างเย้าหยอก

สีหน้าของไป๋เย่หานเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในใจถึงขนาดตื่นเต้นขึ้นมา แล้วรีบเอ่ยถาม “จริงหรือ”

“อืม” ซ่งชิงหลันพยักหน้า งอนิ้วไปทางเขา และกล่าวอย่างอ่อนโยน “มานี่สิ”

“ที่นี่หรือ” ไป๋เย่หานทั้งตกใจทั้งดีใจ แววตาฉายแววตื่นเต้นเล็ก ๆ มุมปากมีรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ “พระชายาช่างกล้านัก แต่ข้าชอบมาก”

จากนั้นเขาก็รีบเดินเข้าไป

ไป๋เย่หานเข้าใกล้ซ่งชิงหลันเล็กน้อย ในตอนที่ริมฝีปากบางของเขากำลังจะประกบกับริมฝีปากอิ่มของนางนั้นเอง อยู่ ๆ ผักกาดกำมือหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ขวางระหว่างทั้งสองคนเอาไว้

เขาผงะไปทันที เปิดเปลือกตามองขึ้นไป ก็เห็นใบหน้างดงามของซ่งชิงหลันยกยิ้มแปลกประหลาด แววตาของนางยิ้มโค้ง มองไป๋เย่หานที่ถูกหลอกอย่างมีความสุข

ไป๋เย่หานพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม “พระชายา เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ท่านอ๋อง ท่านเข้าใจผิดไปแล้วหรือ ข้าเรียกท่านมานี่ ก็เพื่อให้มาทำอาหารกับข้าต่างหาก” ซ่งชิงหลันหัวเราะอย่างขบขัน และพึงพอใจกับท่าทางน่าขายหน้าของไป๋เย่หานอย่างมาก

ส่วนไป๋เย่หานหน้าดำหน้าแดงราวกับก้นกระทะ เม้มปากไม่กล่าวอันใด

ซ่งชิงหลันจึงยิ้มแล้วหยอกล้อเขาอีกครั้ง “ทำอาหารกับข้าก็เป็นช่วงเวลาที่อยู่ตามลำพังนะเจ้าคะ ท่านอ๋องเจ้าไม่ยินดีหรืออย่างไร”

กล่าวจบนางก็กะพริบตาปริบ ๆ อย่างซุกซน

ไป๋เย่หานพ่ายแพ้ในทันที เขานั้นถูกซ่งชิงหลันบีบเอาไว้ในมืออย่างแน่นหนาจริง ๆ

ชายหนุ่มยื่นมือออกไปรับผักกาดจากมือของซ่งชิงหลัน กล่าวเบา ๆ “สิ่งนี้ต้องทำอย่างไร”

“เอาผักกาดล้างก่อนแล้วค่อยหั่นเป็นชิ้น ๆ เป็นใช้ได้เจ้าค่ะ ข้าจะทำข้าวต้มผักให้อิงหนิง”

จากนั้นไป๋เย่หานก็ทำตามคำสั่งของซ่งชิงหลัน เริ่มลงมือทำงาน

ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกันเป็นครั้งคราว ดูแล้วเรียบง่ายและอบอุ่นเหมือนกับคู่สามีภรรยาทั่วไป

เมื่อข้าวสุกแล้ว ซ่งชิงหลันใส่ผักกาดลงไปในหม้อ แต่เมื่อกำลังจะปิดฝา ก็ได้ยินเหมือนเสียงคนต่อสู้กันดังมาจากที่ลานบ้าน

นางตกใจ รีบมองไป๋เย่หานอย่างเป็นกังวล “เกิดอันใดขึ้น”

คิ้วของไป๋เย่หานขมวดแน่น จากนั้นก็จับมือซ่งชิงหลันไว้โดยไม่รู้ตัว และกล่าวอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร ข้าจะไปดู”

ทั้งสองคนเดินมาตรงประตูห้องครัวก็เห็นลูกธนูไฟแต่ละดอกถูกยิงลอยเข้ามาอย่างต่อเนื่องจากด้านนอกจวน

ในตอนนี้ซ่งชิงหนานและอู่เชียนเชียนทั้งสองคนกำลังอยู่บนหลังคา มือถือกระบี่วาดไปมา ฟันเหล่าลูกธนูไฟเหล่านั้นกลับไป

แต่ต่อให้พวกเขาทั้งสองคนจะมีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใด กำลังก็ถือว่ายังน้อยอยู่ สุดท้ายก็มีลูกธนูไฟที่เล็ดลอดเข้ามาในจวน ก่อให้เกิดเพลิงไหม้ตรงมุมหนึ่ง

ตอนนี้พ่อบ้านฝูที่ได้ยินเสียงอึกทึกก็รีบพาเหล่าคนรับใช้ในจวนมา เมื่อเห็นภาพนี้เขาก็ยังคงสงบสติ ออกคำสั่งคนรับใช้ด้านหลังตนโดยพลัน “เร็ว! รีบไปตักน้ำมาดับไฟเร็วเข้า!”

ซ่งชิงหลันเห็นเช่นนั้นก็รีบรุดหน้าไปช่วยเหลือ

หากแต่ไป๋เย่หานรั้งนางเอาไว้ทันที แล้วกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “ไฟเล็ก ๆ ทางด้านนี้ไม่สำคัญอันใด อีกเดี๋ยวก็ดับลงแล้ว เจ้าไปข้างในเถิด”

กล่าวจบเขาก็เหาะขึ้นไปบนหลังคา เข้าร่วมช่วยซ่งชิงหนานและอู่เชียนเชียนตั้งรับธนูไฟ

ดวงตาไป๋เย่หานเย็นชาจนน่าขนลุก จากนั้นรวบรวมกำลังภายในมาที่กลางฝ่ามือสองข้าง และวาดออกไป พาธนูไฟทั้งหมดที่เข้ามาในจวนซุนพุ่งย้อนกลับไป

อู่เชียนเชียนมองพลังวิเศษของไป๋เย่หานที่มาโดยไม่ทันตั้งตัว ทันใดนั้นก็เผยใบหน้าชื่นชมทันที นางร้องตะโกนเสียงดัง “ท่านเก่งกาจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ!”

ซ่งชิงหนานเองก็ใช้สายตานับถือมองไปยังไป๋เย่หานเช่นกัน “ท่านพี่เขย! ในที่สุดท่านก็มา!”

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น” ไป๋เย่หานขมวดคิ้ว แววตาเย็นชามองไปยังมุมหนึ่งนอกประตูจวนซุน

“น่าจะมีคนลอบทำร้ายขอรับ” ซ่งชิงหนานกล่าวตอบเสียงลุ่มลึก

ในตอนนี้ คนที่ด้านนอกจวนซุนก็ตกใจเสียจนขวัญเสีย มองธนูไฟที่ปักอยู่รอบตนเอง ก็กระวนกระวายเสียจนรีบวางคันธนูในมือแล้วดับไฟ

จากนั้นเหล่าคนที่เป็นลูกน้องก็เอ่ยถามคนที่เป็นหัวหน้า “พี่ใหญ่ ดูท่าทางจะมียอดฝีมือซ่อนตัวอยู่ในจวนซุน พวกเราทำอย่างไรดีขอรับ”

“ทำอย่างไรน่ะหรือ ยังจะทำอย่างไรได้อีก ในเมื่อได้เงินมาแล้ว ก็ต้องทำงานให้เสร็จ! พวกเจ้าฟังนะ! เพิ่มไฟเข้าไปอีก เพิ่มความเร็ว แล้วก็ยิ่งธนูต่อไป!”

เมื่อมองดูลูกธนูไฟชุดใหม่ที่ถูกยิงเข้ามา แววตาของไป๋เย่หานเย็นยะเยือก ออกคำสั่งด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “พวกเจ้าทั้งสองลงไปจัดการคนเหล่านั้น ข้าจะคอยอยู่ตรงนี้”

ไป๋เย่หานพูดไม่ผิด หากไม่จัดการพวกด้านล่าง เรื่องนี้ก็จะไม่จบไม่สิ้น ต่อให้พวกเขาจะเก่งกาจเพียงไหน ก็ไม่อาจป้องกันต่อไปได้

ดังนั้น ซ่งชิงหนานและอู่เชียนเชียนก็เหาะลงไป รีบมุ่งหน้าไปจัดการคนเหล่านั้นทันที

กลุ่มคนที่อยู่ด้านล่าง เมื่อเห็นซ่งชิงหนานและอู่เชียนเชียนพุ่งตัวเข้ามาก็ตกใจจนฉี่ราด

“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! ทำอย่างไรดีขอรับ พวกมันบุกมาแล้ว!”

“ไอ้เจ้าโง่! พวกมันมีเพียงสองคน! พวกเราเหล่าพี่น้องสิบกว่าคนจะกลัวพวกมันหรืออย่างไร ยิงธนูใส่พวกมันเสีย! เร็ว!”

ทันทีที่เขาออกคำสั่ง ทุกคนก็เปลี่ยนเป้าหมาย ดึงคันธนูเต็มกำลัง เล็งไปที่ซ่งชิงหนานและอู่เชียนเชียน

ซ่งชิงหนานโค้งมุมปากขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเหยียดหยัน เขาใช้กระบี่งอในมือวาดเป็นวงสองสามครั้ง จากนั้นก็สะบัดแขนไปข้างหน้า กระบี่โค้งนั้นก็เหมือนมีตามองเห็น มันทะยานเข้าใส่เหล่าคนที่กำลังดึงคันธนู ฟันเข้าที่คอคนทุกคนล้มลงไปกับพื้นไม่เหลือรอดสักคน

คนที่อยู่ด้านหลังเห็นพี่น้องของตนล้มลงกับพื้น ยังไม่ทันได้หลับตาก็ตกใจเสียจนฉี่ราด และเลือกที่จะหนีไป!

เหลือไว้เพียงหัวหน้าผู้นั้น เมื่อเห็นพี่น้องที่ทิ้งตนไปก็โกรธเสียจนดวงตาแทบถลนออกมา ตะโกนเสียงดัง “พวกเจ้า ไอ้พวกคนโง่! เหตุใดจึงหนีไปเสียแล้ว…”

“ต่อให้เจ้าจะหนีตอนนี้ก็สายไปแล้ว!” น้ำเสียงหวานและเฉียบคมดังขึ้น ทันใดนั้นกระบี่ยาวคมเล่มหนึ่งจ่อไปที่คอของเขา

เขาหันหน้ามาอย่างสั่นสะท้าน มองใบหน้างดงามของอู่เชียนเชียนที่เผยรอยยิ้มใสซื่อบริสุทธิ์ ก็รู้สึกยิ่งหวาดกลัวกว่าเดิม จึงขอความเมตตา “ท่านหญิง ท่านอย่าสังหารฆ่าให้เสียคมกระบี่เลย ช่วยไว้ชีวิตข้าทีเถิด!”

อู่เชียนเชียนหัวเราะอย่างขบขัน และกล่าว “เรื่องนี้ข้าตัดสินใจไม่ได้หรอก!”

สุดท้ายซ่งชิงหนานก็กดจุดของเขา ให้เขาขยับไม่ได้ จากนั้นก็ลากเขากลับเข้าไปในจวนซุน