ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 354 โคมไฟลอย

บทที่ 354 โคมไฟลอย

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ…”

ซ่งชิงหลันอดไม่ได้ หัวเราะออกมาอย่างไร้ปรานี

ไป๋เย่หานหลับตา สะบัดหัวซ้ายขวาอย่างหล่อเหลาไล่หยดน้ำที่เกาะพราวบนใบหน้าให้หมดไป ส่วนดวงตาดำขลับมองซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “เจ้ายังจะหัวเราะอีกหรือ”

“ขอโทษ… ข้าอดหัวเราะไม่ได้จริง ๆ แค่ก ๆ…” ในที่สุดซ่งชิงหลันก็อดกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ได้ นางหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอก ก่อนจะเช็ดน้ำบนใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน

ต้องยอมรับว่าในชั่ววินาทีนั้น ซ่งชิงหลันรู้สึกซาบซึ้งชายหนุ่มเป็นอย่างมาก

นางมองร่างสูงโปร่งของไป๋เย่หานอยู่ตรงหน้า ก่อนจะคิดว่า ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็ยกให้นางเป็นที่หนึ่งเสมอ หัวใจดวงน้อย ๆ พลันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่นานซ่งชิงหลันก็เช็ดน้ำบนใบหน้าของไป๋เย่หานจนสะอาด พอได้มองใบหน้าหล่อเหลาของเขาเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ไป๋เย่หาน ที่นี่ทั้งสกปรกทั้งชื้น ทั้งยังมีกลิ่นคาวอีกด้วย ท่านกลับไปก่อนจะดีกว่า”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้ว “ไม่ ข้าจะอยู่กับเจ้า”

กล่าวจบก็จูงมือของซ่งชิงหลันอย่างดุดัน เดินตรงไปยังแผงขายของบริเวณนั้น “เจ้าไปซื้อเถิด” เขากล่าว

ซ่งชิงหลันหันหน้าไปมองท่าทางที่ทั้งดุดันทั้งกระอักกระอ่วนของเขา ก็รู้สึกว่ามันช่างน่ารักเสียจริง

สุดท้ายไป๋เย่หานก็เดินเป็นเพื่อนนางจนทั่วทั้งตลาดปลา

ซ่งชิงหลันจดรายการอาหารทะเลของที่นี่ทุกอย่าง จดทั้งราคาเอาไว้ ทั้งวิธีปรุงอาหารทะเลทั่วไปที่นางได้เรียนรู้มาจากคนขายปลา เพราะหลังกลับไปที่เมืองหลวงแล้ว นี่จะเป็นประโยชน์กับทั้งนางและฟางโย่วลี่ในการศึกษาด้วยกัน

กว่าพวกเขาจะกลับมาถึงจวนซุน ก็เกือบจะเที่ยงแล้ว

พ่อบ้านฝูมองไป๋เย่หานที่กลับมาพร้อมกับยกตะกร้าใบใหญ่ในมือสองข้าง ภาพนั้นดูน่าขันเล็กน้อย แต่แน่นอนว่าเขาย่อมไม่กล้าหัวเราะออกมา ทำได้แต่เพียงมองซ่งชิงหลันอย่างแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยถาม “แม่นางซ่ง พวกท่านออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ก็เพื่อซื้ออาหารทะเลหรือขอรับ”

“ใช่แล้ว!” ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วพยักหน้า

“แต่ว่า… นี่… เหตุใดท่านจึงซื้อมาเยอะเพียงนี้”

“วันนี้ข้ามีความสุข จึงอยากให้ทุกคนกินอาหารดี ๆ เจ้าค่ะ” กล่าวจบ อยู่ ๆ ซ่งชิงหลันก็นึกอันใดบางอย่างออก จึงเอ่ยถามต่อ “จริงสิ พ่อบ้านฝู ข้าขอถามท่านเรื่องหนึ่ง ระหว่างทางที่พวกข้ากลับมา ได้เห็นหลาย ๆ ที่ขายกระดาษหลากสี ทั้งยังมีคนมากมายไปซื้อ พวกเขาเอามันเอาไปทำอันใดหรือเจ้าคะ”

“อ๋อ นี่น่ะหรือ…” อยู่ ๆ พ่อบ้านฝูก็หัวเราะออกมา “พวกเขาจะทำโคมไฟลอยน่ะขอรับ”

“โคมไฟลอยหรือ เหตุใดต้องทำโคมไฟลอยด้วยเล่า”

“มันเป็นธรรมเนียมของพวกเราที่นี่ พวกเราทางฝั่งนี้ส่วนใหญ่ล้วนหากินกับทะเล ดังนั้นนี่จึงเป็นเทศกาลประจำปี ผู้คนจะพากันไปลอยโคมไฟที่ด้านหน้าของแม่น้ำหย่งโซ่ว ถือเป็นวิธีขอพรชนิดหนึ่ง เหล่าบัณฑิตเยาว์วัยจะขอพรกับอนาคต ส่วนเหล่าหญิงสาวที่รอคอยออกเรือนก็จะขอพรกับงานแต่ง ขอบุตรชาย ขอความสงบ หรือไม่ก็ขอความร่ำรวยเกียรติยศ คิดสิ่งใดอยู่ก็ล้วนเขียนลงไปบนโคมไฟ”

ซ่งชิงหลันฟังจบ ก็อดรู้สึกสนอกสนใจไม่ได้ “คิดไม่ถึงว่าที่นี่จะมีประเพณีที่สนุกเพียงนี้ด้วย”

“ใช่แล้ว…จะว่าไป สิ่งที่คุณหนูชอบที่สุดตอนเด็ก ๆ ก็คือการไปลอยโคมไฟที่แม่น้ำหย่งโซ่วกับนายท่านและฮูหยิน แต่ตอนนี้…” กล่าวจบ พ่อบ้านฝูก็อดไม่ได้ที่จะเศร้า “นายท่านและนายหญิงไม่อยู่แล้ว อีกไม่กี่วันคุณหนูก็จะไปจากเมืองเปี้ยนเจียง หลังจากนี้ เกรงว่าคงจะได้กลับมาเยี่ยมที่นี่น้อยครั้งนัก”

ซ่งชิงหลันฟังจบ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะหดหู่ขึ้นมา

นางเงยหน้าในทันที “ท่านพ่อบ้านฝู รบกวนท่านไปซื้อกระดาษสีมาจำนวนหนึ่งเถิด พวกเราเองก็จะทำโคมไฟลอยด้วยกันเจ้าค่ะ”

“จริง… จริงหรือขอรับ” แววตาของพ่อบ้านฝูฉายแววความตื่นเต้นออกมา “แต่ว่า… คุณหนูบอกว่าอีกสองวันก็จะไปแล้วนี่ขอรับ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “อิงหนิงอยู่ที่ใดหรือ ข้าจะไปคุยกับนาง อีกสองวันให้หลังค่อยกลับไปก็ยังได้”

“คุณหนูอิงหนิงกำลังเก็บของอยู่ในห้องขอรับ”

“ได้ ข้าจะไปหานางเดี๋ยวนี้ ท่านพ่อบ้านฝู รบกวนท่านซื้อกระดาษสีมาเยอะหน่อยนะเจ้าคะ”

“ได้ขอรับ! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” กล่าวจบ พ่อบ้านฝูก็เดินออกจากประตูไปอย่างมีความสุข

ซ่งชิงหลันเองก็เดินไปทางเรือนด้านหลัง ขณะเดียวกันนั้นเสียงเย็นชาปนโกรธเคืองก็ดังขึ้นข้าง ๆ “พระชายา เจ้าลืมไปแล้วใช่หรือไม่ว่าข้ายังอยู่ตรงนี้”

ซ่งชิงหลันหันหน้ากลับมา เห็นไป๋เย่หานที่สองมือถืออาหารทะเลอยู่เต็มตะกร้า ท่าทางราวกับว่ากำลังไม่พอใจมาก

นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาแล้วกล่าว “นี่ ไป๋เย่หาน ท่านยังอยู่ตรงนี้หรือ”

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่เช่นนั้นข้าจะไปอยู่ที่ใดเล่า” ไป๋เย่หานกลอกตา

ให้ตายเถิด พระชายาของเขาลืมเขาไปเสียหมดสิ้น เขาลำบากเพียงนี้ก็เพื่อผู้ใดกันเล่า

ซ่งชิงหลันเองรู้ตัวว่าผิด นางก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นแล้ว ท่านช่วยข้านำอาหารทะเลเหล่านี้ไปไว้ในครัวเถิด อีกเดี๋ยวข้าจะไปหาท่าน แต่ตอนนี้ข้าขอไปหาอิงหนิงก่อน”

กล่าวจบ เจ้าตัวก็วิ่งจากไปอย่างมีความสุข

ไป๋เย่หานมองร่างด้านหลังของนางที่จากไป อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มรักใคร่

ในตอนนั้นเอง บนหลังคาก็มีเสียงขบขันดังลงมา “ท่านพี่เขย ท่านถูกท่านพี่ข้ากำเอาไว้ในมือเสียแน่นเลยนะขอรับ หากไม่ใช่ว่าได้เห็นกับตา ผู้ใดจะเชื่อว่าหานอ๋องผู้ยิ่งใหญ่จะต้องมาถือตะกร้าสองใบ… ที่เต็มไปด้วยปลาและกุ้ง”

ซ่งชิงหนานใช้วิชาตัวเบาเหาะลงมาจากบนหลังคาพร้อมรอยยิ้ม

แววตาไป๋เย่หานเย็นชา มองเขาชั่วครู่ ก่อนจะโยนตะกร้าอาหารทะเลใบหนึ่งใส่ซ่งชิงหนานโดยไม่เปิดโอกาสให้พูดต่อ

แววตาซ่งชิงหนานเบิกกว้างเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ยื่นมือไปรับโดยไม่รู้ตัว เมื่อครู่เขาเห็นแล้วว่าท่านพี่ของเขาทะนุถนอมอาหารทะเลเหล่านี้มาก เขาจึงไม่กล้าปล่อยให้พวกมันตกลงพื้นเด็ดขาด

เพียงแต่วรยุทธ์ของไป๋เย่หานนั้นช่างน่ากลัวนัก ตะกร้าที่กระแทกมาจึงมีแรงส่งมาด้วย แม้คนโดนขว้างจะเตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่หลังจากรับตะกร้าก็อดไม่ได้ที่จะซวนเซไปสองสามก้าวก่อนจะหยุด

ซ่งชิงหนานมองอาหารทะเลด้านในอย่างเป็นกังวล โชคดีที่พวกมันไม่เป็นอันใด จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาเงยหน้ามองไป๋เย่หาน “ท่านพี่เขย ท่านต้องหนักมือเพียงนี้เลยหรือขอรับ” เขากล่าว

ไป๋เย่หานยกโค้งมุมปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มชั่วร้าย และกล่าวเสียงทุ้ม “ไปห้องครัวกับข้า”

กล่าวจบก็เดินนำไปก่อน

ซ่งชิงหนานมองตะกร้าใส่อาหารทะเลในมือ พลันรู้ว่าเขากำลังขุดหลุมฝังตนเอง

อีกด้าน ซ่งชิงหลันเดินมาถึงหน้าห้องของซุนอิงหนิง

พบว่าประตูห้องเปิดอยู่ เห็นหญิงสาวอยู่ที่ประตูกำลังเก็บของกับชุนหน่วน สาวใช้คนสนิท

ชุนหน่วนเหนื่อยเสียจนเหงื่อออกเต็มหน้า นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “คุณหนู พวกเราต้องเอาของไปมากมายเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ มีของตั้งมากที่สามารถไปซื้อใหม่ที่เมืองหลวงก็ย่อมได้”

แววตาของซุนอิงหนิงเจือความเศร้าอยู่จาง ๆ ก็กล่าวเสียงเบา “เจ้าพูดถูก มีของมากมายที่สามารถซื้อใหม่ได้ แต่ของที่ซื้อมาใหม่ก็ไม่ใช่ของชิ้นเดิมแล้วไม่ใช่หรือ”

ชุนหน่วนขมวดคิ้ว “คุณหนู ท่านพูดอันใดเจ้าคะ ข้าฟังไม่เข้าใจ”

“ช่างเถิด ข้าก็พูดไปอย่างนั้น เราเก็บของต่อดีกว่า”

ซุนอิงหนิงยิ้ม เมื่อหันกลับมาก็เห็นซ่งชิงหลันที่ยืนอยู่ตรงประตู

นางผงะไป ก่อนจะกล่าว “ท่านพี่ชิงหลัน ท่านมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ”