ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 459 ข้าจะคิดหาวิธี

บทที่ 459 ข้าจะคิดหาวิธี

อู่เชียนเชียนมองตามไป และกล่าวอย่างขุ่นเคือง “ภัตตาคารอี่หงแห่งนี้มาเปิดตรงข้ามกับภัตตาคารอวิ๋นหลายเสียอย่างนั้น นี่จะแย่งลูกค้าเราหรือ! พี่ชิงหลัน ท่านทนได้อย่างไรกัน”

ในตอนนั้นเอง ที่ด้านหลังของพวกนางก็มีเสียงแก่ ๆ ดังขึ้น “แม่นางซ่ง…”

ซ่งชิงหลันหมุนตัวไปดู ก็เห็นท่านลุงจางที่ดื่มชายามเช้าอยู่

ท่างลุงจางเป็นช่างฝีมือคนหนึ่ง ปกติหาเลี้ยงตนเองด้วยการขายเครื่องมือไผ่อย่างเช่นหมวกไผ่ กระเช้าไผ่ ตะกร้าไผ่และอื่น ๆ ที่ตนถักเอง

ซ่งชิงหลันเดินไปตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยถาม “ท่านลุงจาง ท่านมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”

“ข้าไม่เห็นแม่นางซ่งมานานแล้วน่ะ”

“ใช่เจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าจากเมืองหลวงไปพักหนึ่ง มีอันใดหรือเจ้าคะ อาหารวันนี้ไม่ถูกปากท่านหรือ”

ซ่งชิงหลันมองอาหารที่เขาสั่งก็เหมือนกับปกติ…

ท่านลุงจางยิ้มแล้วส่ายหน้า “ความจริงข้าอยากจะบอกกับเจ้า เจ้าอย่าได้โทษคนเหล่านั้นที่ไปเข้าภัตตาคารอี่หงเลย นี่เป็นเพราะว่าที่ภัตตาคารอี่หงนั้นมีอาหารแบบเดียวกับของภัตตาคารอวิ๋นหลาย ถึงขนาดที่ว่ารสชาตินั้นยังอร่อยกว่าอีกด้วย!”

พูดจบ เขามองซ่งชิงหลันอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง

“ว่าอย่างไรนะ” อู่เชียนเชียนตกใจในทันที “ท่านจะบอกว่ารายการอาหารของภัตตาคารอี่หงนั้นเหมือนกับภัตตาคารอวิ๋นหลายหรือเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันดูเคร่งเครียดขึ้นมา นางมองท่านลุงจางด้วยสีหน้าจริงจัง “ท่านลุงจาง ท่านเคยไปกินอาหารที่ภัตตาคารอี่หงแล้วหรือเจ้าคะ”

ท่านลุงจางพยักหน้า “ใช่ ข้าไปดูรายการอาหารที่นั่นมา จะบอกว่าเหมือนกับรายการอาหารของภัตตาคารอวิ๋นหลายของเจ้าไม่ทั้งหมด แต่อย่างนั้นก็เหมือนกันเจ็ดถึงแปดส่วนทีเดียว แต่คงเป็นข้าที่คิดมากไปเอง อย่างไรภัตตาคารร้านอาหารทุกแห่งก็คงไม่ต่างกันมากนัก อาหารเองก็คงไม่ต่างกันกระมัง”

อู่เชียนเชียนเอ่ยด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “มีเรื่องบังเอิญเช่นนั้นจริง ๆ หรือ”

นี่เป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือหลอก ซ่งชิงหลันก็พอจะตัดสินได้ในใจ

อาหารที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายของพวกเขาส่วนมากล้วนเป็นนางและพ่อลูกฟางโย่วลี่หารือและค้นคว้าพัฒนาออกมา ที่สำคัญที่สุดก็คือยังมีการผสมผสานวิธีการทำอาหารและสูตรอาหารของยุคปัจจุบันอยู่ด้วย หากเป็นเช่นนี้ ภัตตาคารอี่หงสามารถทำอาหารเช่นเดียวกับของพวกเขา นางอดไม่ได้ที่จะสงสัย เว้นเสียแต่ว่าเจ้าของร้านนั้นเองก็ทะลุมิติมา

คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของซ่งชิงหลันก็เคร่งขรึม ดูท่าปัญหาที่พวกเขาได้พบในตอนนี้จะน่าปวดหัวไม่น้อย

ในตอนนี้ อู่เชียนเชียนมองท่านลุงจางยิ้มแล้วเอ่ยถาม “ท่านลุงจาง ในเมื่อท่านบอกว่าอาหารของภัตตาคารอี่หงฝั่งตรงข้ามอร่อยเพียงนั้น เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงมากินที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายอีกเล่า”

“ข้ามาที่นี่ก็เพราะแม่นางซ่ง” พูดจบ ท่านลุงจางมองซ่งชิงหลันอย่างลึกซึ้ง “เมื่อตอนนั้น หลานชายข้าเปรี้ยวปากอยากจะกินนกพิราบย่างของภัตตาคารอวิ๋นหลาย แต่ตอนนั้นกิจการข้าไม่ดี ไม่มีเงิน เป็นแม่นางซ่งที่ยินดีขายนกพิราบย่างตัวนั้นแบบลงบัญชีให้ข้า ว่ากันว่าบุญคุณแม้เพียงน้ำหยดเดียว ก็ควรตอบแทนดั่งสายธาร ต่อให้อาหารที่ภัตตาคารอี่หงจะอร่อยเพียงใด ข้าก็เชื่อมั่นในภัตตาคารอวิ๋นหลายไปตลอดชีวิต”

ซ่งชิงหลันฟังถึงตรงนี้ก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก นางมองท่านลุงจางแล้วกล่าวขอบคุณ “ท่านลุงจาง ขอบคุณท่านด้วย”

ท่านลุงจางโบกมือ “แม่นางซ่ง เจ้าอย่าได้สนใจคำพูดไม่น่าฟังของคนแก่อย่างข้าเลย พวกเราล้วนทำการค้าขาย เจ้าเองก็น่าจะเข้าใจ การค้าขายคือการแข่งขันที่ผู้เข้มแข็งอยู่รอด ผู้ด้อยกว่าถูกคัดออก ที่ของเจ้านั้นรากฐานมั่นคง แต่ไม่อาจจะทนทรมานไปตลอดได้ เจ้าต้องรีบคิดหาวิธีเรียกลูกค้ากลับมาจึงจะใช้ได้”

สิ่งที่ท่านลุงจางพูดอาจจะไม่น่าฟังแต่มีเหตุผล ทั้งยังตรงกับใจของซ่งชิงหลันอีกด้วย

ซ่งชิงหลันยิ้ม มองเขาแล้วกล่าว “ท่านลุงจาง ขอบคุณที่ท่านเตือนด้วยความหวังดี ข้าจะคิดหาวิธีเจ้าค่ะ”

“เอาเถิด เจ้าไม่ดูถูกว่าคนแก่อย่างข้าชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเป็นใช้ได้ ข้ากินอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนละ”

เขาลุกขึ้นแล้วจากไป

ซ่งชิงหลันและอู่เชียนเชียนมองส่งท่านลุงจางจากไป

จากนั้น อู่เชียนเชียนมองซ่งชิงหลันอย่างกังวล “พี่ชิงหลัน ท่านคิดจะทำอย่างไรหรือเจ้าคะ”

ขณะพูด นางพับแขนเสื้อขึ้นแล้วทำท่าทางเตรียมพร้อมจะต่อสู้

ซ่งชิงหลันส่ายหน้า “ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ได้”

ในตอนนั้น ท้องของอู่เชียนเชียนก็ส่งเสียง ‘โครก…’ ออกมา

“เชียนเชียน เจ้า…”

อู่เชียนเชียนหน้าแดงอย่างเขินอาย “ข้าหิวแล้วแหละ”

ทันใดนั้น ซ่งชิงหลันก็มีประกายความคิดในหัว นางมองอู่เชียนเชียนด้วยแววตาร้อนแรง ยิ้มแล้วตบไหล่นาง “เชียนเชียน เจ้าหิวได้ถูกเวลาจริง ๆ”

“หา หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ” อู่เชียนเชียนมีสีหน้างุนงง

ซ่งชิงหลันยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “เจ้าหิวไม่ใช่หรือ พอดีเลย พวกเราไปกินข้าวที่ภัตตาคารอี่หงฝั่งตรงข้ามกัน”

“ไปภัตตาคารอี่หงหรือ” อู่เชียนเชียนเบิกตากว้างทันที จากนั้นยิ้มอย่างเข้าใจ “อ๋อ ข้าเข้าใจแล้ว พี่ชิงหลัน ท่านคิดจะเข้าถ้ำเสือนี่เอง!”

“ถูกต้อง รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ไปกันเถิด”

กล่าวจบ ทั้งสองคนก็ลงชั้นล่างไป

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากไป๋เย่หานตื่นขึ้นมาแล้วกินอาหารเช้า ก็กลับไปที่จวนหานอ๋อง

ช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ การงานทุกอย่างนั้นมีหานเฟยเป็นคนจัดการ

เพียงหานเฟยเห็นเขากลับมา ทั้งสองคนก็เข้าไปในห้องตำราด้วยกัน

ไป๋เย่หานนั่งลง จากนั้นเอ่ยปากถาม “ช่วงเวลาที่ข้าไม่อยู่ มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือไม่”

“จวนอ๋องและกองกำลังไม่มีความเคลื่อนไหวใดขอรับ แต่ทางด้านพระชายา กลับมีเรื่องเล็ก ๆ เรื่องหนึ่ง…” พูดจบ หานเฟยมองไป๋เย่หานอย่างเป็นกังวล

อย่างไรเสีย เจ้านายของเขานั้นก็เป็นคนรักภรรยา ขอเพียงเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพระชายา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเพียงใดก็ถือเป็นเรื่องใหญ่

แน่นอน ไป๋เย่หานหรี่ตาเล็กน้อยแล้วถามต่อ “เรื่องอันใด”

“หลังจากพวกท่านออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน ตรงข้ามภัตตาคารอวิ๋นหลายมีภัตตาคารเปิดใหม่แห่งหนึ่ง ชื่อว่าภัตตาคารอี่หง ระยะนี้ ลูกค้าเก่า ๆ ของภัตตาคารอวิ๋นหลายล้วนถูกภัตตาคารอี่หงแย่งไปขอรับ อีกทั้งยังมีปรากฏการณ์แปลก ๆ อย่างหนึ่ง…” ขณะพูด หานเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไป๋เย่หานเม้มริมฝีปากบาง กล่าวเสียงเย็น “ว่าต่อ”

หานเฟยลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวต่อ “ข้าน้อยยังพบว่าช่วงนี้เหล่าขุนนางในราชสำนักชอบไปกินอาหารที่ภัตตาคารอี่หงแห่งนี้อย่างมาก ข้าน้อยลองนับดูคร่าว ๆ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นขุนนางที่มีสัมพันธ์อันดีกับลี่อ๋อง ดังนั้น ไม่รู้ว่าในเรื่องนี้จะมีเรื่องซ่อนเร้นอยู่หรือไม่ขอรับ”

“อืม…” ไป๋เย่หานพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืน

หานเฟยจึงรีบเอ่ยถาม “ท่านอ๋อง ท่านจะออกไปหรือขอรับ”

“ข้าจะไปดูที่ภัตตาคารอี่หงนี้เสียหน่อย”

กล่าวจบ เขาก็จากไปอย่างสง่างาม

เดิมทีไป๋เย่หานคิดจะให้ซ่งชิงหลันไปด้วยกัน

แต่ยามที่กำลังจะเดินไปถึงหน้าประตูของภัตตาคารอวิ๋นหลาย เขากลับเห็นนางและอู่เชียนเชียนทั้งสองคนเดินออกมาอย่างตื่นเต้น และเดินไปยังภัตตาคารอี่หงฝั่งตรงข้ามเสียแล้ว