ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 504 ไม่สำรวมเกินไป

บทที่ 504 ไม่สำรวมเกินไป

อู่เชียนเชียนหัวเราะอย่างหยอกล้อและดึงซ่งชิงหลันมาด้านหนึ่ง พร้อมกล่าวอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ “พี่ชิงหลัน ท่านกับท่านอ๋องไม่สำรวมเกินไปแล้ว ตรงนี้คนตั้งเยอะ หากถูกคนเห็นเข้าจะไม่ดีนะเจ้าคะ คิก ๆ ๆ…”

แม้ในใจของนางจะยินดีมากที่ได้เห็นภาพหวานชื่นของทั้งสองคนก็ตาม

ซ่งชิงหลันมองท่าทางหัวเราะไร้สาระของอีกฝ่าย ก็รู้ว่านางจะต้องคิดอันใดที่ไม่ดีเป็นแน่

นางถลึงตามองอู่เชียนเชียน กล่าวอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก “ไม่ใช่เรื่องอย่างที่เจ้าคิด ข้าเพียงมีเรื่องจะบอกกับท่านอ๋องก็เท่านั้น เมื่อครู่เพียงแค่…”

“มีคำพูดอันใดที่ไม่สามารถบอกได้ ถึงต้องทำท่าคลุมเครือเพียงนั้นเลยหรือเจ้าคะ” ไม่รอให้นางกล่าวจบ อู่เชียนเชียนก็หัวเราะขัดจังหวะนาง

ซ่งชิงหลันอ้าปากอยากจะอธิบาย แต่ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน จนรู้สึกใบ้กินพูดอันใดไม่ออก

อู่เชียนเชียนเลิกคิ้วใส่นาง ทำท่าทางเข้าใจเสียเต็มอก กล่าวด้วยรอยยิ้ม “เอาเถิด พี่ชิงหลัน ข้าเข้าใจแล้ว ๆ ท่านไม่จำเป็นต้องอธิบายแล้ว”

ซ่งชิงหลันยอมแพ้แล้ว เพราะไม่ว่าจะอธิบายเพียงใดก็จะยิ่งสร้างความงุนงงมากเท่านั้น

นางจึงเปลี่ยนประเด็น “จริงสิ เหตุใดวันนี้พวกเจ้าจึงมาพร้อมกันได้เล่า”

“อ้อ! จริงสิ! ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน!” อู่เชียนเชียนตบหน้าผากฉาด กล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง “ตอนอยู่ที่บ้านข้าได้ยินว่าภัตตาคารอวิ๋นหลายมีเรื่องคึกคัก บอกว่าท่านพัฒนาอาหารใหม่ อร่อยมาก ข้าจึงได้เรียกทุกคนมาเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ อู่เชียนเชียนมองตรงหน้าประตูภัตตาคารอวิ๋นหลาย ที่ยังมีฟางโย่วลี่และฟางจื่ออี้พ่อลูกที่กำลังแล่เนื้อปลาไม่หยุดมือ

นางหันหน้าไปมองซ่งชิงหลันอย่างสงสัย “พี่ชิงหลัน นี่คืออาหารจานใหม่ของภัตตาคารอวิ๋นหลายหรือเจ้าคะ”

“ถูกต้อง นี่เรียกว่าบุ้งกี๋ปลาดิบ ไปกัน ข้าจะพาพวกเจ้าเข้าไปชิม”

จากนั้น ทุกคนก็เดินเข้าไปในภัตตาคารอวิ๋นหลาย

……

พวกอู่เชียนเชียนกินตามวิธีที่ซ่งชิงหลันสอน แต่ละคนนำปลาดิบวางใส่ปาก

อู่เชียนเชียนเป็นคนแรกที่กิน ด้วยเพราะนางที่เป็นคนกินจุเมื่อได้ลิ้มลองถึงกับลงนามการันตีทันที นางยกนิ้วโป้งให้ซ่งชิงหลันแล้วเอ่ย “พี่ชิงหลัน อร่อยเกินไปแล้ว ของอร่อยเพียงนี้ เหตุใดท่านไม่บอกข้าล่วงหน้าเล่า”

ซ่งชิงเป่ยเห็นท่าทางยังไม่หนำใจของนาง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากหยอกล้อ “ให้บอกท่านล่วงหน้าอย่างนั้นน่ะหรือ เกรงว่าปลาดิบที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายเตรียมไว้จะถูกท่านกินไปเกินครึ่งแล้วกระมัง”

“ฮ่า ๆ ๆ…”

ทุกคนหัวเราะอย่างรู้กันในทันที แม้คำพูดนี้จะเป็นการหยอกล้อ แต่ที่พูดออกมาก็เป็นเรื่องจริง

อู่เชียนเชียนมุ่ยปาก แต่ไม่ได้สนใจอันใด ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดย่อมเป็นของอร่อย

ฉูซื่อโม่วที่อยู่ข้าง ๆ รีบคีบเนื้อปลาให้นาง จิ้มน้ำจิ้ม ห่อเครื่องเคียง แล้วเอาไปให้ถึงที่

ส่วนอู่เชียนเชียนยังไม่ลืมสั่งด้วยความโลภ “อันนั้น ๆ ซื่อโม่วข้าอยากได้ใบจื่อซู ผักชี แล้วก็ขิงดอง พริกชี้ฟ้า เอาพริกดองด้วยเล็กน้อย แล้วก็ถั่วลิสง มะละกอ ใช่ ๆ ๆ… แล้วก็คาวทองที่ข้าชอบที่สุด… สมบูรณ์แบบ!”

อู่เชียนเชียนกินเข้าไปอีกคำ และนำเนื้อปลาและเครื่องเคียงใส่ปากไปพร้อมกัน กินมันอย่างเอร็ดอร่อย

แต่หลังจากนางกินเนื้อปลาคำที่สองเสร็จ กลับพบว่าซุนอิงหนิงที่อยู่ตรงข้ามกลับไม่ได้กินเลยสักคำ

หากพูดให้ถูก ไม่กล้ากินเลยต่างหาก

ตั้งแต่เด็กนางถูกเลี้ยงดูในครอบครัวร่ำรวยราวกับเจ้าหญิง ของกินของใช้ล้วนเป็นของที่ดีที่สุด อาหารดิบเช่นนี้ นางไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย ถึงขนาดที่ว่าในสายตาของนางนั้นมันดูนองเลือดเล็กน้อย ยากที่จะรับไหว

อู่เชียนเชียนมองความลังเลของนางออก จึงได้พูดพลางยกยิ้ม “อิงหนิง เจ้าไม่ต้องกังวล นี่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เจ้าคิด กินเข้าไปเคี้ยว ๆ ก็หมดแล้ว”

หลังจากกู่เยียนหรานกินหมดก็ชมไม่ขาดปาก นางจึงมองซุนอิงหนิงแล้วก็กล่าวโน้มน้าวเช่นกัน “นั่นสิ อิงหนิง เจ้าลองชิมดู นี่อร่อยมากจริง ๆ นะ”

“อืม ถูกต้อง! อร่อย! อร่อยเกินไปแล้วจริง ๆ!” อันชิงชิงพูดอย่างสบาย ๆ

เหมือนกับนางกังวลว่าซุนอิงหนิงจะไม่เชื่อ จึงรีบกินเข้าไปคำใหญ่อีกครั้ง

ซ่างกวนจิ่งหงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เอ่ยเบา ๆ “เจ้าเรียบร้อยเหมือนกับเด็กสาวบ้างไม่ได้หรืออย่างไร”

อันชิงชิงมุ่ยปาก “ข้าก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เกิด เปลี่ยนไม่ได้หรอก ท่านยุ่งอันใดด้วยเล่า”

ซ่างกวนจิ่งหงที่หาเรื่องใส่ตัว ทำได้เพียงส่ายหน้า กินด้วยท่าทางสง่างาม ลิ้มรสอย่างตั้งใจ ราวกับคุณชายที่สูงส่ง ทุก ๆ กิริยานั้นดูน่าดึงดูดอย่างมาก

เขายังพยักหน้า กล่าวชมเบา ๆ “อร่อยจริง ๆ”

เมื่อเห็นว่าทุกคนกินกันหมดแล้ว ทั้งยังวิจารณ์ว่าดีมาก ซุนอิงหนิงจึงได้มั่นใจ

ในตอนนี้ ซ่งชิงหนานที่นั่งข้าง ๆ กล่าวอย่างปลอบประโลม “หากเจ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน ไม่ต้องฝืนใจตนเองหรอก”

เขาดูออกว่าความคิดของนางกำลังตีกันในหัว

ผ่านไปสักพัก ซุนอิงหนิงราวกับว่าได้ตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ นางกัดฟัน พยักหน้าแล้วกล่าว “ข้าจะกิน”

หากแต่ซ่งชิงหนานยังคงไม่วางใจ “อิงหนิง เจ้าแน่ใจหรือ เจ้าไม่จำเป็นต้องบังคับตนเองหรอกนะ”

ซุนอิงหนิงหันหน้าไปมองเขา เผยรอยยิ้มที่อบอุ่นทั้งยังเด็ดเดี่ยว “ทุกคนล้วนมีครั้งแรกทั้งนั้นไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

กล่าวจบ นางนำปลาดิบใส่ปากแล้วกินลงไป

ทุกคนจ้องมองสีหน้านางอย่างประหม่า ท่าทางกังวลเช่นนั้นดูประหม่าเสียยิ่งกว่าตนกินเข้าไปเองเสียอีก

“เป็นอย่างไรบ้างอิงหนิง เจ้าคิดว่าอย่างไรบ้าง” ซ่งชิงหลันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

“อร่อยเจ้าค่ะ” ดวงตาของซุนอิงหนิงอดไม่ได้ที่จะเผยความตกใจและยินดี อดไม่ได้ที่จะพยักหน้ารัว “คิดไม่ถึงว่าจะอร่อยเพียงนี้”

ซ่งชิงหลันยิ้มออกมา “เจ้าชอบก็พอแล้ว”

ซ่งชิงหนานที่อยู่ข้าง ๆ ทำตามฉูซื่อโม่ว เตรียมเนื้อปลาและเครื่องเคียงให้ซุนอิงหนิง ยามที่ยื่นไปตรงปากนาง ยังอดไม่ได้ที่จะกำชับอย่างอ่อนโยน “ถึงแม้ว่าปลาดิบนี้จะอร่อย แต่ก็ยังเป็นอาหารดิบ ไม่ว่าจะชอบเพียงใด ก็อย่าได้กินมากไปเล่า”

ซุนอิงหนิงพยักหน้าด้วยใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ “เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว”

“ไอ้หยา นี่ ดูความรักใคร่หวานชื่นของพวกเจ้าสิ หวานเลี่ยนเสียเหลือเกิน” อู่เชียนเชียนอดไม่ได้ที่จะกล่าวหยอกล้อ

ซ่งชิงหนานรู้ว่าซุนอิงหนิงเป็นคนหน้าบาง จึงไม่อาจทนคำหยอกล้อของอู่เชียนเชียนได้ ถึงกับออกหน้าไปขวางไว้ มองอู่เชียนเชียนแล้วกล่าว “ศิษย์พี่ ท่านรีบกินของท่านไปเถิด”

“ได้ ๆ ๆ รู้แล้วว่าศิษย์น้องชอบปกป้องพวกพ้อง ข้าไม่พูดแล้ว พอใจหรือไม่”

กล่าวจบ นางเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นซ่งชิงหลัน “จริงสิ พี่ชิงหลัน ตอนที่พวกข้ามา ได้ยินมาระหว่างทางว่าต่อไปภัตตาคารอวิ๋นหลายจะมีอาหารจานใหม่ออกมาทุกวัน วันนี้คือบุ้งกี๋ปลาดิบ เช่นนั้นพรุ่งนี้จะทำอันใดเล่าเจ้าคะ”

กล่าวออกไปเช่นนั้น ทุกคนล้วนหันมองซ่งชิงหลันอย่างสงสัย

หากแต่ซ่งชิงหลันและไป๋เย่หานสบตากัน แล้วพูดออกมาสองพยางค์อย่างรู้กันว่า “ความลับ”