ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 519 อย่าได้ตื่นตระหนกไป

บทที่ 519 อย่าได้ตื่นตระหนกไป

ภัตตาคารอี่หงในตอนนี้

หลิวหรูเยว่กำลังนั่งอยู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ จ้องมองแม่นางหงในชุดสีแดงทันสมัยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาโกรธเคือง

แม่นางหงทำเหมือนว่าสัมผัสไม่ได้ถึงความเป็นปรปักษ์จากนางเลย มุมปากยังคงมีรอยยิ้มมากเสน่ห์จาง ๆ ขยับถ้วยชาที่อยู่ในมืออย่างไม่รีบร้อนแล้วจิบเบา ๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ายวน “พระชายาลี่อย่าได้โมโหไป หากไปกระทบเด็กในท้องก็จะไม่คุ้มกันนะเจ้าคะ”

“เฮอะ ๆ…” หลิวหรูเยว่โค้งมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มเย็นเย้ยหยัน”อย่าเอาวิธีที่เจ้าใช้รับมือบุรุษมาใช้กับข้า ตอนที่ข้าออกเงินให้เจ้าเปิดภัตตาคารอี่หงก็บอกไปแล้วว่าเป้าหมายของข้าก็คือทำให้ซ่งชิงหลันผู้ชั่วช้าต้องเป็นทุกข์ เจ้าดูสิว่าตอนนี้เจ้าทำสิ่งใดลงไป”

ยิ่งหลิวหรูเยว่พูดนางยิ่งโกรธ ถึงขนาดตบโต๊ะ “ภัตตาคารอวิ๋นหลายยังคงมีลูกค้าเข้ามาไม่ขาดสาย ส่วนเจ้านี่สิ ต้องปิดร้านทำการค้าไป เหตุใดหรือ นี่คิดจะยอมแพ้เพราะไม่อาจสู้ได้แล้วอย่างนั้นหรือ”

“ไอ้หยา พระชายาลี่ ท่านใจเย็นก่อนเถิด อย่าได้ตื่นตระหนกไป” บนใบหน้าของแม่นางหงยังคงมีรอยยิ้ม กล่าวอธิบาย “อยากจะจัดการซ่งชิงหลัน ก็ต้องใช้ไหวพริบ นางใช้วิธีการเปิดตัวอาหารจานใหม่ทุกวันเช่นนี้ พ่อครัวของพวกเราทางด้านนี้ย่อมทำไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้น แทนที่จะเปิดร้านประจันหน้ากับนาง รอให้นางหยุดเสียก่อน พวกเราค่อยเปิดร้านทำการค้า อย่างไรพวกเรามีอาวุธลับนั้นอยู่ ยังจะกลัวว่าจะแย่งลูกค้ามาไม่ได้อยู่อีกหรือ”

ที่แม่นางหงพูดนี้ล้วนมีเหตุผล

หลิวหรูเยว่เองก็รู้ นางเพียงแค่ไม่สบายใจ อยากจะมาหาเพื่อระบายอารมณ์ก็เท่านั้น

ในตอนนั้นเอง ชิงเถาก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน กระซิบบางอย่างที่ข้างหูของหลิวหรูเยว่

สีหน้าของหลิวหรูเยว่เปลี่ยนไปทันที ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “ดี ดีมาก สวรรค์ช่วยข้าชัด ๆ!”

นางกวาดตามองแม่นางหง “ข้าเพิ่งได้รับข่าวเมื่อครู่ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ภัตตาคารอวิ๋นหลายจะไม่นำอาหารจานใหม่ออกขายแล้ว เช่นนั้นตั้งแต่พรุงนี้ไป เจ้าก็เปิดร้านทำการค้าเสีย”

แม่นางหงยิ้มอย่างสงบนิ่ง พยักหน้าแล้วกล่าว “เจ้าค่ะ เช่นนั้นก็ว่าตามพระชายาลี่”

หลิวหรูเยว่ยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นยืนขึ้น จ้องมองแม่นางหงอย่างโอหัง น้ำเสียงมีความดูแคลนเล็กน้อย “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะวางแผนอันใดกับพ่อข้าและลี่อ๋องไว้ ข้ามีเพียงคำขอเดียว นั่นคือจัดการซ่งชิงหลัน”

แม่นางหงดวงตาเย็นชาในทันที มีจิตสังหารในสายตา แต่ก็ปกปิดเอาไว้ได้

นางเหลือบสายตายั่วยวนขึ้น “พระชายาลี่โปรดวางใจ คำขอนี้ของท่าน ข้าน้อยจะจำเอาไว้เจ้าค่ะ”

หลิวหรูเยว่มองนางแวบหนึ่งอย่างมีนัย จากนั้นหมุนตัวจากไป

ความจริง นางเองก็มีใจดูถูกหญิงที่ขายรูปร่างหน้าตาเช่นนี้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะจะจัดการซ่งชิงหลัน นางไม่มีทางมาติดต่อกับคนประเภทนี้ ช่างเป็นการลดตัวเสียจริง ๆ

เมื่อเห็นว่าหลิวหรูเยว่จากไปแล้ว แม่นางหงก็เปลี่ยนสีหน้าทันที รอยยิ้มเมื่อครู่หายไป ใบหน้ามีแต่ความเย็นยะเยือก

เหล่าเฮยเดินหน้ามาแล้วกล่าว “แม่นางหง พวกเราจะต้องฟังเด็กสาวเช่นนั้นจริง ๆ หรือขอรับ”

แม่นางหงยิ้มหยัน “ฟังสิ ต้องฟัง เราต้องทำเรื่องใหญ่ของนายท่านให้สำเร็จ พวกเราจะมาตกม้าตายในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ไม่ได้ เจ้าไปเตรียมการให้ดี พรุ่งนี้เปิดร้านทำการค้าขายเสีย”

“ขอรับ” เหล่าเฮยพยักหน้า จากนั้นหมุนตัวจากไป

ตั้งแต่ที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายไม่ขายอาหารจานใหม่ และภัตตาคารอี่หงเริ่มเปิดร้านทำการค้า ลูกค้าของภัตตาคารอวิ๋นหลายก็น้อยลงหน่อย

แม้จะไม่ได้มีแถวต่อยาวเหมือนกับก่อนหน้านี้ แต่โต๊ะอาหารของภัตตาคารอวิ๋นหลายเองก็แทบจะมีคนนั่งเต็ม กิจการไม่ได้ตกต่ำถึงเพียงนั้น

หลิวกุ้ยเสียมองภาพนี้ ยังคงรู้สึกว่าในใจว่างเปล่า นางมุ่ยปาก แสดงความสงสัยในใจกับซ่งชิงหลัน “ก่อนหน้านี้พวกเราเตรียมอาหารจานใหม่ไว้แล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดพอบอกว่าจะไม่ขายก็ไม่ขายเลยเล่า ก่อนหน้านี้เจ้าบอกเอาไว้ไม่ใช่หรือว่าตีเหล็กต้องตีตอนร้อน จึงจะได้ผลประโยชน์เร็วหน่อย ตอนนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”

ซ่งชิงหลันไม่โทษที่หลิวกุ้ยเสียจะงุนงง เพราะครั้งนี้รูปแบบการทำสิ่งต่าง ๆ ของนางนั้นไม่สมกับเป็นนางเลย

ซ่งชิงหลันยิ้ม รีบอธิบาย “ท่านอาสะใภ้ ท่านอย่าได้รีบร้อนไปเจ้าค่ะ อาหารจานใหม่ที่พวกเราเตรียมเสร็จแล้ว ค่อย ๆ นำออกมาขายก็ย่อมได้ ไม่ใช่ว่าจะไม่เอาแล้ว พวกเรากำลังมองการณ์ไกล ตกปลาใหญ่ ย่อมต้องมองการณ์ไกลเสียหน่อย อีกอย่าง ตอนนี้ลูกค้าก็ไม่น้อยแล้วนะเจ้าคะ”

“ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่ว่านะ ข้าได้เห็นภัตตาคารอี่หงที่น่ารังเกียจได้เปิดร้านอีกครั้ง และมีลูกค้า ในใจข้าก็ไม่สบายใจแล้ว”

“ทำการค้าก็ย่อมเป็นเช่นนี้ พวกเราไม่อาจเป็นใหญ่ได้เพียงร้านเดียว อีกอย่าง การทำธุรกิจต้องยอมรับชะตา หากเป็นต้นไม้ใหญ่เจอลมแรง จะถูกอิจฉาได้ง่าย แล้วพุ่งเป้ามาที่พวกเรา”

“อืม หลันหลันพูดได้มีเหตุผล” หลิวกุ้ยเสียพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ได้ เช่นนั้นก็ตามเจ้าว่า ข้าขอทำงานก่อนละ”

หลังจากหลิวกุ้ยเสียเดินจากไป ซ่งชิงหลันลอบมองไปยังภัตตาคารอี่หงฝั่งตรงข้าม

เมื่อเห็นว่ามีลูกค้าจำนวนมากยังคงเดินเข้าไป นางก็วางใจลงเล็กน้อย

ในตอนนี้ นางจะได้ช่วยพวกซ่งชิงซีแล้ว

ที่แผงน้ำชาของภัตตาคารอี่หงฝั่งตรงข้าม

ซ่งชิงซีสวมใส่ชุดที่ไม่ได้ดูโดดเด่นอันใด ดื่มชาอยู่กับลูกน้อง ขณะเดียวกันก็ตรวจสอบสถานการณ์ของภัตตาคารอี่หง

ลูกน้องคนนั้นพูดกับซ่งชิงซีด้วยสีหน้าเลื่อมใส กล่าวเบา ๆ “ใต้เท้า ท่านอัศจรรย์เกินไปแล้ว ท่านบอกว่าไม่กี่วันภัตตาคารอี่หงจะเปิดกิจการ นี่ก็เปิดจริง ๆ”

ซ่งชิงซีไม่กล่าวอันใด เพียงจิบชาต่อ

นี่เป็นความอัศจรรย์ของเขาเสียที่ไหน น่าจะเป็นเพราะความอัศจรรย์ของท่านพี่ยอดฝีมือของเขาต่างหาก

ซ่งชิงซีมองอีกฝ่าย “เจ้านี่นะ อย่ากินมากเพียงนั้น เดี๋ยวก็ต้องไปห้องน้ำจนทำเรื่องสำคัญต้องเสียเวลาจะไม่ดี”

“ไอ้หยา ใต้เท้า ท่านกล่าวเช่นนี้แล้ว ข้าอยากจะไปห้องน้ำขึ้นมาจริง ๆ ขอรับ”

ซ่งชิงซียิ้มอย่างจนปัญญา จากนั้นโบกมือ “รีบไปรีบกลับ”

ในตอนนั้นเอง หญิงงามในชุดแดงที่ดูแปลกประหลาดก็เดินมาถึงตรงหน้าแผงน้ำชา “นี่ ท่านชายผู้นี้ ขอสอบถามอันใดท่านหน่อยได้หรือไม่ ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้มีภัตตาคารที่โด่งดังมาก อาหารก็อร่อย มีนกพิราบย่าง หมูแดงอบน้ำผึ้ง ทั้งยังมีเป็ดย่างเลิศรสด้วย ภัตตาคารแห่งนั้นอยู่ที่ใดหรือ”

“อ้อ แม่นาง ร้านที่ท่านพูดถึงคือภัตตาคารอี่หงกระมัง นี่ อยู่ตรงนั้นเลย!”

กล่าวจบ เขาชี้นิ้วไปยังฝั่งตรงข้าม

หญิงชุดแดงผู้นั้นมองไปตามทางที่ชายหนุ่มชี้ไป จากนั้นเห็นอาคารที่ทั้งมีการตกแต่งอย่างหรูหราและวุ่นวาย

นางยิ้มยั่วยวน “ขอบคุณมาก”

ซ่งชิงซีที่ได้ยินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

หากเป็นยามปกติ เขาจะไม่ยุ่งเรื่องคนอื่นเช่นนี้

เพียงแต่ตอนนี้ภัตตาคารอี่หงนั้นเป็นผู้ต้องสงสัยของพวกเขา เช่นนั้นข้างในจะต้องมีบางสิ่งอยู่ และไม่อาจทนมองเด็กสาวผู้นี้วิ่งเข้าไปสู่กองไฟได้

ยามสาวชุดแดงกำลังหมุนตัวจากไป อยู่ ๆ เสียงที่อบอุ่นและน่าเกรงขามก็ดังขึ้น “เช่นนั้นภัตตาคารอี่หงจ่ายเงินเจ้ามาเท่าไร เจ้าจึงทำคนอื่นเข้าใจผิดเช่นนี้!”