ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 80 ท่านพี่ ท่านอย่าเข้าใจผิด

บทที่ 80 ท่านพี่ ท่านอย่าเข้าใจผิด

“พวกเราหรือ?”

ป้าสะใภ้ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เหวยหมิ่นจือยิ้มเขินแล้วตอบออกมา “หลันหลัน ทั้งป้าและป้าสะใภ้รองของเจ้าไม่รู้เรื่องงานเย็บปักเลย หากไปช่วยงานที่ร้าน เกรงว่าจะเกิดปัญหาเสียมากกว่า”

เหอไห่หลิงยิ้มกว้างแล้วพูดอีก “หลันหลัน น่าจะดีกว่าหากเจ้าลองไปถามคนอื่น จะให้ป้ามานั่งเย็บผ้า ฆ่ากันเสียดีกว่า”

ซ่งชิงหลันเม้มริมฝีปากก่อนจะยกยิ้ม จับมือของป้าทั้งสองแล้วเริ่มอธิบาย “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านป้าสะใภ้รอง พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้จะให้ท่านมาช่วยงานเย็บปัก ข้าอยากได้ท่านทั้งคู่มาช่วยงานจัดการร้านต่างหาก”

ซ่งชิงหลันหันไปทางเหวยหมิ่นจือ “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ข้าอยากให้ท่านมาช่วยดูแลบัญชีของร้าน”

หลังจากนั้นก็หันไปทางเหอไห่หลิง “ท่านป้าสะใภ้รองข้าว่าท่านเหมาะจะช่วยดูแลลูกค้า และขายสินค้าในร้านเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นพวกนางต่างพากันตกตะลึง

เหวยหมิ่นจือกะพริบตาแล้วถามต่อ “ป้าน่ะหรือ เป็นผู้ดูแลร้าน…”

เหอไห่หลิงถามเช่นกัน “ให้พวกเราช่วยเรื่องจัดการร้าน แล้วเจ้าเล่าหลันหลัน”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ข้าจะรับผิดชอบออกแบบเสื้อผ้า คิดลวดลาย พวกเรามาร่วมมือทำร้านนี้ด้วยกันเถิด ร้านต้องประสบความสำเร็จเป็นแน่ พวกท่านคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงขมวดคิ้วครุ่นคิดไม่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจได้ “เอาเถิด อย่างไรเสียตอนนี้พวกเราก็ต้องหางานทำเพิ่มอยู่แล้ว ให้พวกเราไปช่วยงานที่ร้านเจ้าเถิด”

ซ่งชิงหลันรู้สึกมีความสุขที่ได้ยินแบบนั้น “ดีเลยเจ้าค่ะ เช่นนั้นเรามาทำข้อตกลงกัน”

ซ่งชิงหลันกินมื้อกลางวันที่บ้านตระกูลหลี่ และปรึกษากับป้าสะใภ้ทั้งสองเกี่ยวกับร้านเสื้อผ้า

เมื่อเรียบร้อยดีแล้วนางก็กล่าวลาผู้ใหญ่ทุกท่าน จากนั้นก็ขอตัวกลับ เมื่อมาถึงบ้านก็เล่าให้ทุกคนฟังถึงแผนการที่จะให้ป้าสะใภ้ทั้งสองมาทำงานด้วยกันในฐานะผู้ดูแลร้าน

เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านย่าก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “หลันหลัน เจ้าทำถูกแล้ว ลุงของเจ้าและคนในครอบครัวเขาไปมาหาสู่กับเรามาตลอด ตอนนี้มีลู่ทางทำมาหากินแล้ว ได้ช่วยพวกเขาด้วยก็เป็นเรื่องดี”

ซ่งชิงเป่ยยิ้มตามด้วยเช่นกัน “เช่นนี้เรียกได้ว่าเป็นธุรกิจครอบครัวแล้วขอรับ”

ซ่งชิงตงหัวเราะเสียงดังขึ้นมาทันที และเอ่ยอย่างติดตลก “พูดเสียยิ่งใหญ่ เราเพิ่งเริ่มทำร้านเล็ก ๆ กันเท่านั้นเองนะเจ้าห้า”

คนน้องแลบลิ้นใส่พี่ชายแล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ท่านพี่บอกเสมอว่ามองสิ่งใด ให้มองในระยะยาว จริงหรือไม่ขอรับ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ถูกต้อง พวกเจ้ากินข้าวกันเถิด จะได้นอนแต่หัวค่ำ”

ไม่กี่วันต่อมา

ร้านเสื้อได้รับการตกแต่งจนเสร็จสิ้น ผ้าที่สั่งมาจากร้านหรูอี้ก็ส่งมาถึงแล้ว ซ่งชิงหลันมาที่ร้านพร้อมลายผ้า และแบบชุดที่ออกแบบมาตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

ส่วนหลี่ซิ่วซิ่วและซ่งชิงตงกำลังช่วยกันทำความสะอาดร้านให้เรียบร้อย เพื่อเตรียมจัดวางสิ่งของต่าง ๆ

ซ่งชิงหลันเดินเข้าไปในร้าน โบกมือเรียกหลี่ซิ่วซิ่วอย่างตื่นเต้น “ซิ่วซิ่ว เจ้ามาดูนี่”

สาวน้อยวางมือจากงานทำความสะอาดแล้วเข้ามาหาเถ้าแก่เนี้ย “พี่ชิงหลัน มีอันใดหรือเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันวางภาพลายผ้าและแบบชุดลงที่โต๊ะทีละแผ่น แล้วพูดพร้อมยิ้ม “ข้าอยากให้เจ้าดูที่ข้าออกแบบเอาไว้”

ช่างปักสาวมองอย่างประหลาดใจ ท่าทางของนางจริงจังมากขึ้น แล้วเอ่ยกับเจ้านาย “พี่ชิงหลัน ข้าทำงานมาก็ไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นเสื้อผ้าแปลกตาเช่นนี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ”

ชุดพวกนี้ดูทันสมัย ใช้งานได้จริง หากทำออกมาขายต้องได้รับความนิยมมากแน่ ๆ “พี่ชิงหลัน ท่านเก่งเกินไปแล้ว คิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วอธิบาย “ตอนนี้ในเมืองหลวงมีร้านเสื้อผ้าอยู่นับร้อย ในบรรดาร้านทั้งหมด หมิงซิ่วฟางเป็นร้านใหญ่ที่ขายดีที่สุด มีลูกค้าคอยซื้อสินค้าเหนียวแน่น หากเราต้องการแข่งกับนาง เราต้องสร้างสรรค์สิ่งที่แปลกใหม่ ถึงจะเอาชนะได้”

ซ่งชิงตงเองก็เข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วชื่นชมออกมาทันใด “ท่านพี่ ท่านนี่เป็นเซียนด้านการทำการค้าจริง ๆ ขอรับ”

หลี่ซิ่วซิ่วพูดต่ออย่างตื่นเต้น “พี่ชิงหลัน การทำงานกับท่านทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาขึ้นมากจริง ๆ เจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันจับมือหลี่ซิ่วซิ่ว “ซิ่วซิ่ว เจ้าเป็นช่างปักที่ยอดเยี่ยม อย่าได้ประเมินตัวเองต่ำไปนัก ข้าอยากจะรู้ว่าเสื้อผ้าที่ข้าออกแบบไว้ทั้งหมดนี่เจ้าสามารถทำมันขึ้นมาได้หรือไม่”

สาวน้อยรีบพยักหน้ารัว “ได้สิเจ้าคะ”

พูดจบสาวน้อยก็เริ่มหยิบเอาเครื่องมือเย็บปักของนางออกมาและเริ่มงานทันที

ซ่งชิงตงที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ก็ถูกท่าทางจริงจังของหญิงสาวร่างเล็กดึงดูดสายตาเข้าอย่างไม่รู้ตัว เขายืนมองนางเช่นนั้นอยู่นานสองนาน

อาการเหล่านั้นอยู่ในสายตาของซ่งชิงหลันทั้งสิ้น

คนเป็นพี่เม้มริมฝีปากพยายามแอบซ่อนรอยยิ้ม แต่ก็ต้องปล่อยให้มันโค้งขึ้นอย่างแฝงความนัย จากนั้นจึงเดินเข้าไปโบกมือต่อหน้าน้องชายเชิงหยอกล้อ “เอาแต่จ้องเช่นนั้นประเดี๋ยวนางจะไม่เป็นอันทำงานเอานะชิงตง”

พ่อหนุ่มที่ถูกจับได้ก็ฉายแววเขินอายขึ้นมาฉับพลัน

เขาอธิบายอย่างรัวเร็ว “ท่านพี่ ท่านอย่าเข้าใจผิด.. คือว่าข้า…”

ซ่งชิงหลันเอ่ยอย่างทันควัน “คืออย่างไรกันเล่า…”

น้องชายคนโตเปลี่ยนเรื่องทันที “ท่านพี่ ท่านมีอันใดอยากให้ข้าช่วยอีกหรือไม่ขอรับ มิเช่นนั้นข้าจะได้กลับไปดูร้านอาหาร”

ซ่งชิงหลันจึงต้องยอมตามน้ำไป “ช่วยข้าเอาพู่กัน หมึก กระดาษ หินฝนหมึก ออกมาที เราต้องเขียนประกาศรับสมัคร”

ซ่งชิงหลันและหลี่ซิ่วซิ่วปรึกษากันแล้วในเรื่องนี้ เพื่อให้งานในร้านราบรื่น พวกนางจำต้องหาผู้ช่วยมาทำงานอีก เป็นช่างเย็บปักสักห้าหกคน และต้องเป็นคนที่มีฝีมือดี อีกทั้งทำงานได้รวดเร็ว

ทันทีที่ติดประกาศรับสมัครที่หน้าร้าน ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาก็พากันหยุดดูด้วยความสนใจ

“ต่อไป ที่นี่จะเป็นร้านเสื้อผ้าสินะ”

“ไอ๊หยา เป็นช่างร้านนี้ได้เดือนละสองตำลึงเชียวหรือ ข้าอ่านผิดไปหรือไม่?”

“เจ้าอ่านถูกแล้ว ข้าก็เห็นเช่นกัน เดือนละสองตำลึงจริง ๆ”

“นี่ไม่มากไปหน่อยหรือ ข้าทำงานรับใช้ในบ้านขุนนางยังได้เงินแค่เดือนละไม่กี่ร้อยเหรียญเท่านั้น ทั้งยังถูกใช้งานอย่างหนักอีกด้วย”

“ฮ่า ๆ หากเจ้าอยากได้เงินเท่านี้ก็ลาออกมาสมัครที่นี่เสียสิ”

“อย่าด่วนตัดสินใจไป ที่ผ่านมา ร้านตรงนี้เปิดมาได้เดือนสองเดือนก็เจ๊งกันหมด เจ้าคิดว่าร้านนี้จะอยู่ได้นานอย่างนั้นหรือ ขืนลาออกมาทำงานที่นี่ แล้วร้านต้องปิดตัวลง คงได้อดตายกันพอดี”

“ก็จริง เงินสองสามร้อยเหรียญถึงจะน้อยแต่ก็ดูมั่นคงกว่า”

“หากแต่ค่าจ้างสองตำลึงนี่มันดึงดูดให้น่าลองเสี่ยงดูเสียจริง”

“เจ้าคิดว่าค่าจ้างสองตำลึงมันจะได้มาง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ เขารับสมัครช่างปักผ้า ไม่ใช่แค่งานทั่วไป หากไม่มีฝีมือก็คงไม่รับ”

“ลืมมันไปเสียเถิด ไม่มีคุณสมบัติที่ต้องการก็อย่ามาเสียเวลาคิดฝันหวาน ไปกันเถิด”

“ไป ๆ”

ฝูงชนที่มายืนดูกลุ่มแรกพากันแยกย้าย ก่อนที่อีกกลุ่มจะเปลี่ยนเข้ามายืนดูป้ายบ้าง