ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 481 มาเล่นเกมด้วยกันเถอะ

หลังจากถอยออกมา บรรดาสัตว์ต่างหยุดอยู่นิ่ง ๆ ที่ด้านข้าง ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีก

พวกมันไม่มีความก้าวร้าวเหมือนก่อนหน้านี้ เมื่อหนิงหนิงเดินไป พวกมันก็ค่อย ๆ เดินตามอย่างช้า ๆ

ซูเจามองดูก็รู้สึกว่ามหัศจรรย์มาก “ดูสิ นั่นแหละคือพรที่มาจากวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ”

หนิงหนิง “…”

จ้าวฉี่หมิงและคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาถึงค่อย ๆ เดินตามมาอย่างลังเล แต่พวกเขาถูกฝูงสัตว์กั้นไว้แล้ว ทำให้ต้องอยู่ข้างหลัง

ดังนั้น หนิงหนิงจึงนำฝูงสัตว์จำนวนมากเดินไปอีกทิศทางหนึ่งของป่า

เมื่อออกมาจากเขตปลอดภัยที่ถูกกำหนดไว้โดยวิญญาณผู้พิทักษ์ ดอกฮิกันบานะสีแดงเหล่านั้นก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม พอพวกมันยื่นกิ่งเข้ามา ในขณะที่กำลังจะแตะตัวหนิงหนิงที่อยู่ด้านหน้าสุด พวกมันก็ถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยวิธีนี้ วิกฤติจึงผ่านพ้นไป และเส้นทางก็ยังคงโล่งไร้อุปสรรค

จ้าวฉี่หมิงและกลุ่มคนที่เดินตามหลังมา จึงรู้สึกโล่งใจอย่างถ้วนทั่ว

ในตอนนี้ หนิงหนิงกลับหยุดลงอย่างกะทันหัน

เธอตั้งใจฟังอย่างระมัดระวัง พยายามแยกแยะเสียงท่ามกลางความอึกทึกของสัตว์ต่าง ๆ

เธอยืนยัน “มีคนอยู่”

ซูเจา “ที่ไหนกันจะมีคน ไม่ใช่ว่าเธอโดนภาพมายาอีกแล้วใช่ไหม?”

หนิงหนิงชี้ไปทางด้านขวาข้างหน้า “อยู่ทางนั้น”

เมื่อมองไปตามทิศทางที่เธอชี้ ก็เห็นแขนคนกำลังโบกมาทางพวกเขาอยู่ราง ๆ จากด้านหลังร่างกายอันใหญ่โตของหมี

ซูเจาตกใจ “มีคนอยู่จริง ๆ ด้วย!?”

พวกเขาหยุดลง คนฝั่งตรงข้ามคงถูกบรรดาสัตว์ขวางทางอยู่ ทำให้เดินผ่านมาลำบาก

หนิงหนิงรอสักพัก ก่อนจะเห็นคนสองสามคนค่อย ๆ เบียดผ่านเข้ามา

เป็นคนที่คุ้นเคยจากทีมกู้ภัยนั่นเอง

หนิงหนิง “ขอโทษนะคะ” เธอเป็นคนที่ส่งคนมาที่นี่ แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้

คนที่อยู่ตรงข้ามส่ายหัว “ไม่เป็นไร ๆ พวกเราต่างหากที่เป็นห่วงพวกคุณมาก”

ตอนที่ป่าเริ่มมีความผิดปกติเกิดขึ้น ความจริงแล้วพวกเขาแค่ตกใจในตอนแรกเท่านั้น

เพราะดอกไม้สีแดงมากมายที่โผล่มารวมถึงบรรดาสัตว์ดุร้ายด้วย

แต่ก็เพียงชั่วขณะเท่านั้น

พวกเขาได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนาจากหมาป่า จึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาเลย

การได้อยู่กับหมาป่านั้นให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก ตลอดทางแม้แต่ดอกไม้สีแดงก็ไม่กล้าโจมตีพวกเขา

เมื่อครู่หมาป่าพาพวกเขามาถึงที่นี่ แล้วให้พวกเขารออยู่ตรงนี้ ก่อนจะจากไป

ไม่คิดเลยว่า หมาป่าจะไปพาพวกหนิงหนิงออกมา

ซูเจาเล่าประสบการณ์ที่เพิ่งผ่านมาให้พวกเขาฟังอย่างเกินจริง ทำให้คนในทีมกู้ภัยตื่นตกใจไปตาม ๆ กัน

หลังจากฟังจบ พวกเขาก็ถอนหายใจโล่งอก “ยังดีที่พวกคุณไม่เป็นอะไร”

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินว่าสิ่งนั้นคือดอกฮิกันบานะสีแดงจากปรโลก พวกเขาก็แสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“เป็นไปได้ยังไง? ปรโลกปิดมานานกี่ปีแล้ว” มีคนด้านหลังพวกเขาพูดด้วยความไม่อยากเชื่อ

หนิงหนิงสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าในทีมกู้ภัยมีใบหน้าใหม่ที่ไม่คุ้นเคยเพิ่มขึ้นมาหลายคน

พวกในทีมกู้ภัยไม่รู้จักพวกเขา คนกลุ่มนี้เป็นคนที่พวกเขาพบระหว่างทางและพาติดมาด้วย

เมื่อเพิ่งเจอกัน พวกเขาเกือบลงมือกับหมาป่าแล้ว แต่ถูกทีมกู้ภัยห้ามเอาไว้เสียก่อน

ตอนนี้เห็นพวกเขายังคงไม่ค่อยเป็นมิตรกับหนิงหนิง ทีมกู้ภัยก็ไม่อยากพาพวกเขาไปด้วยแล้ว

หนิงหนิง “พวกคุณเป็นใคร?”

พวกเขารับงานจากตระกูลเจียงมาเพื่อช่วยเจียงเจิน

พวกเขาทราบจากในข้อมูลว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของหนิงหนิง ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีความรู้สึกที่ดีกับหนิงหนิงนัก

“พวกเรามาหาคุณเจียงเจิน”

จ้าวฉี่หมิงจำคนบางคนในกลุ่มนั้นได้ พวกเขาล้วนเป็นนักพรตอิสระที่มีชื่อเสียง เขาจึงถามว่า “ตระกูลเจียงส่งพวกคุณมาเหรอ?”

พวกเขาพยักหน้า

แต่เดิมบอกว่าเป็นเพียงภารกิจหาคนง่าย ๆ แต่กลับไม่คิดว่าจะเจอเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้

หากไม่ได้พบกับหมาป่า ป่านนี้พวกเขาคงยังวนเวียนอยู่ในภาพมายา

และหากอยู่ในภาพมายานาน ๆ ก็ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

จ้าวฉี่หมิง “แล้วพวกคุณหาคนเจอหรือยัง?”

พวกเขาส่ายหัวอีกครั้ง

ไม่เห็นเงาเลยสักนิด

สิ่งที่แปลกคือ หลังจากที่พวกเขาได้กำหนดทิศทางจากเบาะแสในการถ่ายทอดสด พวกเขาก็เดินตามทิศทางที่กำหนดไว้อย่างต่อเนื่อง

แต่เดินไปได้สักพัก พวกเขาก็พบว่าตัวเองวนกลับมาที่เดิม

ไม่นานนัก พวกเขาก็พบว่าตัวเองติดอยู่ในที่นั่น

โทรศัพท์มือถือก็ไม่มีสัญญาณ ทำให้ไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้

จนกระทั่งดอกไม้สีแดงปรากฏ พวกเขาก็ได้ตกอยู่ในภาพมายาและได้รับการช่วยเหลือจากวิญญาณผู้พิทักษ์ จึงหนีออกมาได้สำเร็จ

ซูเจา “พูดอีกอย่างคือ พวกคุณไม่ได้เห็นเจียงเจินกับคนอื่น ๆ ใช่ไหม”

พวกเขาพยักหน้า

ไม่เพียงแต่ไม่ได้เห็น แม้แต่รอยเท้าก็ยังไม่พบ

ซูเจาถอนหายใจ “ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าเจียงเจินกับคนอื่น ๆ ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า”

หนิงหนิง “น่าจะยังมีชีวิตอยู่”

ความสมดุลระหว่างทั้งสองฝ่ายยังคงอยู่ นั่นหมายความว่าจุดประสงค์ที่ขงชิวลักพาตัวเจียงเจินและคนอื่น ๆ ยังไม่สำเร็จ

พวกเขาหลายคนมีความเป็นไปได้สูงที่จะยังมีชีวิตอยู่

เธอลูบข้อมือของตัวเอง กำไลข้อมือหายไปแล้ว

เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว แต่มอร์ต้ายังหาจุดสมดุลไม่เจอ

แบล็กโครว์ก็เข้ามาไม่ได้

ดูเหมือนว่าครั้งนี้ สถานการณ์จะซับซ้อนอยู่พอสมควร

ซูเจาฟังจบแล้วยักไหล่ “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

ห่างไกลออกไปอีกด้านหนึ่งของป่า เจียงเจินกับคนอื่น ๆ ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ

พวกเขาไม่เพียงแค่มีชีวิตอยู่ ไม่เหมือนกับฝั่งของหนิงหนิงที่การไลฟ์สดได้ขาดหายไปแล้ว ทว่าการไลฟ์สดทางฝั่งนี้ก็ยังคงดำเนินต่อไปตามปกติ

ดูเหมือนว่าเพื่อจะได้ชื่นชมสีหน้าตื่นตระหนกของพวกเจียงเจินเมื่อรู้ความจริง ขงชิวจึงไม่ได้ทำให้พวกเขาตกอยู่ในภาพมายา

สีหน้าตื่นตระหนกของพวกเจียงเจินทำให้ขงชิวรู้สึกพึงพอใจมาก

ขงชิวชื่นชมพวกเขาอย่างสบายอารมณ์ เขายิ้มพลางพูดว่า “สุดท้ายการเล่นกับคนก็สนุกกว่าจริง ๆ”

[เล่นงั้นเหรอ? เขาถึงกับเรียกเรื่องนี้ว่าเล่น? คนคนนี้ช่างเลวร้ายจริง ๆ!]

[จะทำยังไงดี ไม่มีใครสามารถควบคุมเขาได้เลยเหรอ?]

[พอเถอะ ฝั่งหนิงหนิงไม่มีข่าวคราวอะไรเลย ไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่หรือเปล่า]

[จนป่านนี้ก็ยังไม่มีใครหาพวกเขาเจอ นั่นก็บอกปัญหาได้ชัดเจนแล้ว]

[ฮือ รู้สึกหมดหวังจริง ๆ]

[น่าสงสารเจินเจินของฉันจัง ทำไมชีวิตต้องลำบากขนาดนี้ด้วย เพิ่งจะกลับมาที่ตระกูลเจียงยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตที่ดีสักกี่วัน ก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีก]

[ตอนนั้นเธอบาดเจ็บแล้วก็ไม่ควรกลับมา อยู่ในโรงพยาบาลให้ดี ๆ พักฟื้นก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องพวกนี้]

[ไม่มีทางเลือก บางคนก็ไม่เต็มใจนี่ แถมเจินเจินเองก็เป็นคนดื้อ เลยกลับมา]

[เริ่มอีกแล้วนะ ในเวลาแบบนี้ยังจะมาพูดด่าหนิงหนิงอ้อม ๆ อยู่อีก ฉันยอมแพ้จริง ๆ]

[การถูกสลับตัวเป็นความผิดของหนิงหนิงเหรอ? คุณจะมาพูดเป็นนัยอีกร้อยรอบก็ได้ บางทีพี่สาวคุณอาจจะไปเกิดใหม่ได้เร็ว ๆ นี้ พวกคุณสามารถอธิษฐานให้เธอไม่ถูกสลับตัวในชาติหน้า]

[ทนพวกคุณไม่ไหวแล้ว พวกคุณรักและห่วงเจียงเจินจริง ๆ เหรอ?]

[พอเจอเรื่องอะไร สิ่งแรกที่คิดคือโทษคนอื่น ฉันไม่เข้าใจกระบวนการคิดของพวกคุณจริง ๆ]

[ไม่ใช่หรอก พวกเขาแค่เจอเรื่องที่ตัดสินใจไม่ได้แล้วโทษหนิงหนิง]

[อย่าทะเลาะกันเลย ดูพี่สาวของพวกเธอสิ เกือบจะตกใจตายอยู่แล้ว]

…

ในบรรดาทุกคน เจียงเจินดูเหมือนจะกลัวมากที่สุด

ใบหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาด ทั้งตัวสั่นเทาไปหมด

ขงชิวเห็นดังนั้นแล้ว เขาจึงเข้าไปใกล้เจียงเจินแกล้งถามเธอว่า “กลัวหรือเปล่า?”

เจียงเจินสั่นเทิ้มจนพูดไม่ออก

ขงชิวยิ่งมองยิ่งรู้สึกสนุก

“อย่ากลัวขนาดนั้นสิ ผมอยู่ที่นี่คนเดียวมานานแล้ว พวกคุณเป็นเพื่อนที่มีชีวิตกลุ่มแรกที่ผมได้เจอเลยนะ”

คงจะดีกว่าถ้าเขาไม่พูดอะไรเลย

คำว่าเพื่อนที่มีชีวิตกลุ่มแรก ทำให้ทุกคนตกใจจนไม่กล้าพูดอะไรมากขึ้นไปอีก

ขงชิวเสนอว่า “ในเมื่อพวกเราเป็นเพื่อนกันแล้ว งั้นมาเล่นเกมกันเถอะ”