ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 557 เมียจ๋าอยากจะฆ่าข้าให้ตายอย่างไรหรือ

ตอนที่ 557 เมียจ๋าอยากจะฆ่าข้าให้ตายอย่างไรหรือ

หลิวจี้นำชาวบ้านของหมู่บ้านตระกูลหลิวไปซื้อโลงศพให้สารถี ทั้งยังเชิญนักพรตเต๋ามาดูพื้นที่ฮวงซุ้ยมงคลเป็นพิเศษ นอกจากนี้ยังจัดงานเลี้ยงใหญ่ในหมู่บ้านสองวัน เชิญคณะนักร้องมาร้องเพลง ใช้การกระทำเพื่อแสดงให้เห็นถึงการจัดงานศพอย่างยิ่งใหญ่

เจินอวี้ไป๋จะซาบซึ้งใจหรือไม่ฉินเหยาไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือถุงเงินของนางซาบซึ้งใจมาก หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องราวนางก็อดไม่ได้ที่จะซัดหลิวจี้ไปหนึ่งชุด

“ข้าให้เจ้าจัดงานศพให้เขาอย่างสมเกียรติ ไม่ได้บอกให้เจ้าจัดงานศพอย่างยิ่งใหญ่ หมู่บ้านตระกูลหลิวของเราอยู่ในระดับไหนเจ้าไม่รู้หรือ!”

หลิวจี้กุมศีรษะวิ่งวนไปรอบๆ ลานบ้านของตนเอง เมื่อได้ยินเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวจากด้านหลังก็แย้งขึ้นมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า

“ข้าก็ทำตามที่เมียจ๋าบอกไม่ใช่หรือไร อีกอย่างตอนนี้บ้านเราก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินจำนวนนั้นเสียหน่อย การจัดการเรื่องนี้ยังทำให้เราได้ชื่อเสียงดีๆ อีกด้วยนะ ตอนนี้ออกไปข้างนอกมีใครในหมู่บ้านบ้างที่ไม่บอกว่าเมียจ๋าเจ้าเป็นคนใจกว้างมีคุณธรรม! ท่านอาจารย์เจินยังบอกด้วยว่ารอให้ร่างกายหายดีแล้ว จะมาเยี่ยมคารวะที่บ้านด้วยตนเอง!”

คิดว่าชื่อเสียงนี้ได้มาง่ายๆ หรือไร ก็ไม่ใช่เพราะเขาเที่ยวไปบอกคนอื่นหรอกหรือว่า เมียจ๋าของข้ากำชับนักกำชับหนาว่าท่านอาจารย์มาถึงถิ่นทุรกันดารของเราไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งยังเกิดเรื่องไม่คาดฝันเช่นนี้ขึ้น จะต้องจัดการงานศพสารถีของเขาให้เรียบร้อย ทำให้ท่านอาจารย์เจินรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน เช่นนี้แล้วท่านถึงจะยอมอยู่ที่นี่ต่อไป สอนสั่งลูกหลานของเราอย่างดี

ฉินเหยาขว้างท่อนไม้ใส่ “ขอบคุณบ้านเจ้าสิ! คำขอบคุณของเจินอวี้ไป๋คำเดียวจะมีค่าเท่ากับเงินสามสิบตำลึงของข้าหรือไร หากเขาขอบคุณอีกสักสองสามคำ บ้านเราไม่ล้มละลายไปเลยรึ!”

“ล้มละลาย?” หลิวจี้หลบฉากอย่างคล่องแคล่วว่องไว หลบท่อนไม้ที่ลอยมาได้แล้วถามอย่างใฝ่รู้ “ขอเรียนถามเมียจ๋า ล้มละลายคืออะไรหรือ”

ฉินเหยาไม่คิดว่าทักษะการหลบหลีกของเขาจะเชี่ยวชาญถึงเพียงนี้ สามารถหลบไม้ของนางได้ สายตาพลันเย็นชาลง ออกแรงฉับพลันก็กระโจนทะยานขึ้นไปบนอากาศแล้วทิ้งตัวลงมาใช้ท่าภูผาถล่มทับ กดหลิวจี้ที่คิดจะวิ่งหนีไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา

“ล้มละลายก็คือสิ้นเนื้อประดาตัว เข้าใจแล้วหรือไม่” ฉินเหยาก้มลงกระซิบข้างหูเขาเบาๆ

ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดเข้ามาในหู หลิวจี้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว รีบกล่าวซ้ำๆ “เข้าใจแล้วๆ!”

ฉินเหยาหัวเราะเยาะหนึ่งเสียง ก่อนจะตบลงบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาเบาๆ พอเป็นพิธีเพื่อเป็นการลงโทษ จากนั้นจึงปล่อยเขาพร้อมกับเตือนว่า

“คราวหน้าถ้ายังผลาญเงินของมารดาผู้นี้เช่นนี้อีก มารดาผู้นี้จะฆ่าเจ้าให้ตาย!”

หลิวจี้กุมใบหน้า ตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัว “เมียจ๋าอยากจะฆ่าข้าให้ตายอย่างไรหรือ”

พอพูดออกไปแล้วถึงได้รู้ตัวว่าพูดอะไรไร้สาระออกไป เขาถอยหลังกรูด มองนางอย่างประหม่า อยากจะตบปากตัวเองให้แหลกนัก

ฉินเหยามองเขาอย่างอันตรายอยู่หลายวินาที เมื่อเห็นว่าเขาตกใจจนขนตากะพริบถี่ๆ ก็แอบหัวเราะเยาะในใจกับท่าทางขี้ขลาดของเขา ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่านางจากไปจริงๆ แล้ว หลิวจี้ก็ผ่อนคลายทั้งตัว ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น จากนั้นถึงกล้าหายใจเข้าลึกๆ

แต่เมื่อครู่นี้ในใจกลับแอบคาดหวังว่าจะถูกนางฆ่าให้ตายเสียหน่อยนี่มันเรื่องอะไรกัน

หลิวจี้ตกใจกับความคิดของตัวเอง รีบส่ายศีรษะ สลัดความคิดแปลกๆ นี้ออกไป

เพื่อให้เจินอวี้ไป๋ฟื้นตัวเร็วขึ้น ในหมู่บ้านจึงจัดให้เหล่าพี่สะใภ้ใหญ่และป้าๆ ของแต่ละบ้านผลัดเวรกันไปทำอาหารและทำความสะอาด ดูแลเรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่ของอาจารย์คนใหม่

และเนื่องจากบ้านของฉินเหยาเป็นผู้ออกเงินจัดงานศพในครั้งนี้ ชาวบ้านจึงไม่ได้จัดเวรให้บ้านของนางอย่างรู้ความ

เวลาผ่านไปครึ่งเดือน ในช่วงกลางเดือนสิบ เจินอวี้ไป๋ก็ฟื้นตัวได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว บางครั้งในวันที่อากาศดีก็จะออกจากบ้านมาเดินเล่นในหมู่บ้านบ้าง

เพื่อให้อาจารย์ได้สัมผัสถึงการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านตระกูลหลิว ฉินเหยาจึงได้จัดให้หลิวฉีและคนหนุ่มสาวคนอื่นๆ ในหมู่บ้านพาอาจารย์ไปเดินเล่นรอบๆ ในยามว่างเพื่อทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในการทำงานในอนาคต

ทว่าดูเหมือนเจินอวี้ไป๋จะไม่สนใจทิวทัศน์ภูเขาและแม่น้ำในหมู่บ้านเท่าใดนัก แต่กลับชอบไปเดินเล่นใกล้ๆ เรือนปทุม

หากได้พบกับกงเหลียงเหลียวสามศิษย์อาจารย์ที่กำลังเข็นรถเข็นออกมาเดินเล่นก็จะรีบเข้าไปหาทันที พยายามจะขอร่วมวงด้วย โดยบอกว่าเขาชื่นชมมหาบัณฑิตมานานแล้ว

ในตอนแรก หลิวจี้ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเพราะในหมู่บ้านมีบัณฑิตจำนวนมากที่มาเพื่อท่านอาจารย์ของตน

แต่การพบกันโดยบังเอิญครั้งสองครั้งยังถือเป็นเรื่องปกติ การที่ออกไปข้างนอกทุกครั้งแล้วต้องเจอเจินอวี้ไป๋นั้นกลับดูจงใจเกินไป

บัณฑิตคนอื่นๆ ที่มาเพราะชื่อเสียงของท่านอาจารย์ ต่อให้พวกเขาอยากพบมหาบัณฑิตมากแค่ไหนก็จะไม่ละเลยการบ้านของตนเอง ดังนั้นบัณฑิตเหล่านี้ส่วนใหญ่จึงมักจะขยันอ่านหนังสืออยู่ในห้องของตน ไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอก

ยิ่งไปกว่านั้นในสภาพอากาศเช่นนี้ แม้ว่าในตอนกลางวันจะมีแดดออกบ้างเป็นบางครั้ง แต่ลมที่พัดมาจากริมฝั่งแม่น้ำก็ยังหนาวเย็นยะเยือก ไม่มีใครอยากจะออกมาทนหนาวทุกวันหรอก

หลังจากที่เข็นท่านอาจารย์ออกไปข้างนอกอีกครั้งและได้พบกับเจินอวี้ไป๋ที่ทำทีเป็นประหลาดใจแล้วเดินเข้ามาหา หลิวจี้ก็เริ่มระวังตัวมากขึ้น แอบสังเกตปฏิกิริยาของท่านอาจารย์

พอไม่สังเกตก็ไม่รู้ แต่พอได้สังเกตก็ทำเอาเขาตกใจแทบแย่

กับบัณฑิตคนอื่นที่บังเอิญพบเจอ ภายนอกท่านอาจารย์จะวางท่าทีเป็นผู้ทรงภูมิ แต่จริงๆ แล้วในแววตากลับแฝงไว้ด้วยความรำคาญ

แต่กับเจินอวี้ไป๋ผู้นี้ที่จงใจดักรอเพื่อสร้างความบังเอิญขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ท่านอาจารย์กลับไม่มีทีท่ารำคาญเลยแม้แต่น้อย!

ผิดปกติ เรื่องนี้มันผิดปกติอย่างมาก

หลิวจี้เงยหน้าขึ้นมองเจินอวี้ไป๋ก็พลันพบว่าบุรุษรุ่นราวคราวเดียวกันกับตนผู้นี้ หน้าตาไม่เลวเลยทีเดียว

ทั้งยังมีคารมคมคาย มีอารมณ์ขัน มีความรู้กว้างขวาง ไม่ว่าเรื่องฟ้าเรื่องดินก็สามารถพูดคุยได้ มีกลิ่นอายของคุณชายจากตระกูลร่ำรวยที่อาศัยทรัพย์สมบัติของครอบครัวท่องเที่ยวไปทั่วหล้าและมีความองอาจห้าวหาญแบบจอมยุทธ์พเนจร

พอหันไปมองท่านอาจารย์กงเหลียงเหลียว ในแววตาที่มองเจินอวี้ไป๋ผู้นี้ก็แฝงไว้ด้วยความชื่นชม

ในใจของหลิวจี้พลันมีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น ความรู้สึกถึงวิกฤตอันรุนแรงก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลัน ตำแหน่งศิษย์น้องคนเล็กของเขากำลังสั่นคลอน

“เมียจ๋า เมียจ๋า!”

พอกลับถึงบ้าน หลิวจี้ก็รีบร้อนตามหาฉินเหยาที่กำลังดูบัญชีอยู่ในห้องโถงทันที ตั้งใจจะเข้าไปกระซิบข้างหูเพื่อบอกเล่าสิ่งที่ตนเองค้นพบ

ฉินเหยาสัมผัสได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้จึงยื่นมือออกไป ฝ่ามือยันใบหน้าของหลิวจี้ไว้อย่างแม่นยำ ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อยก็ผลักหลิวจี้ที่พยายามจะเข้ามาใกล้ให้ถอยออกไปไกลหนึ่งเมตร

“มีอะไรก็นั่งลงพูด” ฉินเหยาไม่ได้เงยหน้าขึ้น ยังคงดูบัญชีต่อไป แต่น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดที่ถูกขัดจังหวะ

หลิวจี้รู้ดีว่านางไม่ชอบให้ใครมาขัดจังหวะในเวลาที่กำลังตั้งใจจัดการธุระที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตนเองต้องโดนซ้อมอีกรอบ เขาจึงหาเก้าอี้มานั่งลงหน้าอ่างไฟ ข่มความร้อนใจลงแล้วนั่งรอนางจัดการธุระให้เสร็จอย่างเงียบๆ

หลังจากรออยู่ครู่ใหญ่ ฉินเหยาก็ยอมวางสมุดบัญชีในมือลง หยิบดินสอถ่านที่ทำขึ้นเองมาจดบันทึกสองสามอย่างลงในสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัว

เมื่อจดบันทึกเสร็จ นางก็วางทุกสิ่งในมือลง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา “มีเรื่องอะไร”

เมื่อเห็นว่าเมื่อครู่เขารู้จักกาลเทศะ ท่าทีของนางจึงอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

หลิวจี้รู้สึกดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ในใจคิดว่า ถ้าเมียจ๋าอ่อนโยนเช่นนี้ทุกวันก็คงจะดี

เขาทำใจกล้า ลากเก้าอี้เข้าไปใกล้นางอีกหน่อย ทั้งๆ ที่ในห้องก็ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาสองสามีภรรยา แต่ก็ยังกดเสียงให้ต่ำลงแล้วกระซิบบอกความสงสัยที่ตนมีต่อเจินอวี้ไป๋ข้างหูนาง

พูดจบก็จ้องมองฉินเหยา เพื่อดูว่านางจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

ไม่คิดว่านางจะไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย กลับยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์ว่างมากถึงเพียงนี้ ดูท่าสำนักศึกษาของเราคงต้องเปิดเรียนได้แล้ว”

หลิวจี้ร้อนใจขึ้นมา “เมียจ๋าทำไมเจ้าไม่ร้อนใจเลยเล่า เขาจะต้องอยากฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์แน่ๆ ถึงได้ขยันเอาอกเอาใจ สร้างเรื่องบังเอิญบ้าๆ นี่ขึ้นมา!”

ถ้าท่านอาจารย์หลงกลขึ้นมาจริงๆ เขาจะยังเป็นศิษย์สุดรักสุดหวงคนเล็กของท่านอาจารย์อยู่อีกหรือไม่