ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 130 แอบฟัง

บทที่ 130 แอบฟัง

อันจิ่วเม่ยมองดูท่าทางจอมปลอมของเขาที่ค่อย ๆ พังทลายลง เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า “ข้อแรก ฉันไม่ต้องการคำขอโทษใด ๆ จากคุณ”

“ข้อสอง ฉันก็ไม่ได้อยากไปดูหนัง ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันพูดชัดเจนแล้วว่าไม่อยากให้พวกคุณมารบกวน แต่คุณกลับทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคอยมารบกวนฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“ฉันเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว คุณควรจะแยกแยะให้ออกว่าอะไรควรหรือไม่ควรทำ และขอเตือนให้เข้าใจตรงกัน ถ้าครั้งหน้ากล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก มันจะไม่จบแค่หมากัดแน่นอน!”

พูดจบ เธอก็อุ้มสุนัขตัวเล็กสามตัวเดินจากไป โดยไม่สนใจเว่ยป๋อหลินที่อยู่ข้างหลังอีก

ส่วนเว่ยป๋อหลินโกรธจัดด่าตามหลังอันจิ่วเม่ยสองสามคำ แล้วเตรียมจะไปโทรศัพท์กลับบ้านในเมืองคืนนี้ เขาควรจะออกจากที่แย่ ๆ นี่ซะที

แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ถ้าจะไปเมืองก็ต้องเดินทางข้ามเขา ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง สุดท้ายเว่ยป๋อหลินก็ไม่กล้าไป ตัดสินใจจะลาหยุดไปพรุ่งนี้แทน

เงินในมือเขาเหลือไม่มากแล้ว ถ้าไม่ได้อันจิ่วเม่ย ก็ต้องรีบหาทางกลับบ้าน ต้องมีทางออกสักทาง

วันรุ่งขึ้นเมื่อไปขอลาหยุดกับผู้นำหมู่บ้าน ผู้นำหมู่บ้านไม่พอใจมาก พูดตรง ๆ ว่า “พวกนายเป็นอะไรกัน มีที่ไหนลาหยุดทุกวัน อย่าลืมว่าพวกนายยังติดหนี้ข้าวของหมู่บ้านอยู่นะ ถ้าขี้เกียจไม่ทำงานแบบนี้ทุกวัน อย่าว่าแต่จะใช้หนี้เลย ข้าวกินในฤดูหนาวยังไม่มี ถึงตอนนั้นฉันจะไม่ให้ยืมอีกแล้วนะ!”

ผู้นำหมู่บ้านรู้แล้วว่าซื่อหงไปก่อเรื่องวันนั้นเพราะถูกหนิงอวี่หรานยุยง เขาจึงมอบงานหนักให้หล่อนทำสองสามวันนี้ ทำไปแค่สองวันหนิงอวี่หรานก็อ้างว่าป่วยไม่ไปทำงานในไร่

ตอนนี้เว่ยป๋อหลินซึ่งเป็นผู้ชายตัวโตก็ขอลาหยุดทุกวัน ผู้นำหมู่บ้านจะไม่ว่าอะไรได้อย่างไร

“ผมไม่มีเงินแล้ว ต้องไปโทรศัพท์ให้ทางบ้านส่งเงินมาให้ ผู้นำหมู่บ้านช่วยอนุญาตให้ผมอีกสักครั้งเถอะครับ!”

เว่ยป๋อหลินพูดด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง ราวกับสตรีในวังหลวงที่ถูกทอดทิ้ง ผู้นำหมู่บ้านมองเขาอย่างรังเกียจหลายครั้ง แต่ในที่สุดก็พยักหน้า

“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ โควต้าการลาของเธอเดือนนี้หมดแล้ว หลังจากนี้ต้องตั้งใจทำงานให้ดี ๆ ล่ะ!”

ในบรรดายยุวชนที่มาครั้งนี้ มีแต่สาวหมิ่นเหลียนซินที่ดี ไม่เคยสร้างปัญหาอะไร เด็กสาวคนนี้เข้าใจมารยาทสังคมดี เป็นเด็กดีที่ตั้งใจช่วยเหลือชาวนาอย่างจริงจัง ส่วนคนอื่น ๆ ไม่ต้องพูดถึงก็ได้

เว่ยป๋อหลินได้รับอนุญาตแล้วก็รีบมุ่งหน้าไปเมือง ตอนนี้เขาไม่รู้สึกว่าเส้นทางภูเขายากลำบากอีกต่อไป เขาคิดว่าหลังจากโทรศัพท์เสร็จก็จะได้กลับบ้าน ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง เดินทางไปอย่างสบายใจ

อย่างไรก็ตาม ความหวังนั้นงดงาม แต่ความเป็นจริงนั้นโหดร้าย

โทรศัพท์ถูกโอนไปหลายครั้ง ในที่สุดก็ติดต่อถึงสำนักงานของผู้บังคับบัญชาของพ่อเขา แล้วให้คนไปเรียกพ่อของเขามารับสาย เมื่อเขาบอกว่าอยากกลับบ้าน ก็ถูกด่าอย่างรุนแรง

“แกคิดว่ากฎระเบียบพวกนั้นฉันเป็นคนกำหนดหรือไง แกอยากลงชนบทก็ลง อยากกลับก็กลับงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

“ก่อนหน้านี้ฉันก็บอกแกแล้วว่าแกไม่เหมาะกับการลงชนบท ฉันหางานอะไรให้แกทำง่าย ๆ ก็ได้ แต่แกไม่ยอมฟัง!”

“ตอนนี้ก็ดีแล้ว ได้แต่รอให้เบื้องบนมีโควต้าให้กลับบ้านถึงจะพอมีโอกาสขอได้ ก่อนถึงตอนนั้น แกก็อยู่ในชนบทไปก่อนเถอะ!”

ถ้าไม่ใช่เพราะโทรศัพท์นี้อยู่ในสำนักงานของผู้บังคับบัญชา เขาอยากจะกระแทกโทรศัพท์ทิ้งเสียเลย ลูกชายคนนี้ช่างน่าปวดหัวจริง ๆ วัน ๆ เอาแต่หาเรื่องให้ตัวเอง น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว!

เว่ยป๋อหลินไม่คิดว่าท่าทีของพ่อที่มีต่อเขาจะเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนรักเขามาก แต่กลับถูกด่าเช่นนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองแย่ไปหมด

“พ่อครับ ผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของพ่อนะ! ที่นี่ต้องทำงานในไร่ทุกวัน ถ้าพ่อไม่ดูแลผม ผมคงต้องตายที่นี่แล้ว!”

เขาอดร้องไห้ไม่ได้ ในยุคนี้สัญญาณไม่ค่อยดี เสียงสะอื้นและเสียงพูดของเขาปนกันไป พ่อของเว่ยป๋อหลินได้ยินเหมือนเสียงวัวร้อง

อันจิ่วเม่ยที่แกล้งเข้าแถวอยู่นอกประตู ได้ยินเสียงบ่นของเขา เธอสงสัยว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่า

ใช่แล้ว เธอได้แอบติดตามเว่ยป๋อหลิน

เว่ยป๋อหลินคนนี้แปลกประหลาดตั้งแต่ครั้งแรกที่ปรากฏตัว ในขณะที่ดูถูกเธอว่าเป็นคนบ้านนอก แต่ก็พยายามเอาใจเธอ แม้กระทั่งคิดจะจีบเธอ

เธอมาจากยุคหลังสมัยใหม่ เธอดูวิดีโอในโทรศัพท์มามาก จึงมีไหวพริบมากขึ้น เมื่อเจอคนแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะระมัดระวังมากขึ้น เธอรู้สึกได้ว่าความชอบที่เว่ยป๋อหลินคนนี้แสดงออกมาอย่างจงใจนั้นผิดปกติอย่างชัดเจน

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ อันจิ่วเม่ยรู้สึกว่าความชอบที่เว่ยป๋อหลินแสดงออกมาอย่างไร้เหตุผลนั้นคล้ายคลึงกับความเกลียดชังที่รองหัวหน้าโรงงานผ้าแสดงออกมา ทั้งคู่ต่างก็ไร้สาระและยากที่จะเข้าใจ

อันจิ่วเม่ยม่รู้ว่าพวกเขามีใครอยู่เบื้องหลังหรือมีแผนการอะไรหรือไม่ เธอจึงได้แต่ระมัดระวังตัวเอง เมื่อได้ยินว่าเว่ยป๋อหลินลาหยุดเข้าเมืองวันนี้ เธอจึงแอบตามมา หวังว่าจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง

ผลคือเธอแอบฟังอยู่ข้างนอกครึ่งค่อนวันก็ไม่ได้ยินอะไรที่เป็นประโยชน์ มีแต่เว่ยป๋อหลินบ่นกับพ่อของเขาว่าชีวิตในหมู่บ้านลำบากแค่ไหน ให้รีบพาเขากลับไปหรือไม่ก็ส่งเงินมาให้ ไม่อย่างนั้นเขาจะก่อเรื่อง

ทั้งสองคุยกันสักพักก็วางสาย ตอนที่อันจิ่วเม่ยกำลังกังวลว่าเขาจะออกมาเจอเธอและเตรียมจะจากไป เธอก็ได้ยินเว่ยป๋อหลินเริ่มโทรไปที่อื่น หลังจากพยายามอยู่นาน ในที่สุดก็มีผู้หญิงคนหนึ่งรับสาย

“หลัวลี่เซียน เรื่องที่คุณสั่งให้ผมทำก่อนหน้านี้ ผมพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ติดกับ อีกอย่างเธอดูเหมือนจะเกลียดผมมาก อย่าว่าแต่จะชอบเลย แค่มองผมตรง ๆ ยังยาก! ผมอยู่ที่นี่ไม่ไหวแล้ว ผมอยากกลับไป คุณช่วยคิดหาทางให้ผมหน่อยได้ไหม?”

อันจิ่วเม่ยหยุดการเคลื่อนไหวทันที การออกมาครั้งนี้ช่างคุ้มค่าจริง ๆ!

เธอหยุดนิ่งทันที พิงประตูเพื่อจะได้ยินชัดเจนยิ่งขึ้น

ฉันไม่ได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดอะไร แต่สิ่งที่หลัวลี่เซียนพูดนั้นได้ยินชัดเจน

อีกฝ่ายดูเหมือนจะโกรธและด่าเว่ยป๋อหลินสักพัก เขาเองก็รู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน จึงตอบกลับไปว่า “ตอนแรกคุณบอกผมว่าเป็นแค่สาวบ้านธรรมดา ๆ แต่พอมาถึงถึงได้รู้ว่าไม่ใช่อย่างนั้นเลย! เธอมีชื่อเสียงดีในหมู่บ้าน และยังมีเงินด้วย”

“ผมคิดจะมอบนาฬิกาข้อมือของผมให้เธอ แต่เธอกลับเอานาฬิกาที่เพิ่งซื้อใหม่มาให้ผมดู เป็นนาฬิกาข้อมือผู้หญิงใหม่เอี่ยม ไม่อยู่ในระดับเดียวกับของมือสองของผมเลย! ผู้หญิงคนนี้ยากที่จะจีบได้ และเป็นเพราะข้อมูลที่คุณได้มาก่อนหน้านี้ไม่ถูกต้อง ไม่สามารถโทษผมได้ทั้งหมดที่งานไม่สำเร็จ!”

“งานที่คุณสัญญาไว้ก่อนหน้านี้ ผมไม่เอาแล้ว คุณหาทางพาผมกลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้จริง ๆ !”

“อะไรนะ? ผมมาที่นี่ก็เพราะงานนั้น คุณจะทิ้งผมแบบนี้ได้ยังไง? หลัวลี่เซียนอย่าให้มันมากไปนะ คุณไม่กลัวว่าผมจะแฉคุณหรือไง?”

…

เว่ยป๋อหลินด่าอยู่ในนั้นพักใหญ่ไม่นานอีกฝ่ายคงรำคาญจึงตัดสายเขาไปเลย

เว่ยป๋อหลินโมโหอยู่ข้างใน พนักงานข้างนอกได้ยินเสียง กลัวว่าเขาจะทำโทรศัพท์แตก จึงรีบเข้าไปดูสถานการณ์ อันจิ่วเม่ยแสร้งทำเป็นกลัวแล้วเดินจากไป

วันนี้ได้ข้อมูลดีทีเดียว ยืนยันได้ว่าเว่ยป๋อหลินมีคนสั่งการอยู่จริง ๆ ไม่ใช่แค่เธอคิดไปเอง ทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

จากนี้อนุมานได้ว่ารองหัวหน้าโรงงานผ้าคนนั้นก็น่าจะมีคนอยู่เบื้องหลังเช่นกัน แล้วจะเป็นเว่ยป๋อหลินคนเดียวกันนี้หรือเปล่า?