ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 166 เบื้องหลังคำกล่าวหา

บทที่ 166 เบื้องหลังคำกล่าวหา

อันจิ่วเม่ยยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ “ฉันตั้งใจออกแบบให้ดูเรียบง่าย แต่ใส่สบาย เพื่อให้เหมาะกับคนทุกกลุ่มค่ะ อยากดูกระแสตอบรับก่อนจะผลิตเพิ่มเติม”

ฟางหรูพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วงเลย ฉันแค่ใส่ไปยืนขายที่เคาน์เตอร์สหกรณ์ รับรองว่าไม่เกินครึ่งวัน พนักงานคงแย่งกันซื้อหมดแน่!”

คำพูดของฟางหรูทำให้อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ เธอรู้ดีว่าฟางหรูมีความน่าเชื่อถือในหมู่ลูกค้า แค่เธอใส่ชุดนี้ไปยืนที่สหกรณ์ก็เหมือนเป็นการโปรโมตชุดให้เธอแล้ว

“ฉันอยากให้พี่ช่วยขายและแนะนำชุดนี้ให้คนอื่น ๆ โดยเฉพาะลูกค้าที่มาใช้บริการที่สหกรณ์ค่ะ” อันจิ่วเม่ยเริ่มอธิบายแผนการ “ฉันคิดว่าจะขายแบบเปิดสั่งจองล่วงหน้า ทุกยอดการสั่งจอง ฉันจะให้ค่าตอบแทนพี่จากเดิมชุดละ 6 เหมา ตอนนี้ปรับเพิ่มเป็นชุดละ 1 หยวนค่ะ พี่คิดว่าไง?”

ฟางหรูฟังแล้วแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอวางชุดลง ก่อนหันมามองอันจิ่วเม่ยด้วยสายตาทึ่งระคนประหลาดใจ “นี่เธอคิดละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันยังไม่ได้ช่วยอะไรมากเลย เธอก็แบ่งผลประโยชน์ให้ฉันเยอะขนาดนี้แล้ว”

อันจิ่วเม่ยยิ้มอบอุ่นอย่างจริงใจ “การเจรจากับสหกรณ์ราบรื่นได้ก็เพราะพี่ช่วย ฉันอยากตอบแทนพี่บ้าง”

ฟางหรูยิ้มกว้าง ความรู้สึกภาคภูมิใจและตื้นตันใจเอ่อล้นในอก “ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะช่วยเธอเต็มที่!”

ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟบนโต๊ะ กลิ่นหอมของอาหารร้อน ๆ เติมเต็มบรรยากาศการสนทนา

ในขณะที่อันจิ่วเม่ยและฟางหรูกำลังเพลิดเพลินกับอาหารที่เต็มโต๊ะ บรรยากาศช่างสงบและอบอุ่น เสียงหัวเราะของฟางหรูดังขึ้นเป็นครั้งคราวเมื่อทั้งสองพูดถึงเรื่องการขายชุดกระโปรงในเมือง

จู่ ๆ ประตูร้านอาหารรัฐก็เปิดออก พร้อมกับเสียงสนทนาของผู้หญิงสามคนที่เดินเข้ามา อันจิ่วเม่ยไม่ทันสังเกตจนกระทั่งคนกลุ่มนั้นเดินมาใกล้โต๊ะของเธอ เธอถึงได้เหลือบมองขึ้นไป

ดวงตาของเธอพลันสบเข้ากับเยี่ยนเอ๋อ หญิงสาวที่เคยแอบชอบหลี่เจียเฟิ่งและมีปัญหากับเธอที่หน้าโรงงานผ้าวันนั้น

เยี่ยนเอ๋อเมื่อเห็นอันจิ่วเม่ยก็หยุดชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด และเดินปรี่เข้ามาหาเธอ

“อันจิ่วเม่ย! เธอไม่อายบ้างหรือไง ทำตัวอย่างนั้นแล้วยังกล้ากินข้าวอย่างสบายใจอีก!” เสียงของเยี่ยนเอ๋อดังพอที่จะทำให้คนในร้านหันมามอง

ฟางหรูเงยหน้าขึ้นจากจานอาหารด้วยความงุนงง แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร อันจิ่วเม่ยก็วางตะเกียบลงช้า ๆ พร้อมกับเงยหน้ามองเยี่ยนเอ๋อ

“เธอพูดเรื่องอะไร?” น้ำเสียงของเธอนิ่งสงบ แต่ก็แฝงไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

เยี่ยนเอ๋อเท้าเอวพลางแค่นเสียง “อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง! เธอไปฟ้องหัวหน้าโรงงานให้ไล่ฉันออก เพราะเรื่องที่หน้าโรงงานวันนั้นใช่ไหมล่ะ!”

อันจิ่วเม่ยเลิกคิ้ว “ฟ้อง? ฉันไม่ได้ฟ้องใครเลยนะ”

“อย่ามาโกหก!” เยี่ยนเอ๋อเสียงดังขึ้นอีก “หลังจากที่ฉันทะเลาะกับหลันฮวา ฉันถูกรองหัวหน้าโรงงานเรียกไปตำหนิแล้วก็ไล่ออก แต่หลันฮวากลับได้แค่เขียนหนังสือสำนึกผิด เธอคงไปพูดอะไรกับหัวหน้าโรงงานใช่ไหม!”

อันจิ่วเม่ยมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา เธอไม่ชอบถูกกล่าวหาในสิ่งที่ไม่ได้ทำ “ทำไมฉันต้องให้ความสำคัญเธอมากขนาดนั้นด้วย ไหนหลักฐานที่ว่าฉันเป็นคนทำ?”

เยี่ยนเอ๋อเริ่มเสียความเยือกเย็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธจัด “หลักฐานเหรอ? ฉันรู้ว่าเธอเข้าไปคุยกับหัวหน้าโรงงานหลังเกิดเรื่อง! ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นใครได้อีก!”

อันจิ่วเม่ยถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม สายตาแน่วแน่จับจ้องอีกฝ่าย “ถ้าเธออยากสะสางเรื่องนี้กับฉันจริง ๆ งั้นก็ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ”

แม้บรรยากาศในร้านอาหารจะดูไม่เหมาะสมสำหรับความขัดแย้งเช่นนี้ แต่เยี่ยนเอ๋อก็เป็นน้องสาวบุญธรรมของเพื่อนสนิท หลี่เจียเฟิ่ง

อันจิ่วเม่ยไม่ได้ต้องการให้เรื่องราวลุกลามจนกลายเป็นข่าวลือที่จะกระทบถึงครอบครัวของอีกฝ่าย แต่ถ้าเยี่ยนเอ๋อไม่คิดจะไว้หน้า เธอก็พร้อมจะสะสางทุกอย่างตรงนี้เช่นกัน

“อย่ามาสั่งฉัน!” เยี่ยนเอ๋อตะโกนสวนทันควัน สีหน้าของเธอยิ่งดูกราดเกรี้ยวเมื่อได้ยินน้ำเสียงคล้ายคำสั่งนั้น

อันจิ่วเม่ยไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา นัยน์ตาเย็นเฉียบของเธอจับจ้องอีกฝ่ายขณะเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเสียงเบาแต่หนักแน่น

“ฉันจะจัดการเธอตรงนี้เลยก็ได้ โดยไม่สนว่าใครจะมองยังไง แต่ที่ฉันยอมให้เธอไปสะสางข้างนอกนั่นก็เพื่อรักษาหน้าครอบครัวของพี่ชายเธอ ถ้าเธอไม่คิดจะไว้หน้าพวกเขา งั้นจะเคลียร์กันตรงนี้ก็ไม่มีปัญหา”

คำพูดของอันจิ่วเม่ยทำเอาเยี่ยนเอ๋อชะงักไปทันที เธอจ้องอีกฝ่ายด้วยความเคียดแค้น แต่อีกใจหนึ่งกลับยั้งตัวเองไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่หน้าประตูร้าน พลางประกาศเสียงดังอย่างไม่ลดราวาศอก “มาสิ! ฉันเองก็ต้องการคำอธิบายจากเธอเหมือนกัน!”

อันจิ่วเม่ยเดินตามเยี่ยนเอ๋อออกไปนอกร้าน ฟางหรูมองตามด้วยความกังวล แต่ไม่ได้ตามออกไปเมื่อออกมายืนอยู่หน้าร้าน

อันจิ่วเม่ยหันไปเผชิญหน้ากับเยี่ยนเอ๋อ “ว่ามา”

เยี่ยนเอ๋อกอดอก มองเธอด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว “เธอไปพูดอะไรกับหัวหน้าโรงงาน! รู้ไหมว่าครอบครัวฉันใช้เส้นสายช่วยให้ฉันได้ทำงานที่โรงงานผ้ามันต้องใช้เงินเท่าไร แต่พอทะเลาะกับหลันฮวา ฉันกลับเป็นคนที่ถูกไล่ออก! นี่มันไม่ยุติธรรมเลย!”

อันจิ่วเม่ยยืนมองเธอด้วยสายตานิ่งสงบ “ถ้าเธอถูกไล่ออกเพราะพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม เธอก็ควรพิจารณาตัวเอง ไม่ใช่มาโทษฉัน”

“ไม่จริง!” เยี่ยนเอ๋อตวาดเสียงดัง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ “ฉันไม่ทำอะไรผิด! เธอรู้จักหลันฮวาใช่ไหม? เธอต้องเข้าข้างหลันฮวา แล้วก็ใส่ร้ายฉัน!”

อันจิ่วเม่ยถอนหายใจยาว มองเยี่ยนเอ๋ออย่างเหนื่อยใจ “เธอนี่มันโง่จริง ๆ”

“เธอพูดว่าอะไรนะ!” เยี่ยนเอ๋อขมวดคิ้ว จ้องมองเธอราวกับอยากเอาคำพูดนั้นไปทุบหัว

อันจิ่วเม่ยรู้เหตุการณ์ในโรงงานผ้าวันนั้นดี เพราะบังเอิญในวันที่เธอไปทำการตลาดให้กับโรงงานอาหาร เธอได้เจอหลันฮวาที่สหกรณ์แห่งหนึ่ง หลันฮวาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด

หลันฮวาเล่าให้ฟังถึงเหตุการณ์ที่โรงงานผ้าว่า เยี่ยนเอ๋อเป็นฝ่ายเริ่มทะเลาะด้วยการโพล่งคำพูดที่ไม่น่าฟังออกมา เยี่ยนเอ๋อกล่าวหาอันจิ่วเม่ยว่าเป็นมือที่สามที่เข้ามาแย่งหลี่เจียเฟิ่งไปจากเธอ

คำพูดของเยี่ยนเอ๋อทำให้หลันฮวาอดไม่ไหว เธอเห็นว่าคำพูดแบบนี้ไม่สมควรเลยแม้แต่น้อย หลันฮวาจึงจัดการเยี่ยนเอ๋อด้วยการตอบโต้ทั้งคำพูดและการกระทำที่ทำให้เยี่ยนเอ๋อต้องหน้าแตกกลางโรงงาน

หลังจากนั้นไม่นาน รองหัวหน้าโรงงานก็เรียกตัวเยี่ยนเอ๋อไปพบ เรื่องกลับพลิกผันไปอีกขั้น เมื่อเยี่ยนเอ๋อได้รับคำตำหนิอย่างรุนแรง และสุดท้ายถูกไล่ออก ขณะที่หลันฮวากลับได้รับเพียงคำตักเตือนและเขียนหนังสือสำนึกผิด

เรื่องนี้ทำให้อันจิ่วเม่ยครุ่นคิดถึงเนื้อหาในนิยายต้นฉบับ ในตอนนั้นเธอจำได้ว่าเยี่ยนเอ๋อเคยสนิทสนมกับหลัวลี่เซียน ทั้งคู่เคยคุยกันอย่างเปิดอก และหลัวลี่เซียนก็เคยยอมรับว่าตนเองชอบหลี่เจียเฟิ่ง

อันจิ่วเม่ยยังไม่แน่ใจนักกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น แม้เธอจะได้อ่านเนื้อหาในนิยายต้นฉบับเพียงเล็กน้อย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจคือ หลัวลี่เซียนต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกับรองหัวหน้าโรงงานผ้าอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ เหตุการณ์ที่โรงงานผ้ามักจะคอยกลั่นแกล้งเธอเวลาที่เธอเดินทางไปหมู่บ้านจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ และเมื่อตอนเธอไปถึงโรงงานผ้าแล้วถูกหาเรื่องอีกครั้ง ก็คงเป็นเพราะหลัวลี่เซียนอยู่เบื้องหลัง

ส่วนเยี่ยนเอ๋อเองก็อาจจะไปทำให้หลัวลี่เซียนไม่พอใจ จนเป็นเหตุให้เยี่ยนเอ๋อโดนไล่ออกจากโรงงาน

อันจิ่วเม่ยไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรอีก เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ฟังแล้วหนักแน่น “ลองคิดดูสิ ถ้าคนใกล้ตัวเธอเดินมาบอกว่าชอบผู้ชายคนเดียวกับเธอ เธอจะทำยังไง?”

คำพูดนั้นทำให้เยี่ยนเอ๋อชะงัก เธอขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง “นี่เธอพูดเรื่องอะไรกัน?”