ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 4 จดทะเบียนสมรสเรียบร้อย
บทที่ 4 จดทะเบียนสมรสเรียบร้อย
“ขอโทษค่ะที่มาสายค่ะ” อันจิ่วเม่ยเอ่ยเสียงหอบเหนื่อย พลางปาดเหงื่อที่ใบหน้า พลางลอบสังเกตสีหน้าบึ้งตึงของหลี่เจียเฟิ่ง ที่ดูจะหงุดหงิดไม่น้อย
หลี่เจียเฟิ่งไม่พูดอะไร เพียงแต่ขึ้นคร่อมจักรยานคู่ใจเหลือบมองมาที่หญิงสาวแวบหนึ่ง เป็นเชิงบอกให้รีบนั่งซ้อนท้ายได้แล้ว
อันจิ่วเม่ยก้มมองที่เบาะหลัง ก็พบว่ามีเสื้อผ้าเก่า ๆ ผูกปมไว้อย่างเรียบร้อย เพื่อทำเป็นเบาะนุ่ม ๆ ให้เธอนั่งโดยเฉพาะ
แม้จะเป็นเพียงการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ภายใต้ใบหน้าเย็นชาและท่าทางห่างเหิน ของหลี่เจียเฟิ่งกลับเป็นสุภาพบุรุษที่ละเอียดอ่อนกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก
สมแล้วที่เป็นหนุ่มอนาคตไกลที่ถูกประเทศคัดเลือก อันจิ่วเม่ยคิดในใจ ขณะค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงบนเบาะนุ่มอย่างระมัดระวัง มือบางกำที่จับเอาไว้แน่น
ในขณะที่หลี่เจียเฟิ่งปั่นจักรยานพาอันจิ่วเม่ยไปในเมือง คนที่ซ้อนท้ายก็คอยแอบชำเลืองมองใบหน้าชายหนุ่มเป็นระยะ ๆ ระหว่างทางต่างไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศเงียบจนน่าอึดอัด
อันจิ่วเม่ยเลยตัดสินใจชวนคุยเรื่องเอกสารแต่งงาน เพราะเธอคิดว่าอาชีพทหารคงมีขั้นตอนยุ่งยาก
“ปกติทหารต้องเขียนคำร้องขอแต่งงานด้วยใช่ไหมคะ งั้นวันนี้เราจะจดทะเบียนสมรสกันทันไหมคะ?”
“ไม่มีปัญหา” หลี่เจียเฟิ่งตอบสั้น ๆ
เดิมทีผู้บังคับบัญชาเร่งให้เขากลับมาแต่งงานอยู่แล้ว ดังนั้นคำร้องขอแต่งงานนั่น ผู้บังคับบัญชาก็เป็นคนเขียนและประทับตราให้เสร็จสรรพ
อันจิ่วเม่ยผู้ที่ไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังพอได้ยินว่าไม่มีปัญหา ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ
หลี่เจียเฟิ่งเป็นคนพูดน้อยแม้หญิงสาวที่ซ้อนท้ายพยายามชวนคุยเท่าไหร่ เขาก็ตอบแบบขอไปทีสุดท้ายเธอเลยต้องยอมแพ้ ปล่อยให้ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง
จักรยานยังคงแล่นไปเรื่อย ๆ จนเปลือกตาอันจิ่วเม่ยเริ่มหนักอึ้งด้วยความง่วง
“ถึงแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยบอกหลังจากเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้
อันจิ่วเม่ยสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เธอรีบกระโจนลงจากเบาะจักรยานอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความงุนงงเมื่อพบว่าอาคารเบื้องหน้าไม่ใช่ที่สำนักงานเขตอย่างที่เธอคิดไว้
อันจิ่วเม่ยหันไปมองหน้าหลี่เจียเฟิ่งด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยคำถามมากมาย ‘เขาพาเธอมาโรงพยาบาลทำไม?’
สายตาของหญิงสาวจ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่วางตา ทว่าเขากลับทำหน้านิ่งราวกับก้อนหิน
หลี่เจียเฟิ่งเดินนำเธอเข้าไปในโรงพยาบาลพร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ “หน้าผากเธอ…ต้องทำแผลก่อน”
จบคำพูดหลี่เจียเฟิ่ง หญิงสาวก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที เธอลืมไปเลยว่าตัวเองบาดเจ็บอยู่แม้ว่าแผลจะไม่ใหญ่มากแต่หญิงสาวน่ารักแบบเธอก็ไม่ควรมีแผลเป็นบนใบหน้าจริง ๆ นั้นแหละ
หลี่เจียเฟิ่งเองก็คงไม่อยากถูกมองว่าเป็นเจ้าบ่าวที่ไม่ดูแลเจ้าสาวแน่ ๆ คิดได้ดังนั้น เธอจึงรีบสาวเท้าตามเขาเข้าไปในโรงพยาบาลทันที
ด้วยชุดทหารสีเขียวและรูปร่างสูงสง่า บวกกับใบหน้าหล่อเหลาของหลี่เจียเฟิ่งที่ดูโดดเด่นราวกับเทพบุตร จนเหล่าพยาบาลต่างพากันใจเต้นระรัว พวกเธออาสาพาทั้งคู่ไปพบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอย่างกระตือรือร้น
“สหาย น้องสาวของคุณนี่หน้าตาสวยจริง ๆ ไม่ต้องห่วงนะ แผลแค่นี้ดูแลดี ๆ รับรองว่าไม่เป็นแผลเป็นแน่นอน เดี๋ยวสหายพาน้องสาวไปทำแผลที่อีกห้องหนึ่งได้เลย”
หมอหญิงอายุราว ๆ สี่สิบกว่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแม้จะใส่หน้ากากปิดบังใบหน้าแต่อันจิ่วเม่ยก็สัมผัสได้ถึงความใจดีของเธอ แต่คำพูดของหมอหญิงทำเอาอันจิ่วเม่ยทำตัวไม่ถูก
ตอนนี้ใคร ๆ ก็คิดว่าเธอเป็นน้องสาวของหลี่เจียเฟิ่งแต่จะอธิบายยังไงไหว ในเมื่อวันนี้เป็นวันแต่งงาน เธอไม่อยากทำให้เรื่องยุ่งยากปล่อยให้เข้าใจผิดแบบนี้ก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย
ในห้องทำแผลโรงพยาบาลอันจิ่วเม่ยนั่งนิ่ง ๆ ให้พยาบาลจัดการกับแผลบนหน้าผากของตนอย่างว่าง่าย โดยมีชายหนุ่มทหารร่างใหญ่คอยนั่งรออยู่ข้าง ๆ
พยาบาลทำแผลให้อันจิ่วเม่ยพลางชำเลืองมองหลี่เจียเฟิ่ง ‘สองคู่นี้เป็นคนรักกันหรอ? บรรยายกาศสองคนนี้ดูไม่หวานเลย’
ทันใดนั้นหลี่เจียเฟิ่งที่นั่งเงียบก่อนหน้านี้ก็เอ่ยปากขึ้นมาทำเอาพยาบาลถึงกับสะดุ้ง
“เธอคือคู่หมั้นของผมครับ” หลี่เจียเฟิ่งประกาศเสียงเรียบ ฃ
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นคู่หมั้นกันนี่เอง นึกว่าเป็นสามีภรรยากันแล้วซะอีก ฮ่า ๆ ๆ” เมื่อพยาบาลสาวเห็นว่าหลี่เจียเฟิ่งเปิดบทสทนาก่อนก็อดแซวไม่ได้ ช่างเป็นคู่หมั้นที่ประหลาดจริง ๆ
อันจิ่วเม่ยได้ยินแล้วอดขำในใจไม่ได้ พยาบาลสาวคนนี้น่ารักจัง
“พี่พยาบาล ชมเกินไปแล้วครับ จริง ๆ พวกเรากำลังจะไปจดทะเบียนกันวันนี้ วันนี้พวกเรารีบไปหน่อยเลยไม่ได้เตรียมลูกอมมงลคลมาฝาก เจอกันอีกพี่สาวอย่าลืมรับลูกอมมงคลจากเรานะครับ” หลี่เจียเฟิ่งพูดเสริม
เมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่ม อันจิ่วเม่ยก็อดประหลาดใจไม่ได้ เธอคาดไม่ถึงว่าหลี่เจียเฟิ่งที่เป็นผู้ชายหน้าตาย พอถึงบทจะพูดก็พูดได้ไหลลื่นขนาดนี้
“ใช่ค่ะ ไว้วันหน้าฉันจะเอาลูกอมมงคลมาฝากนะคะ” อันจิ่วเม่ยรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรจะนั่งเงียบก็กล่าวเสริมขึ้นบ้าง
“ฮ่า ๆ ขอบคุณมากนะน้องสาว ยังไงอีกสองสามวันนี้อย่าให้แผลโดนน้ำนะ อีกสามวันค่อยมาเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่” พยาบาลสาวหัวเราะชอบใจ คู่นี้แม้จะดูเงียบ ๆ แต่พอพูดออกมาก็ทำเอาเธอขำได้จริง ๆ
อันจิ่วเม่ยแอบมองไปที่หลี่เจียเฟิ่งที่ตอนนี้กำลังคุยกับพยาบาลอย่างเป็นกันเองด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสราวกับเป็นคนละคนกับตอนอยู่กับเธอ
หลังจากพันแผลเสร็จอันจิ่วเม่ยก็ควักเงินสามสิบหยวนที่ยึดมาจากแม่เลี้ยงของเธอ เตรียมจ่ายค่ารักษา แต่ไม่ทันได้ก้าวขาไปโต๊ะการเงินหลี่เจียเฟิ่งกลับเดินแซงเธอไปจ่ายเงินซะก่อน
“เอ่อ ขอบคุณค่ะ” อันจิ่วเม่ยกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
“ไปกันเถอะ สำนักงานเขตใกล้ปิดแล้ว” หลี่เจียเฟิ่งพูดโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ แม้จะดูเย็นชา แต่เขาก็ตั้งใจเดินช้าลงเพื่อรอเธอ
หญิงสาวรู้ดีว่าเขาไม่ได้เต็มใจจะแต่งงานกับเธอ การที่เขาทำดีกับเธอถึงขนาดนี้ก็นับว่ามากแล้ว เธอจึงเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบ ๆ
โชคดีที่วันนี้คนมาจดทะเบียนสมรสไม่มาก พิธีการจึงเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องตรวจสุขภาพก่อนแต่งงาน
อันจิ่วเม่ยมองสมุดทะเบียนสมรสสีแดงในมือกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด… ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะกลายเป็นภรรยาของใครจริง ๆ
หลังจากที่จัดการเรื่องจดทะเบียนสมรสเสร็จอันจิ่วเม่ยก็ตั้งใจไปที่ตลาดมืดเพื่อซื้อของกินกลับบ้าน ถึงแม้ตลาดมืดจะขายของแพงกว่าแต่ข้อดีคือไม่ต้องใช้คูปอง ซึ่งตัวเธอเองไม่มีเลยสักใบ
อีกอย่างถ้าเธอจำเนื้อหาในนิยายไม่ผิดชีวิตของอันจิ่วเม่ยในร่างเดิมกับคุณย่าค่อนข้างจะขาดแคลนทั้งเรื่องอาหารและเสื้อผ้า แม้อันจิ่วเม่ยคนก่อนจะขยันออกไปทำงานมากขนาดไหน ทั้งคะแนนกองผลิตและค่าจ้างจากงานเสริมก็ถูกยัยแม่เลี้ยงซื่อหงยึดไปจนหมด
ทันใดนั้นเอง หลี่เจียเฟิ่งก็ทำท่าทางบอกให้เธอขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน
“เอ่อ… คุณกลับก่อนได้เลยนะคะ ฉันจะไปซื้อของสักหน่อย” เธอไม่กล้ารบกวนให้หลี่เจียเฟิ่งพาไปที่ตลาด
อีกทั้งเขายังมาในชุดทหารอีก แค่คิดภาพทหารเดินในตลาดมืดก็รู้สึกเป็นภาพที่น่ากลัวแปลก ๆ
“ไปกันเถอะ”
“เอ่อ…” อันจิ่วเม่ยถึงกับไปไม่ถูก นี่เขาจะไปด้วยจริง ๆ เหรอ?
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปคนเดียวได้คุณกลับบ้านก่อนได้เลย ฉันไปซื้อของนิดเดียวเอง” อันจิ่วเม่ยยังคงปฎิเสธ
“ขึ้นมาเถอะ” น้ำเสียงหนักแน่นของหลี่เจียเฟิ่ง ทำให้เธอได้แต่กลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอก่อนจะจำใจขึ้นซ้อนท้ายจักรยานไปอย่างเสียไม่ได้
YOU MAY ALSO LIKE
Pchaya
ยังไม่เห็นคุณย่าของนางเอกเลย ยังอยู่หรือไม่