ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 66 แม่สามีปะทะลูกสะใภ้
บทที่ 66 แม่สามีปะทะลูกสะใภ้
บรรยากาศที่เคยตึงเครียดจากก่อนหน้านี้พลันจางหายไปหลี่เจียเฟิ่งเงยหน้ามองเธอเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ อย่างอดไม่ได้ เพราะเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มและท่าทางร่าเริงของเธอ บรรยากาศที่เคยหนักอึ้งก็ค่อย ๆ คลี่คลายลงไป
“ฉันจะไปซื้อเนื้อมาทำอาหารเลี้ยงฉลองกันแบบเต็มที่เลย!” อันจิ่วเม่ย ประกาศอย่างตื่นเต้น “เชิญเฟิงหมิงกับเพื่อน ๆ ทหารของคุณมางานเลี้ยงบ้านหลังใหม่ด้วยนะ”
การสร้างบ้านหลังใหม่เป็นเรื่องใหญ่ แต่ด้วยมิตรภาพอันแน่นแฟ้น เพื่อน ๆ ของหลี่เจียเฟิ่งจะต้องพากันมาช่วยเหลืออย่างแข็งขัน ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนผู้หญิงไม่กี่คนที่อันจิ่วเม่ยรู้จัก
รวมถึงผู้นำหมู่บ้านและภรรยาของเขาก็จะมาร่วมแรงร่วมใจด้วย ทั้งเรื่องราวที่ผ่านก็มีพวกเขาค่อยช่วยเหลืออยู่เสมอ ดังนั้นงานเลี้ยงครั้งนี้จึงเป็นโอกาสดีที่จะได้ขอบคุณทุกคน
“ยิ่งมีมิตรสหายมาก ชีวิตก็ยิ่งมีสีสัน!” อันจิ่วเม่ยพูดอย่างมีปรัชญา “การรักษาสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เราจะได้มีคนคอยช่วยเหลือในยามยาก”
“เป็นความคิดที่ดี” หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เธอช่างฉลาดจริง ๆ ตอนฉันไม่อยู่บ้าน เพื่อน ๆ พวกนี้จะได้ช่วยดูแลเธอแทนฉัน การสร้างมิตรภาพที่ดีจึงสำคัญมากจริง ๆ”
สองหนุ่มสาวนั่งซุบซิบปรึกษากันอย่างออกรส แต่พวกเธอไม่รู้เลยว่า ย่าอัน กำลังต่อสู้กับปีศาจในใจตัวเองอย่างดุเดือดอยู่ในห้อง!
สมองของย่าอันเหมือนสนามรบระหว่างทั้งสองฝั่ง ฝ่ายหนึ่งอยากจะพ่นความจริงเรื่องชีวิตของอันจิ่วเม่ยออกมา แต่อีกฝ่ายก็กลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้หลานสาวตัวเองเดือดร้อน
แต่ถ้าเธอเลือกเก็บความลับนี้ไว้ล่ะ? ซื่อหงที่รู้เรื่องนี้อยู่คนเดียวอาจจะทนไม่ไหว แล้วระเบิดความจริงออกมาตอนที่อันจิ่วเม่ยไม่ทันตั้งตัว!
กลางดึก ย่าอันคิดวนไปวนมาจนหัวปั่น ขณะที่อันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่งหลับสบายไปแล้ว เธอยังคงต่อสู้กับความคิดในหัวไม่จบสิ้น ทันใดนั้น เสียงแปลกๆ ดังขึ้นที่ประตู ราวกับมีใครกำลังพยายามงัดเข้ามา!
ย่าอันรู้สึกตื่นเต้นระทึกใจ หัวใจเต้นตึกตัก กลัวว่าจะเป็นโจรมือฉกาจมาย่องเบา แต่ก็ไม่ถึงกับตื่นตูมจนลนลาน ยังคงแกล้งหลับตาต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผู้บุกรุกปริศนาค่อย ๆ ย่องเข้ามา แล้วเริ่มค้นหาของในตู้และลิ้นชักอย่างไม่ยั้งมือ ไม่สนใจเลยว่าย่าอันจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่
“ยายแก่บ้านี่ซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่วะ!” เสียงบ่นงึมงำดังขึ้น
หลังจากค้นหาจนหอบแฮ่กๆ แต่ก็ยังไม่เจออะไร คนร้ายก็ด่าออกมาด้วยความหงุดหงิด ย่าอันจำเสียงของซื่อหงได้ในทันที
ความกลัวจึงหายวับไปกับตา เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างมั่นใจ พร้อมเผชิญหน้ากับยัยหลูกสะใภ้หัวขโมย!
“เธอจะทำอะไร?”
ย่าอันเอ่ยปากอย่างเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ทำให้ซื่อหงที่กำลังทำลับ ๆ ล่อ อยู่สะดุ้งโหยงเหมือนแมวถูกราดน้ำ แต่หลังจากถูกจับได้แล้วเธอก็ไม่กลัว กลับเชิดหน้าเข้าไปใกล้เตียงอย่างท้าทาย พูดอย่างดุดันว่า
“เอาปิ่นหยกที่แกมีเมื่อหลายปีก่อนให้ฉัน ฉันจะเอาไปแลกเงินเพื่อช่วยลูกชายฉัน ถ้าแกยอมดี ๆ ต่อไปฉันจะไม่พูดถึงเรื่องของนังเด็กต่ำช้านั่นอีก ไม่งั้นระวังจะโดนฟ้องข้อหาปิดบังหลักฐาน!”
ย่าไม่ใช่หญิงแก่ที่โง่ ตอนนี้ช่องทางการขายแบบถูกต้องไม่กล้ารับซื้อของพวกนั้นแน่ ซื่อหงคงต้องการเอาของไปขายให้คนที่อยากใส่ร้ายอันจิ่วเม่ย แน่
“เธอกำลังพูดเหลวไหลอะไร ไม่มีหยกอะไรทั้งนั้น ฉันเอาไปทำกำไรหยกให้หลานสาวหมดแล้ว!”
คุณย่าอันโกหกตาใส ซื่อหงหัวเราะเยาะเสียงดังลั่น แต่นึกขึ้นได้ว่าอันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่งอยู่ห้องข้าง ๆ จึงรีบหุบปากฉับ เธอไม่อยากจะพูดกับย่าอันมากเพราะกลัวถูกจับได้ จึงค้นหาต่อไปอย่างบ้าคลั่ง ปิ่นหยกนั้นต้องอยู่ในห้องนี้แน่ วันนี้เธอต้องหาให้เจอ ไม่งั้นแผนการทั้งหมดจะล่ม!
ย่าอันมองดูซื่อหงที่กำลังคุ้ยเขี่ยห้องอย่างบ้าคลั่ง ความอดทนของคุณย่าถูกทดสอบจนถึงขีดสุด เธอตะโกนด้วยความโมโห
“ซื่อหงออกไปซะ ฉันจะนอนแล้ว!”
แต่ซื่อหงไม่สนใจคำขู่ เธอรู้ดีว่ายายแก่นี้ขี้ขลาดไม่กล้าเรียกใครมาช่วยหรอก จึงยิ่งเพิ่มความกล้า พลิกค้นตู้เล็ก ๆ ใบเดียวในห้องจนกระจุยกระจาย ราวกับหนูที่กำลังหาอาหาร
ย่าอันโกรธจัดจนตัวสั่น สายตาเหลือบไปเห็นไม้เท้าที่วางอยู่ข้างเตียง ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในหัว เธอคว้ามันมาจับไว้ทั้งสองมือจากนั้นก็ง้างขึ้นตั้งท่าเตรียมหวดออกไปเต็มแรง
ซื่อหงตกใจสุดขีด ไม่คิดว่ายายแก่จะกล้าทำแบบนี้ แต่ความโลภก็ยังครอบงำเธออยู่ เธอขู่ด้วยน้ำเสียงอำมหิตว่า “ถ้าแกกล้าทำร้ายฉัน ฉันจะเอาความลับสกปรกของเด็กสาวต่ำช้านั่นไปป่าวประกาศให้ทั่ว ดูซิว่านังนั่นจะมีชีวิตที่ดีได้แค่ไห… อ๊า!”
ย่าอันทนฟังคำพูดชั่วร้ายไม่ไหว ความโกรธพลุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ เธอยกไม้เท้าฟาดเข้าที่ปากของซื่อหงอย่างจัง ราวกับกำลังตีโฮมรัน!
ด้วยพละกำลังมหาศาลที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีในร่างชราของย่าอันนั้น ทำให้ฟันหน้าของซื่อหงก็ลอยละลิ่วออกมาราวกับดาวตก ริมฝีปากบวมปูดขึ้นมาในพริบตาจนดูเหมือนปลาปักเป้าโกรธจัด พูดไม่ออกไปชั่วอึดใจ
“กรี๊ด!”
เสียงกรีดร้องสนั่นหวั่นไหวของซื่อหง ดังลั่นบ้านจนสะเทือนไปถึงห้องข้าง ๆ ปลุกอันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่ง ให้ตื่นขึ้นมางัวเงีย ทั้งสองวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ก็เห็นภาพซื่อหงที่ไรฟันหน้า เหลือเพียงแค่เขี้ยวสองข้าง กำลังยื่นมือเล็บแหลมจะไปบีบคอ ย่าอัน!
หลี่เจียเฟิ่งรีบเข้าไปดึงคนออก ขณะที่อันจิ่วเม่ยเปิดไฟสว่างจ้า เผยให้เห็นใบหน้าของซื่อหงที่เต็มไปด้วยเลือดอาบ ริมฝีปากบวมเป่งดูเหมือนลาที่โดนผึ้งต่อย ไม่คิดว่าย่าอันจะลงมือหนักถึงเพียงนี้ ทำเอาอันจิ่วเม่ยรู้สึกสะใจขึ้นมาทันควัน
‘โอ้โห! นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย? ศึกแม่สามีปะทะลูกสะใภ้รึไง?’อันจิ่วเม่ยคิดในใจอย่างตื่นเต้น
อันจิ่วเม่ยเห็นย่าอันยังแข็งแรงดี อันจิ่วเม่ยจึงไม่รีบร้อนอะไร เอาแต่ยืนกอดอกชมภาพ ซื่อหงในสภาพน่าอนาถใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความสุขสมใจจนแทบจะเต้นระบำออกมา
ซื่อหงถูกหลี่เจียเฟิ่งกดไว้จนแทบหายใจไม่ออก ราวกับถูกช้างเหยียบอก! เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ไร้ผล ได้แต่จ้องตาขวางใส่พวกเขาด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
ย่าอันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำท่าใจเย็นทั้งที่หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก แล้วพูดเสียงสั่นว่า “ซื่อหง…แอบย่องเข้ามาในห้องฉันตอนดึกดื่น ย่า…ย่านึกว่าโจรที่ไหนบุกเข้ามา เลยฟาดไปก่อน”
คุณย่าตื่นเต้นจนมือสั่นเทาราวกับเพิ่งวิ่งหนีหมาไล่กัด พูดติดอ่างจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
อันจิ่วเม่ยเห็นชัดว่าคุณย่าโกหกหน้าตาเฉย แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงซื่อหงก็โดนตีไปแล้วจะแก้ตัวยังไงก็สายไปแล้ว
อันจิ่วเม่ยประกาศก้องว่า “บุกรุกเข้าห้องคนอื่นเพื่อขโมยของ แม่ลูกคู่นี้เลือดโจรจริง ๆ พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปเชิญผู้นำหมู่บ้านมาดู ถ้าไม่ได้เรื่องก็ส่งตำรวจมาจับเลย จะได้ไม่มาก่อกวนชาวบ้านทุกวี่ทุกวัน!”
“อย่า…นะ…” ซื่อหงร้องเสียงแหบพร่อม ปากบวมปูด ฟันโยกคลอนหลุดไปซี่หนึ่ง พูดไม่ชัดอย่างกับคนเมา แต่พอได้ยินว่าอันจิ่วเม่ยจะไปตามผู้ใหญ่บ้านมาจัดการก็ถึงกับตัวสั่นงันงก ใจหายวาบ!
ถ้าถูกส่งเข้าคุกจริง ๆ แล้วใครจะช่วยลูกชายสุดที่รักของเธอออกมาได้? คิดแล้วก็เดือดดาลขึ้นมาทันที ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ต่อให้ต้องตายไปด้วยกันก็ช่างหัวมัน! อันจิ่วเม่ยอย่าหวังว่าจะได้อยู่ดีมีสุขเป็นแน่!
ทางย่าอันคงคิดถึงจุดนี้เหมือนกัน เธอจึงรีบพูดกลบเกลื่อนอย่างร้อนรน
“จิ่วเม่ยเลิกเถอะนะ เรื่องในครอบครัวไม่ควรเอาออกไปนอกบ้าน ฉันตีเธอไปแล้ว คงจำบทเรียนได้ไม่กล้าทำอีกแน่…”
เมื่อคำพูดหลุดออกจากปาก ย่าอันก็เหมือนโดนสาดน้ำเย็นเฉียบ ความไม่มั่นใจแล่นปราดเข้ามาในใจราวกับสายฟ้าฟาด
เธอรู้ดีว่าคำพูดของตนคงทำให้หลานสาวสุดที่รักต้องเสียน้ำตาอีกครั้ง แต่ความกังวลในใจก็ทำให้เธอทำได้เพียงแค่นี้ ราวกับถูกล่ามโซ่ไว้
YOU MAY ALSO LIKE
Munchkin
รำคาญย่าละ สู้บอกนางเอกไปให้จบๆจะได้หาทางป้องกันตัวเองได้ถูก เพราะยังไงความลับนี้ก็ไม่ใช่ความลับที่ไม่มีใครรู้เลย ตราบใดที่ซื่อหงยังมีชีวิตอยู่ มันก็เหมือนกับระเบิดเวลาดีๆนี่เอง ทำไมย่าถึงคิดไม่ได้ ต่อให้บอกว่าเพราะหวังดีมันก็ไม่ใช่วิธีที่ดีอะไรเลย กับทำไมตัวเองกับหลานมองหน้ากันไม่ติดอีกต่างหาก