ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 75 ของขวัญจากพี่รองตระกูลหลี่
บทที่ 75 ของขวัญจากพี่รองตระกูลหลี่
ยิ่งได้ฟังคำพูดของสะใภ้สาม หลี่เฉินฟู่ก็รู้สึกไม่พอใจลูกสะใภ้คนนี้มากขึ้นไปอีก หลี่เจียเฟิ่งยังไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วผู้หญิงคนนี้มายุ่งอะไรด้วย?
อันจิ่วเม่ยวางตัวดีและคำพูดที่พูดออกมาก็เหตุผลทำให้คนอื่นหาข้อโต้แย้งเธอไม่ได้เลย
หลี่เฉินฟู่รู้สึกอึดอัดใจ แม้จะไม่พอใจในใจแต่ก็ยังพูดว่า “อืม ไม่มีอะไรแล้วพวกเธอก็กลับไปก่อนเถอะ”
เมื่อเรื่องจบลงแล้ว ทั้งสองคนหมุนตัวเดินจากไปทันที แต่ยังไม่ทันออกจากประตูก็ถูกหลี่ฉีหมิ่นเรียกไว้
“น้องสาม น้องสะใภ้คนที่สาม รอเดี๋ยว!”
หลี่ฉีหมิ่นก็ยืนโบกมือที่หน้าประตูห้องตัวเอง
หลี่เจียเฟิ่งมีความประทับใจที่ดีต่อพี่ชายคนรอง ที่ซื่อสัตย์และขยันคนนี้ จึงเดินกลับไปและถามว่า “พี่สอง มีอะไรเหรอ?”
“เจ้าสาม สร้างบ้านเสร็จแล้วใช่ไหม พี่ว่าง ๆ เลยทำโต๊ะกับตู้ให้หนึ่งชุด แม้จะไม่ประณีตเท่าของในเมือง แต่ก็ใช้ได้นะ”
หลี่เจียเฟิ่งยังไม่ทันพูดอะไร พี่สะใภ้รองที่อยู่ข้างๆ ก็ตาโตด้วยความตกใจ เธอคิดว่าของพวกนี้จะเอาไปขายเพื่อแลกเงิน ไม่คิดว่าจะยกให้หลี่เจียเฟิ่งฟรี ๆ!
หลี่เจียเฟิ่งรวยขนาดนั้น จะให้เขาทำไมกัน!
สามีโง่ ๆ คนนี้ช่างทำให้คนอื่นหัวเสียได้จริง ๆ!
อวี้หลันอยากจะระเบิดอารมณ์ แต่ก็ไม่กล้าเพราะมีคนอยู่เยอะ เธอได้แต่กัดฟันยืนอยู่ข้าง ๆ หวังว่าหลี่เจียเฟิ่งจะรู้จักกาลเทศะสักนิด และไม่รับของพวกนี้
หลี่เจียเฟิ่งไม่สนใจสีหน้าของพี่สะใภ้รอง เขามองหน้าพี่ชายตนเองที่ดูจริงใจแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรครับพี่ชาย พวกเราซื้อเฟอร์นิเจอร์มือสองมาแล้ว ล้าง ๆ หน่อยก็ใช้ได้ ของใหม่พวกนี้พี่เอาไปขายดีกว่า จะได้เงินด้วย”
อวี้หลันรู้สึกพอใจมาก แต่แล้วก็ได้ยินผัวโง่ของเธอพูดว่า “เราเป็นพี่น้องกัน จะมาเกรงใจอะไรกัน? พี่ทำเฟอร์นิเจอร์พวกนี้มาให้โดยเฉพาะ ก็ไม่ได้แพงอะไรนักหรอก แค่ไม้ไม่กี่แผ่น อย่ามาเกรงใจเลย ถือเป็นของขวัญบ้านใหม่ของแกล่ะกัน มาช่วยกันยกไปบ้านใหม่ของแกเลยดีกว่า”
ว่าแล้วเขาก็ยกโต๊ะขึ้นมาก่อน พร้อมกับส่งสัญญาณให้หลี่เจียเฟิ่งไปยกตู้ที่วางอยู่ด้านหลัง
พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หลี่เจียเฟิ่ง ก็ไม่พูดอะไรอีกเขายกตู้ไปต่อหน้าต่อตา อวี้หลัน
“โอ๊ย! บ้าบอคอแตกชัด ๆ ! ”
ตอนคนอื่นอยู่เธอไม่กล้าส่งเสียง พอคนไปหมดเธอก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด่าอุบอิบ ลูกสาวสองคนเข้ามาช่วยพยุงแต่โดนผลักไป ปากก็บ่นว่าไม่อยากอยู่กับไอ้ผู้ชายหัวไม้นั่นแล้ว!
คนอื่น ๆ เห็นแล้วก็ไม่แปลกใจ ไม่มีใครสนใจ ปล่อยให้เธอนั่งอาละวาดอยู่บนพื้น
พอไปถึงบ้านใหม่ อันจิ่วเม่ยก็มอบน้ำตาลแดงสองก้อนกับถุงลูกอมเล็ก ๆ ให้เป็นของขอบคุณ เขาไม่อยากรับไว้ แต่หลังจากเกรงใจกันไปมาสักพัก ก็รับไว้ในที่สุด นี่เป็นขนมที่เด็ก ๆ ชอบ เอากลับไปให้ลูกสาวกับหลาน ๆ กินได้
หลังจากรับของไปแล้วหลี่ฉีหมิ่นก็พูดอย่างเก้อเขินว่า “เจ้าสาม น้องสะใภ้ วันนี้ที่เจียลี่กับหลาน ๆ มารบกวนพวกเธอ อย่าได้ใส่ใจไปเลยนะ พอกลับไปฉันจะสั่งสอนเธอไม่ให้มาวุ่นวายกับพวกเธออีก”
แม้ว่าก่อนกินข้าวเขาจะได้กำชับไปแล้ว แต่พอกลับไปคงต้องกำชับอีกรอบ เผื่อพวกเธอจะจำไม่ได้ซะอย่างงั้น
อันจิ่วเม่ยรีบตอบกลับอย่างนุ่มนวล “พี่รอง พี่อย่าพูดแบบนั้นเลย เราเป็นครอบครัวเดียวกัน มาเยี่ยมเยียนกันก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่าง เจียลี่อาจดูซุกซนไปบ้าง แต่นิสัยแท้จริงของเธอเป็นเด็กดีนะ ทั้งเสวี่ยเหยาและซานซานก็เหมือนกัน ฉันชอบพวกเธอมาก อยากให้พวกเธอมาเล่นด้วยกันบ่อย ๆ ด้วยซ้ำ”
ในเนื้อหานิยายที่อันจิ่วเม่ยเคยอ่าน เสวี่ยเหยาและซานซานเป็นลูกของลี่เฟย แต่กลับถูกละเลยบ่อยครั้ง ทำให้ทั้งสองเด็กสนิทกับหลี่ฉีหมิ่นมากกว่า ด้วยความใกล้ชิดนั้นพวกเธอจึงได้รับนิสัยบางอย่างมาจากอารองแทนที่จะเป็นพ่อแม่ของตนเอง
ส่วนเจียลี่ ซึ่งเดิมทีเป็นเด็กน่ารักและไร้เดียงสา กลับถูกแม่ของเธอ อวี้หลันผลักดันให้ไปสนิทกับป้าสะใภ้ใหญ่ เพราะหวังว่าสักวันเมื่อบ้านหลังใหญ่ได้รับอะไรดี ๆ มา ของเหล่านั้นอาจจะเผื่อแผ่มาถึงเธอและครอบครัว
อันจิ่วเม่ยจงใจพูดถึงแค่สามคนนี้ เพื่อไม่ให้หลี่ฉีหมิ่นรู้สึกว่าเธอใจแคบหรือโกรธเคืองเด็ก ๆ ที่ยังไม่รู้ความ
พอได้ยินอย่างนั้นหลี่ฉีฟู่ก็โล่งใจ จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ถ้าเธอมีงานทำไม่ทัน ก็ไปเรียกพวกเธอมาช่วยได้นะ ถึงพวกเธอจะยังเด็ก แต่ก็ทำงานคล่องแคล่วอยู่”
“ได้ค่ะ ขอบคุณพี่ชายคนที่สองมาก ๆ !”
อันจิ่วเม่ยยิ้มบาง ๆ เธอเดินออกไปส่งหลี่ฉีหมิ่น เมื่อหันกลับมาก็พบกับสายตาเหม่อลอยของหลี่เจียเฟิ่งที่จ้องมาที่เธอ ไม่แน่ใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“ไปที่ห้องโถงกันเถอะ ฉันจะเล่าเรื่องที่ย่าคุยกับฉันวันนี้ให้ฟัง”
เธอเดินนำหน้าเข้าไปในห้องโถง ตั้งใจจะคุยกันในนั้น
ตอนนี้พวกเขามีบ้านใหม่ ไม่ต้องเบียดกันอยู่ในห้องเล็ก ๆ เหมือนก่อน ที่อยู่กว้างขวางขึ้น ทำให้รู้สึกเบิกบาน จิตใจเธอก็ปลอดโปร่งขึ้นตาม ไม่มีอะไรจะมาทำให้เธอท้อแท้ได้อีก
เมื่อเข้ามาในห้องโถง เฟอร์นิเจอร์เก่าคร่ำคร่าที่วางอยู่ชวนให้รู้สึกถึงความเก่าแก่ ใครที่เข้ามาก็จะสังเกตได้ทันทีถึงอายุของมัน แต่เธอกลับไม่ได้ใส่ใจมากนัก
อันจิ่วเม่ยหยิบเก้าอี้เล็ก ๆ มานั่ง และเริ่มเล่าเรื่องที่ย่าบอกเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเธอให้หลี่เจียเฟิ่งฟัง
เมื่อเล่าจบ อันจิ่วเม่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล “เรื่องนี้จะส่งผลกระทบกับคุณไหมคะ?”
หลี่เจียเฟิ่งฟังอย่างตั้งใจ เขาไม่คิดว่าชาติกำเนิดของอันจิ่วเม่ยจะกลายเป็นจุดอ่อนให้ซื่อหงใช้ข่มขู่ย่าอันได้ แต่เขาก็เข้าใจว่าคนรุ่นเก่ามักจะกลัวเรื่องพวกนี้มากกว่า
หลังจากคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ไม่น่าจะมีผลอะไร ไม่มีหลักฐานชัดเจนอะไรที่บ่งชี้ แม้จะมีการพิสูจน์อะไรออกมาได้ ก็เป็นเรื่องของครอบครัวทางคุณตายายฝั่งแม่ ไม่เกี่ยวกับตัวคุณเท่าไหร่”
อันจิ่วเม่ยพยักหน้า “งั้นก็ดีค่ะ ฉันเองก็คิดแบบนั้น แต่ที่เล่าก็เพราะกลัวจะส่งผลกระทบถึงคุณ อยากให้คุณรู้ไว้ก่อน ถ้าได้ยินใครพูดอะไรจะได้ระวังตัว ไม่ให้ใครมาหลอกได้”
หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้ารับสั้น ๆ “อืม”
ขามองไปที่อันจิ่วเม่ยก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อันจิ่วเม่ย…ถ้าเธออยากรู้เรื่องครอบครัวฝั่งนั้น ถ้าต้องการ ฉันจะให้คนช่วยสืบให้”
หลี่เจียเฟิ่งจ้องหน้าอันจิ่วเม่ยด้วยสายตาจริงจัง ในใจเขาคิดถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่เธอยังหลงเหลืออยู่ แม้ว่าจะไม่ได้ติดต่อกันมาตั้งแต่เธอยังเด็ก
แต่การที่พวกเขาส่งลูกสาวและหลานที่อยู่ในท้องออกมาจากสถานการณ์อันตรายนั้น แสดงให้เห็นว่าพวกเขาอาจจะไม่ใช่คนใจร้ายหรือเย็นชาอย่างที่เคยคิดไว้
ในยุคสมัยที่วุ่นวายและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน คนที่สามารถวางแผนไกลและมีวิสัยทัศน์แบบนั้น ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน การตัดสินใจแบบนี้บ่งบอกถึงความล้ำลึกในการคิดอ่าน และแสดงให้เห็นว่าพวกเขาอาจจะมีอะไรที่ซ่อนอยู่มากกว่าที่ตาเห็น
“ได้เหรอคะ?” อันจิ่วเม่ยเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตของเธอเปล่งประกายราวกับมีดาวตกซ่อนอยู่ ความหวังที่เริ่มจุดประกายในใจทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นจนแทบกลั้นหายใจ
แม้ว่าเธอจะเคยคิดสืบหาข้อมูลด้วยตัวเอง แต่เมื่อเทียบพลังและความสามารถของเธอกับหลี่เจียเฟิ่งแล้ว มันก็ราวกับเด็กน้อยเทียบกับผู้ใหญ่ หากเขายื่นมือเข้ามาช่วย งานนี้เธออาจได้เบาะแสเร็วกว่าที่เคยคิดไว้
หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้าช้า ๆ ริมฝีปากเหยียดยิ้มบาง ๆ “อืม ฉันจะลงพื้นที่สืบสวนก่อน ถ้าสถานการณ์ไม่ร้ายแรงนัก พวกเราก็อาจจะช่วยเหลือได้บ้างตามกำลัง”
น้ำเสียงมั่นคงของเขาทำให้อันจิ่วเม่ยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที
“ขอบคุณมากค่ะ!” อันจิ่วเม่ยพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับนกน้อยจิกข้าว ไม่คิดว่าหลี่เจียเฟิ่งจะมอบของขวัญล้ำค่าเช่นนี้ให้เธอ
YOU MAY ALSO LIKE
Pchaya
อยากรู้ว่าคุณตาคุณยายของจิ่วเม่ยยังมีชีวิตอยู่ไหม