หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 22 ตอนที่ 648 ข่าวลือแพร่ออกไป

เล่มที่ 22 ตอนที่ 648 ข่าวลือแพร่ออกไป
ภายในห้อง ซ่างกวนเมิ่งกุมเอวของตนด้วยความเจ็บปวด นางไม่เคยรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกอันเสียดแทงเช่นนี้มาก่อน ราวกับมันค่อยๆ แพร่ออกมาจนกระจายไปทั่วร่าง ทำให้นางกระตุกเกร็งเป็นบางครั้ง คล้ายกำลังอยู่ในห้องน้ำแข็งก็มิปาน

ตกลงเป็นอะไรกันแน่? นังสารเลวนั่นทำอะไรกับตนกันแน่?! ซ่างกวนเมิ่งทุรนทุรายลุกขึ้นนั่ง ค่อยๆ กระเสือกกระสนไปหน้ากระจก จะอย่างไรนางก็มิเชื่อเด็ดขาดว่าทุกสิ่งนี้จะเป็นตนจินตนาการไปเอง นางค่อยๆ หมุนตัว เลิกอาภรณ์ของตนขึ้น เอวที่เดิมทีแบบบางกระจ่างใส ยามนี้ถึงกับปรากฏรอยช้ำรอยใหญ่ รอยจ้ำเลือดสีม่วงเข้มเช่นนั้นราวกับดอกไม้เบ่งบานกระจายไปทั่วทั้งผิวอันอ่อนนุ่ม

ซ่างกวนเมิ่งยากจะเชื่อสายตาของตน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ก่อนหน้านี้ยามที่สาวใช้ชุนเซียงให้ตนดูยังไม่มีอะไรแท้ๆ! แต่ตอนนี้กลับ…

“โอ้ย!” เสียงกรีดร้องอย่างทรมานดังขึ้นอีกครา บนหน้าผากของซ่างกวนเมิ่งมีเหงื่อไหลซึมออกมา นางเบนสายตาขึ้นมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของตนในกระจก ริมฝีปากบางกลายเป็นสีม่วงจนน่าหวาดกลัว ดูแล้วมิแต่ต่างอันใดกับการถูกพิษอันรุนแรง

พิษรุนแรงหรือ? ยามนี้นางกลายเป็นพิษไปแล้ว ยังจะถูกพิษได้อีกหรือไร?

“ผู้อาวุโส…ผู้อาวุโส…”

ซ่างกวนเมิ่งขยับเล็กน้อย ทว่าร่างกายกลับชักกระตุกจนทรุดลงไปกับพื้น มองไปยังประตูที่เปิดอยู่ด้วยสายตาร้องขอ สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกได้ยินการเคลื่อนไหวนี้จึงรีบวิ่งเข้ามา “ตายแล้ว! คุณหนูซ่างกวน…”

“เร็ว…รีบช่วยข้าตามผู้อาวุโส…”

“จะ จะ เจ้าค่ะ…”

เพียงไม่นานบุรุษในชุดคลุมสีดำอันมืดมนก็ปรากฏตัวบริเวณประตู

ซ่างกวนเมิ่งที่อยู่บนพื้นคล้ายกับถูกน้ำสาดก็มิปาน ทั่วทั้งร่างเปียกชุ่มประดุจเพิ่งขึ้นจากทะเลสาบ บุรุษในชุดคลุมสีดำขมวดคิ้ว “สาวน้อย นี่เจ้า…”

“ท่านผู้อาวุโส ไม่ทราบว่านังสารเลวกงซุนซูผู้นั้นทำอันใดกับข้า เอวข้า…เอวของข้า…”

สายตาของบุรุษหยุดอยู่บนเอวของซ่างกวนเมิ่ง แปลกยิ่งนัก เขามิอาจหาบาดแผลอันใดพบ แต่ลวดลายสีม่วงเข้มนั้นกลับทำให้เขาจมลงสู่การใคร่ครวญ

ต้องทราบว่าซ่างกวนเมิ่งเป็นพิษที่เขาสร้างขึ้น หากพิษธรรมดาเข้าไปในร่างของนางย่อมถูกพิษในร่างกลืนกินจนสลายไป จะมีปฏิกิริยารุนแรงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน หรือจะกล่าวว่า…ในดวงตาของบุรุษเปล่งประกาย หยิบมีดเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ เดินไปกรีดบริเวณเอวของซ่างกวนเมิ่งโดยไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย

“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องทรมานดังแว่วออกมาจากปากของสตรี ทว่าบุรุษในชุดคุมสีดำกลับไม่ใส่ใจ เลือดสีดำทะลักออกมาบนผิวดำคล้ำของเขา ให้ความรู้สึกเย็นเยียบ

“เจ้าไปจวนตระกูลกงซุน แต่กลับมาด้วยสภาพเช่นนี้เชียวหรือ?”

น้ำเสียงของบุรุษเจือไปด้วยความเย้ยหยันอันเข้มข้น หรือเขาจะมองคนผิดไปจริงๆ เด็กสาวผู้นี้โง่งมจนถึงขั้นนี้แล้ว ด้วยสภาพร่างกายของนางในปัจจุบัน หากต้องการฆ่าคนย่อมเป็นเรื่องง่ายประดุจพลิกฝ่ามือ แต่กลับทำให้ตนมีสภาพน่าสังเวชเพียงนี้ได้

ซ่างกวนเมิ่งหอบหายใจรุนแรง “เป็นนาง…เป็นนาง…ไม่รู้ว่านางทำอันใดกับข้า…นังสารเลวนั่น…”

บุรุษในชุดคลุมสีดำแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง หยิบผ้ามาจากด้านข้าง โป๊ะไว้บริเวณเอวของนางตามใจ ในใจเริ่มใคร่ครวญอย่างละเอียด ร่างกายของซ่างกวนเมิ่งในยามนี้ควรจะมีเลือดอุ่นร้อน แต่นี่ถึงกับมีเลือดที่เย็นเยียบไหลออกมาเช่นนี้… “เจ้ากล่าวว่าเจ้าถูกผู้อื่นวางแผนร้ายใส่ยามอยู่ที่จวนแม่ทัพกงซุนหรือ?”

“ชะ ใช่เจ้าค่ะ…เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด…”

“อาจจะเป็นเข็มน้ำแข็ง” มีเพียงเหตุผลเช่นนี้ที่สามารถอธิบายได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมิใช่เข็มน้ำแข็งธรรมดาเสียด้วย ดูจากสภาพของซ่างกวนเมิ่งแล้ว เชื่อว่าคงเกิดจากการที่ถูกยาแก้พิษบางอย่างทาผสมลงไป ยิ่งไปกว่านั้นฤทธิ์ของยาแก้พิษยังรุนแรงมากด้วย จึงทำให้เกิดการต่อต้านรุนแรงกับเลือดในกายของซ่างกวนเมิ่ง ทำให้นางรู้สึกอยู่ไม่สู้ตายเช่นนี้

“คุณหนูตระกูลกงซุนหรือ? ดูแล้วข้าต้องไปทดสอบนางเสียหน่อย ”

ซ่างกวนเมิ่งกัดฟันอย่างดุดัน “ไม่ ผู้อาวุโส…ขะ ข้าต้องการฆ่านาง…ด้วยมือของข้าเอง ให้นางอยู่ไม่สู้ตาย! อยู่ไม่สู้ตาย!”

บุรุษในชุดคลุมสีดำแค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่ง “อาศัยเจ้าเช่นนั้นหรือ? หากเจ้าฆ่านางได้ เหตุใดจึงรั้งรอจนกระทั่งตอนนี้เล่า? ข้าอยากจะเห็นเสียจริง เป็นผู้วิเศษจากที่ใดกันแน่ถึงได้ทำลายวิชาลับของผู้ชราเช่นข้าครั้งแล้วครั้งเล่า”

“เพียงแค่เด็กจากบ้านนอก…ที่โชคดีเท่านั้น…”

“ไม่ ข้ากลับคิดว่าคนผู้นี้ หากมิได้มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอู่ ก็ต้องมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอวิ๋น” เขามิได้เป็นตัวโง่งมเฉกเช่นซ่างกวนเมิ่ง หากสังเกตให้รอบด้าน กงซุนซูหรือหลิ่วอวิ๋นซูผู้นี้ เบื้องหลังต้องมีความลับที่ผู้อื่นไม่ทราบเป็นแน่ ยิ่งไปกว่านั้นฮองเฮาทรงมีพระประสงค์จะฆ่านางแล้ว เพียงแต่องค์ชายใหญ่ปกป้องนางดีเกินไป ตอนนี้ยังมิอาจคิดวิธีการที่สมบูรณ์แบบได้

อีกทั้งตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เคร่งเครียดยิ่งนัก หากต้องตาย จะต้องทำให้สตรีผู้นี้ตายให้คุ้มค่า แต่หากนางมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอู่หรือตระกูลอวิ๋น เช่นนั้นตนต้องระมัดระวังให้ดี มิอาจให้มีปัญหาใหม่แทรกเข้ามาได้

หากเป็นตระกูลอู่ย่อมต้องใคร่ครวญว่าเบื้องหลังนางมีอำนาจของฝั่งใดอยู่ หากเป็นตระกูลอวิ๋น นั่นเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด ที่ผ่านมาตระกูลอู่ไม่ยินดีเกี่ยวพันกับตระกูลอวิ๋น มิเช่นนั้นจะเป็นการหาเรื่องวุ่นวายอันยิ่งใหญ่คับฟ้ามาใส่ตัวเปล่าๆ

“ผู้อาวุโส…เมิ่งเอ๋อร์เจ็บ…มี…มีวิธีการอันใดหรือไม่เจ้าคะ…”

“เจ็บ? เจ็บปวดเพียงเท่านี้เจ้าก็กลัวแล้วหรือ?” มุมปากของบุรุษประดับไปด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ในความคิดของเขา ซ่างกวนเมิ่งมิใช่มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ แต่เป็นยาพิษที่ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง หากเจ็บก็ให้นางเจ็บไปเถิด เพียงแค่มีชีวิตอยู่ต่อก็พอแล้ว

ซ่างกวนเมิ่งไม่กล้ากล่าวคำใด ต่อให้ตนเคยเผชิญกับวันเวลาที่ต้องเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตมาแล้ว ทว่ายามนี้นางสัมผัสได้ถึงการดิ้นรนที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง สิ่งที่นางกลัวที่สุดก็คือผู้อาวุโสจะละทิ้งและรังเกียจตน นางไม่อาจแพ้ได้อีก ไม่อาจสูญเสียการสนับสนุนของผู้อาวุโสไปได้ มิเช่นนั้นอาศัยนางเพียงผู้เดียว จะสู้กับหลิ่วอวิ๋นซูได้อย่างไร?

“กรี๊ด!”

พลันนั้นบุรุษข้างกายย่อตัวลง เฉือนนิ้วมือทั้งสิบของซ่างกวนเมิ่งอย่างรวดเร็ว เลือดสีดำไหลทะลักออกมาโดยพลัน บุรุษหยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ขวดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ รองรับเลือดสีดำที่ไหลออกมา

“ผะ ผู้อาวุโส?”

“หึ ยามนี้เลือดของเจ้าเป็นส่วนผสมที่ดีที่สุดของข้า วางใจเถิด ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายไปเช่นนี้หรอก!”

ส่วนผสม?! ซ่างกวนเมิ่งนั้น ทางหนึ่งรู้สึกเจ็บปวด ทางหนึ่งรู้สึกโศกเศร้าหาใดเปรียบ ใช่แล้ว นางลืมไปได้อย่างไร ตนมิใช่มนุษย์ แต่เป็นหมากตัวหนึ่ง เป็นหมากที่หากไม่มีประโยชน์ก็จะถูกละทิ้ง ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เป็นเพราะหลิ่วอวิ๋นซู!

ต่อให้ร่างกายต้องแหลกเหลวเป็นดินโคลน นางก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไป! ความปรารถนาที่จะได้เห็นหลิ่วอวิ๋นซูอยู่ไม่สู้ตายกลายเป็นแรงกระตุ้นเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปได้!

…

“องค์ชาย”

เฟิ่งหลิงเบนสายตาขึ้นมอง พบหลานอวิ๋นที่เพิ่งกลับมาจากจวนตระกวนฟู่มีท่าทีผิดปกติ “สุขภาพของคุณหนูฟู่เป็นอย่างไรบ้าง?”

ในสมองของหลานอวิ๋นปรากฏภาพเหตุการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนในวันนี้บ่อยครั้ง ในใจเกิดความรู้สึกแปลกๆ “หมอหลวงฟู่กำลังพยายามรักษาเต็มที่ คงไม่มีอะไรร้ายแรง”

“เป็นเช่นนี้ก็ดี” เฟิ่งหลิงก้มหน้าลง ท่าทีเช่นนั้นทำให้หลานอวิ๋นคาดเดาอะไรบางอย่างขึ้นมาได้โดยพลัน “ทางด้านฮองเฮามีการเคลื่อนไหวแล้วหรือ?”

แม้ดูผิวเผินคุณหนูกงซุนจะปลอดภัยไร้อันตราย แต่ระยะนี้ฮองเฮาเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ลับหลังมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะนอกจวนกงซุน มีคนน่าสงสัยปรากฏตัวขึ้นทุกวัน ดูท่าทีแล้วราวกับกำลังลองเชิงพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น

“ซูเอ๋อร์พบว่าองค์หญิงเหมยที่ถูกขังอยู่ ข้าจึงส่งแม่ทัพกงซุนไปตรวจสอบเรื่องนี้ บางทีฮองเฮาคงจะสังเกตุเห็นจึงได้ลองเชิงข้าครั้งแล้วครั้งเล่า”

“องค์หญิงเหมย…พระนางจะ…”

พวกเขาคาดเดาได้ว่า การที่ฮองเฮาขังเหมยเฟยไว้นั้นเป็นเพราะต้องการเบาะแสของฮองเฮาพระองค์ก่อน ทว่าพวกเขาไม่รู้จักเหมยเฟยพระองค์นี้นัก นางจะกล่าวทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนรู้ออกไปเพื่อให้ตนมีชีวิตอยู่ต่อหรือไม่? หากเป็นเช่นนี้ เหตุใดพวกนางจึงต้องขอความช่วยเหลือจากด้านนอกด้วย? กลัวว่าฮองเฮาจะฆ่าคนปิดปากหรือ?

“เสด็จแม่เคยมีบุญคุณกับเหมยเฟย ก่อนหน้านี้ท่านตาให้ข้าไปช่วยนางที่พระราชวังแห่งแคว้นเฉินเพราะต้องการเบาะแสของเสด็จแม่ เพียงแต่…ข้าไม่เชื่อใจเหมยเฟยผู้นี้นัก”

การที่เขารั้งรออยู่นานโดยไม่ลงมือเป็นเพราะคิดว่าฮองเฮาอาจใช้เหมยเฟยดึงดูดให้เขาติดกับ อีกทั้งเฟิ่งหลิงยังไม่ได้กราบทูลเรื่องนี้กับจักรพรรดิแห่งแคว้นเหลียนเพราะท่าทีของท่านตา เขาคาดเดาว่าหลายปีมานี้เสด็จพ่ออาจมิได้ยอมแพ้ในเรื่องการตามหาเสด็จแม่ ส่วนท่านตาก็มิได้ยอมแพ้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม ราชวงศ์แห่งแคว้นเหลียนและท่านตาฉีกหน้ากันไปนานแล้ว แม้ท่านตาจะวางตนเข้าข้างเสด็จพ่อ แต่ก็มิได้เชื่อใจเสด็จพ่อ

เฟิ่งหลิงย่อมมีแผนการของตน เขาย่อมไม่ละทิ้งเบาะแสที่ได้จากทั้งสองฝั่ง

ทว่าในใจกลับรู้สึกสับสนยิ่งนัก หากเสด็จแม่ยังอยู่บนโลกนี้ นางไม่รู้หรือว่าตนกำลังวางแผนนับร้อยพันเพื่อตามหานาง? หากรู้ เหตุใดจึงไม่ยอมปรากฏตัวออกมา? เป็นเพราะเสด็จพ่อหรือ? หรือเป็นเพราะท่านตา?

จะช่วยเหมยเฟยหรือไม่ นี่เป็นปัญหาที่น่าหนักใจยิ่งนัก มิอาจตัดสินใจง่ายๆ โดยเด็ดขาด

ยามนี้เอง ขันทีผู้หนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก “องค์ชายใหญ่…”

เฟิ่งหลิงมีสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย “มีเรื่องอันใด?”

“องค์ชาย…วันนี้กระหม่อมได้ยินข่าวมาเรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าควรกราบทูลหรือไม่…”

บุรุษทั้งสองสบตากัน “พูดมาเถิด”

ขันทีน้อยผู้นั้นเดินมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง “องค์ชาย วันนี้ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ในหมู่ข้าราชบริพารลือกันว่าอาการป่วยขององค์ชายสี่เกี่ยวข้องกับคุณหนูซ่างกวน!”

อะไรนะ? “ผู้ใดเป็นผู้แพร่ข่าว รู้หรือไม่?”

ขันทีน้อยส่ายศีรษะโดยพลัน “เกรงว่าเรื่องนี้จะลือไปถึงพระกรรณของฮองเฮาและองค์จักรพรรดิแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิ่งหลิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พวกเขารู้เรื่องที่หวงฝู่อี้มีความสัมพันธ์กับซ่างกวนเมิ่งนานแล้ว แต่ที่มิได้นำเรื่องนี้ออกไปป่าวประกาศเป็นเพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับหลายสิ่งหลายอย่างมากเกินไป พวกเขาเชื่อว่าหากคนทางฝั่งหวงฝู่อี้รู้เรื่อง ย่อมต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเก็บซ่อนเรื่องนี้เอาไว้เป็นแน่ มิมีความกล้าที่จะป่าวประกาศออกไปเป็นอันขาด

“องค์ชาย ดูแล้วผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คิดจะยิงเกาทัณฑ์ดอกเดียวสอยวิหคสามตัว” สีหน้าของหลานอวิ๋นพลันหนักอึ้ง

หากป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไป อันดับแรก ผู้ที่จะได้รับผลกระทบก็คือเฟิ่งหลิงที่มีฐานะเป็นองค์ชายใหญ่ อย่างไรก็ตาม ผู้ที่โชคร้ายที่สุดคือฝ่ายขององค์ชายสี่และอวี้กุ้ยเฟย ทว่าหากคิดให้ลึกซึ้งอีกครั้ง ยังดึงฮองเฮาที่อยู่เบื้องหลังซ่างกวนเมิ่งเข้ามาเกี่ยวพันอีกด้วย อำนาจทั้งสามจะต้องถูกสั่นครอน สิ่งที่ผู้เผยแพร่เรื่องนี้ต้องการเห็นที่สุดก็คือ กลุ่มอำนาจทั้งสามต่อสู้กันจนดับดิ้นไปข้างหนึ่ง

“จะเป็นผู้ใดกัน…”