หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 23 ตอนที่ 662 ได้รับความเห็นใจ

เล่มที่ 23 ตอนที่ 662 ได้รับความเห็นใจ
ทุกคนรีบก้มหน้าลง ไม่กล้ามองท่าทีเปี่ยมโทสะเช่นนั้นของแม่ทัพกงซุน การเคลื่อนไหวของกงซุนเยี่ยนหยุดชะงัก น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลลงมาอย่างไม่อาจควบคุมได้อีก “ท่านพ่อ…เยี่ยนเอ๋อร์เพียงต้องการคีบอาหารให้ท่าน…”

ใบหน้าอันคุ้นเคยเพียงนั้นทำให้แม่ทัพกงซุนขมวดคิ้วแน่น เขาเบนสายตาออกไป น้ำเสียงเจือไปด้วยเจตนาปฏิเสธอันเข้มข้น “ไม่จำเป็น! ข้าแม่ทัพกินอิ่มแล้ว!”

เขาลุกขึ้นยืน มองไปทางอวิ๋นซูอย่างขออภัยแล้วหมุนตัวเดินก้าวใหญ่จากไป

เพียงพริบตา บนโต๊ะอาหารก็เหลือเพียงอวิ๋นซูและกงซุนเยี่ยน สตรีตรงข้ามกัดริมฝีปากเบาๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าด้วยท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ เบนสายตาขึ้นมอง “ล้วนเป็นเพราะเจ้า หากมิใช่เพราะเจ้า ท่านพ่อต้องยอมรับข้าแน่ เจ้ามันตัวปลอม!”

ชุนเซียงที่อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว อย่างไรก็ตาม คุณหนูของตนกลับมิได้เอ่ยปากตอบโต้ ทำเพียงลุกขึ้นช้าๆ

กงซุนเยี่ยนพลันยื่นมือออกไปจับข้อมืออวิ๋นซู “เจ้าอย่าไป เจ้าพูดมาให้ชัดเจนเสีย เหตุใดต้องปลอมตัวเป็นข้า มีแผนร้ายอันใดใช่หรือไม่?!”

“คุณหนู โปรดปล่อยคุณหนูข้าด้วยเจ้าค่ะ…”

ชุนเซียงรีบเดินเข้าไปหยุดด้วยเกรงว่ากงซุนเยี่ยนจะทำเรื่องบ้าคลั่งอันใดออกมาจนทำร้ายอวิ๋นซู

“คุณหนูของเจ้า? เจ้าเป็นสาวใช้ในจวนมิใช่หรือ? ข้าต่างหากถึงจะเป็นคุณหนูของจวนแม่ทัพ!” ท่าทีโกรธเกรี้ยวเช่นนั้นของกงซุนเยี่ยนมิใช่การเสแสร้ง คำพูดของนางทำให้ชุนเซียงไม่ทราบว่าควรจะกล่าวเช่นไรไปชั่วขณะ หากนางคือคุณหนูจวนแม่ทัพจริงๆ เช่นนั้นผู้ที่เป็นฝ่ายผิดย่อมเป็นฝั่งของพวกตนจริงๆ เพียงแต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็จะไม่ยอมให้นางมารังแกคุณหนูของตนเป็นอันขาด

“รีบพูดมาเสีย ตกลงเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ ปลอมตัวเป็นข้าด้วยมีแผนการร้ายอันใด?!”

พลังของนางมิเหมือนกับคุณหนูสูงศักดิ์ทั่วไป จะอย่างไรก็เติบโตมาในชนบทตั้งแต่เล็ก พลังแขนย่อมมิใช่น้อย อวิ๋นซูขมวดคิ้วเบาๆ “คุณหนูกงซุนใจเย็นเสียหน่อยเถิด”

“ใจเย็น? เจ้าจะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร! ไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะกลับมาอยู่ข้างกายท่านพ่อได้ ตัวปลอมเช่นเจ้ากลับหน้าด้านไม่ยอมจากไป! ไม่ได้ วันนี้เจ้าต้องพูดกับข้าให้ชัดเจน!”

“โธ่ คุณหนูทั้งสองพูดคุยกันให้ดีเถิด อย่าได้ลงมือลงไม้เลยขอรับ!” พ่อบ้านชราเดินเข้ามาจากด้านข้าง มองไปยังสถานการณ์เอะอะโวยวายเบื้องหน้า รีบเข้าไปดึงคนทั้งสองเอาไว้

“ล้วนเป็นเพราะเจ้า! รีบออกไปจากจวนแม่ทัพเสีย!” กงซุนเยี่ยนตะโกนเสียงดัง อวิ๋นซูไม่คิดอยากต่อล้อต่อเถียงกับนางจึงหมุนตัวเดินไปจากห้องโถงใหญ่ ทิ้งไว้เพียงเสียงก่นด่าที่ยังไม่ยอมหยุดง่ายๆ

ชุนเซียงรู้สึกลำบากใจแทนอวิ๋นซู “คุณหนูเจ้าคะ จะทำอย่างไรดี?” นางเดินตามหลังอวิ๋นซูอย่างสงบ จนกระทั่งทั้งสองมาถึงห้องหนังสือของแม่ทัพกงซุน ข้ารับใช้ที่เดินผ่านทางมาผู้หนึ่งคารวะอย่างนอบน้อม “คุณหนูขอรับ ท่านแม่ทัพออกจากจวนไปแล้วขอรับ”

ออกจากจวนไปแล้ว? อวิ๋นซูทอดถอนใจเบาๆ เดิมทีนางคิดจะถามแม่ทัพกงซุนว่าคิดอย่างไรกับคุณหนูกงซุนท่านนี้ นางกังวลว่าเขาจะปฏิเสธบุตรีแท้ๆ ของตนเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของนาง หากเป็นเช่นนี้จริงๆ ต่อให้เฟิ่งหลิงไม่เห็นด้วย นางก็จะช่วยให้พ่อลูกที่พรากจากกันหลายปีสมหวัง

เกรงว่าตอนนี้ในใจของท่านแม่ทัพคงกลัดกลุ้มยิ่งนัก

ชุนเซียงเห็นท่าทีครุ่นคิดของอวิ๋นซูจึงรีบเปลี่ยนประเด็น “คุณหนูเจ้าคะ วันนี้รีบพักผ่อนเสียหน่อยเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเข้าวังไปตรวจอาการขององค์ชายสี่อีกมิใช่หรือ?”

ความจริงมีความวุ่นวายเกิดขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า เกรงว่าคงมีคนต้องการเห็นท่าทียุ่งยากวุ่นวายของตนกระมัง? นางพบสาเหตุที่ทำให้หลิ่วอวิ๋นฮว๋าเปลี่ยนไปมีสภาพเช่นนี้จากอาการของหวงฝู่อี้แล้ว ตระกูลอู่เป็นคู่ต่อสู้ที่น่าหวาดกลัวจริงๆ สามารถทำให้คนผู้หนึ่งเปลี่ยนแปลงใบหน้าไปได้อย่างสิ้นเชิง มิน่าเล่าความเปลี่ยนแปลงของหลิ่วอวิ๋นฮว๋าในฐานะซ่างกวนเมิ่งจึงมากมายเพียงนี้ ความคิดของนางก็ลึกล้ำและโหดเหี้ยมกว่าเมื่อก่อนมาก เทียบกันแล้ว ช่วงเวลาเหล่านี้คงได้รับความลำบากไม่น้อย

มีเพียงความทรมาณที่จะทำให้เติบโต เพียงแต่การเติบโตของนางทำให้ตนลำบากยิ่งขึ้น อวิ๋นซูไม่คิดจะใจอ่อน ยามนี้ซ่างกวนเมิ่งเป็นตัวตนที่อันตราย ทั้งเบื้องหลังของนางยังมีฮองเฮาสนับสนุน หากต้องการแตะต้องนางต้องมิให้ฮองเฮาจับจุดอ่อนได้ ตนจะต้องคิดให้ดี

วันต่อมา

ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออก ในมือของชุนเซียงถือผ้าและน้ำสำหรับล้างหน้าบ้วนปากเข้ามา มองเพียงปราดเดียวก็พบสตรีที่เพิ่งลุกขึ้นจากเตียงด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อย

“คุณหนู เมื่อคืนหลับไม่สบายหรือเจ้าคะ?” น้อยมากที่คุณหนูของตนจะหลับถึงยามนี้ ที่ผ่านมาเมื่อตนเข้าห้อง อีกฝ่ายจะนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกเรียบร้อยแล้ว หรือเป็นเพราะเรื่องของคุณหนูกงซุนทำให้กลุ้มใจ?

อวิ๋นซูส่ายศีรษะเล็กน้อย นางศึกษาวิชาลับบนร่างของหลิ่วอวิ๋นฮว๋าทั้งคืน รวมถึงพิษที่อยู่ในเลือดของนางด้วย ซับซ้อนยิ่งกว่าที่ตนจินตนาการมากนัก เชื่อว่าใบหน้าของนางในยามนี้คงถูกคงสภาพด้วยวิชาลับเป็นแน่ หากต้องการแก้ไขก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ทว่าต้องทำเช่นไรถึงจะทำให้นางมิอาจก่อกรรมทำชั่วได้อีก และจะทำอย่างไรจึงจะไม่ให้ตระกูลอู่ใช้ประโยชน์จากพิษไปควบคุมผู้อื่นได้อีก

“ท่านแม่ทัพยังมิกลับจวนหรือ?”

ชุนเซียงลังเลครู่หนึ่ง “เจ้าค่ะ บ่าวไพร่ในจวนกล่าวกันว่าเมื่อคืนท่านแม่ทัพมิได้กลับจวน” จวนแม่ทัพในยามนี้ฟุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศอันแปลกประหลาด ชุนเซียงไม่รู้ว่าควรจะกล่าวเช่นไร

“แต่งตัวเถิด วันนี้ต้องเข้าวังไปดูอาการขององค์ชายสี่เสียหน่อย”

…

รถม้าคันหนึ่งหยุดอยู่นอกจวนแม่ทัพอย่างเงียบเชียบ หนานฟางเฟยเลิกผ้าม่านขึ้น เงยหน้ามองไปยังป้ายจวนแม่ทัพ เขาคิดมาทั้งคืนแล้ว สุดท้ายจึงคิดได้ว่า ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นคุณหนูกงซุนที่แท้จริง เขาก็จะออกหน้าช่วยพวกนาง

“คุณชายหนาน วันนี้ท่านแม่ทัพมิอยู่จวนขอรับ” พ่อบ้านชราได้ยินว่าหนานฟางเฟยมาจึงออกมาต้อนรับ

“ไม่เป็นไร ข้าเพียงเป็นห่วงเรื่องของคุณหนูทั้งสอง”

พ่อบ้านชราแย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “คุณหนู…คุณหนูเข้าวังไปแล้วขอรับ”

เขาคงจะหมายถึงกงซุนซูเป็นแน่ หนานฟางเฟยเพียงฟังก็เข้าใจกระจ่าง หลังจากลังเลครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “เช่นนั้นคุณหนูอีกท่านเล่า?”

“อยู่ อยู่ในจวนขอรับ”

ความจริงพ่อบ้านชรารู้ดีว่าอวิ๋นซูมิใช่บุตรีของท่านแม่ทัพ ในใจของเขาก็คล้ายกับจะเชื่อกงซุนเยี่ยนแล้ว ทั้งยังเข้าใจดีว่าแม่ทัพของตนลังเลเรื่องใด คุณหนูซูเป็นคนที่องค์ชายใหญ่พามา องค์ชายมีบุญคุณกับท่านแม่ทัพ เพียงแต่พ่อบ้านชราทนไม่ได้ที่จะเห็นท่านแม่ทัพต้องปวดใจเพราะเรื่องบุตรีของตน เขาหวังว่าตอนนี้จะมีคนออกหน้ากล่าวเตือนท่านแม่ทัพเสียหน่อย แม้จะมีคุณหนูสองท่าน แต่อาจจะหาวิธีที่ครอบคลุมได้

ภายในเรือน กงซุนเยี่ยนนั่งอยู่หน้าโต๊ะเพียงลำพัง มองไปยังขนมอันปราณีตที่วางเรียงอยู่เบื้องหน้าหลายจาน หางตาคล้ายกับมีน้ำตาที่ยังไม่ได้เช็ดคลออยู่ สีหน้าของนางขาวซีดยิ่งนัก ยามนี้กำลังนิ่งเงียบ ไม่ทราบว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

“คุณหนูเจ้าคะ น้ำชาเย็นหมดแล้ว บ่าวจะไปเปลี่ยนให้คุณหนู”

สาวใช้ข้างกายอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก น้ำเสียงของนางแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะรบกวนกงซุนเยี่ยนก็มิปาน

ในเวลาเพียงค่ำคืนเดียวคล้ายกับว่าทุกคนในจวนจะได้ยินอดีตของกงซุนเยี่ยนแล้ว ในใจทั้งลังเลทั้งเห็นใจ ผู้ที่เคยเห็นฮูหยินแม่ทัพต่างคิดว่าคุณหนูเบื้องหน้าเหมือนกับฮูหยินเมื่อปีนั้นทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งยังมีรอยล้อเกวียนและรอยบาดเจ็บจากธนูที่ได้รับจากเมื่อปีนั้นด้วย จะคิดอย่างไรนางก็ควรเป็นคุณหนูที่แท้จริง เพียงแต่ท่าทีของท่านแม่ทัพทำให้ผู้อื่นไม่เข้าใจ พวกเขาที่เป็นบ่าวไพร่ทำได้เพียงเชื่อฟังคำสั่งของเจ้านาย เพียงแต่ในส่วนลึกของจิตใจตัดสินใจไปแล้วว่าจะดีกับคุณหนูท่านนี้เสียหน่อย

“ขอบใจเจ้ามาก” กงซุนเยี่ยนเงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ ในใจของสาวใช้ผู้นั้นยิ่งรู้สึกไร้รสชาติ คุณหนูได้รับความลำบากเพียงนั้น ไม่ง่ายเลยกว่าจะกลับมาได้ แต่ท่านแม่ทัพกลับไม่ยอมรับนาง ช่างน่าสงสารเสียจริง! ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเมื่อคืนคุณหนูจะตะโกนเสียงดังจนทำให้ผู้อื่นตกใจ แต่วันนี้เมื่อดูแล้ว มิใช่ว่าน่ารักอ่อนโยนมากหรอกหรือ?

“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยดื่มชายอดเยี่ยมเพียงนี้” กงซุนเยี่ยนเอ่ยปาก หวนคิดถึงเรื่องในอดีต

บริเวณไม่ไกล หนานฟางเฟยเห็นเงาร่างอันโดดเดี่ยวของสตรีผู้นั้นอยู่ในสายตา ในใจพลันรู้สึกแปลกประหลาด เดินเข้าไปเงียบๆ กงซุนเยี่ยนคล้ายจะได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ จึงหันไปด้วยความยินดีเต็มใบหน้า “ท่านพ่อ…”

ในยามที่เห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามเบื้องหน้า สีหน้ายินดีของนางพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเขินอาย ก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน “ปะ เป็นคุณชายหนานนี่เอง…”

“ทำให้คุณหนูกงซุนตกใจแล้วกระมัง?” น้ำเสียงของหนานฟางเฟยเต็มไปด้วยความขออภัย

“ไม่ มิใช่เจ้าค่ะ” เสียงของเขาอ่อนโยนยิ่งนัก ทำให้กงซุนเยี่ยนสัมผัสได้ถึงความใส่ใจของเขา

รอบด้านจมลงสู่ความเงียบงัน หนานฟางเฟยค่อยๆ เอ่ยปาก “ก่อนหน้านี้คุณหนูกงซุนอยู่ในหมู่บ้านอย่างไร? ได้ยินว่าได้รับความลำบากมาไม่น้อย”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องในกาลก่อน ดวงตาของกงซุนเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อ “ตั้งแต่ข้ารู้ความก็ต้องรับผิดชอบเรื่องการเป็นอยู่ของพ่อแม่ ตื่นมาซักผ้าทำอาหารแต่เช้าตรู่ ทั้งยังต้องไปตักน้ำริมธารเพียงผู้เดียว บางครั้งเมื่อตื่นสาย ท่านแม่ที่เลี้ยงดูก็จะด่าจะตี”

“ถึงกับ…มีเรื่องเช่นนี้เชียวหรือ…”

กงซุนเยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย “พวกเขามิให้ข้าเรียนหนังสือ ทั้งยังให้ข้าลงนาช่วยทำงาน นอกจากต้องช่วยท่านแม่ที่เลี้ยงดูปักผ้าให้อาหารสัตว์ ยังต้องช่วยท่านพ่อที่เลี้ยงดูดำนาและเก็บเกี่ยวด้วย” นางยื่นมือออกไป เผยมือทั้งสองที่ยังคงมีแผลพองบวมหลงเหลืออยู่ หยาบกร้านเสียจนทำให้ผู้คนมิกล้ามองตรงๆ

คุณหนูท่านอื่นได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก ทว่าชีวิตนางกลับย่ำแย่ประดุจชาวบ้านทั่วไป เติบโตขึ้นภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้รับความรักความใส่ใจ ในใจของหนานฟางเฟยเต็มไปด้วยความเห็นใจและความรู้สึกผิดอันเข้มข้น “หากมีสิ่งใดที่ฟางเฟยช่วยได้ ขอให้คุณหนูกล่าวออกมาเถิด”

“เช่นนั้นคุณชายโน้มน้าวท่านพ่อ อย่าให้ท่านเกลียดข้าได้หรือไม่?”

“…”

“เหตุใดท่านพ่อจึงไม่เชื่อข้า? ทั้งๆ ที่ข้าหน้าตาเหมือนท่านแม่แท้ๆ เขากลับเชื่อสตรีผู้มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน เยี่ยนเอ๋อร์ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำเช่นไร”

หนานฟางเฟยทอดถอนใจเบาๆ จากนั้นจึงสังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง “คุณหนูกงซุนทราบได้อย่างไรว่าตนเองหน้าตาเหมือนฮูหยินท่านแม่ทัพ?” ได้ยินว่ายามที่คุณหนูกงซุนยังเป็นทารกอยู่ในห่อผ้า ฮูหยินแม่ทัพก็ไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว

ดวงตาของกงซุนเยี่ยนเปล่งประกาย ความตื่นตระหนักเช่นนี้หายไปในเวลาเพียงชั่วพริบตา “คนในจวนล้วนกล่าวเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ฮองเฮาส่งไปก็พบเยี่ยนเอ๋อร์ด้วยเหตุนี้” ราวกับนางคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “วันนั้นเยี่ยนเอ๋อร์ทำหมูหลุดไปตัวหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ ท่านพ่อที่เลี้ยงดูโมโหยิ่ง กำลังใช้หวายชุบน้ำเฆี่ยนตีเยี่ยนเอ๋อร์ โชคดีที่คนของเหนียงเหนียงพบเข้าเสียก่อนจึงช่วยเยี่ยนเอ๋อร์ออกมา มิเช่นนั้นเป็นไปได้มากว่าเยี่ยนเอ๋อร์คงไปเยือนน้ำพุเหลือตั้งแต่วันนั้นแล้ว”

สิ่งที่นางประสบพบเจอทำให้หนานฟางเฟยอดทนไม่กล่าวถามอันใดอีก รู้สึกคล้ายกับว่าตนทำเช่นนี้เป็นการทำร้ายสตรีที่น่าสงสารอย่างไรอย่างนั้น ไม่แตกต่างอันใดจากพ่อแม่เลี้ยงดูผู้โหดเหี้ยม

ยามนี้เอง กงซุนเยี่ยนพลันร้องไห้ด้วยความปวดใจ “คุณชายหนานก็มิเชื่อเยี่ยนเอ๋อร์ใช่หรือไม่?!”