หมอพิษชั้นหนึ่ง - เล่มที่ 33 ตอนที่ 979 ผ้าห่มสูบเลือด

เล่มที่ 33 ตอนที่ 979 ผ้าห่มสูบเลือด

ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงรีบหันกลับมา สีหน้าของฮูหยินอวิ๋นเต็มไปด้วยความสงสัย พอดีกับที่ผ้าห่มเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งทำให้ทุกคนตกใจจนรีบล้อมเข้ามา

ในดวงตาของเฟิ่งหลิงเกิดประกายแวววาว คิดถึงเหตุการณ์แต่ละอย่างที่เกิดขึ้นในหลายวันมานี้ ในใจคาดเดาไปได้หลายส่วน ดวงตาลึกล้ำหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินเข้าไปดึงผ้าห่มบนเตียงออก

อย่างไรก็ตาม เตียงสีขาวราวหิมะดูเรียบร้อย ไม่มีของน่าสงสัยอันใด ดูสะอาดสะอ้านกระทั่งเส้นผมก็ไม่เห็น นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ยามนี้อวิ๋นซูก็ตื่นตะลึงเช่นกัน ระยะนี้ตอนอยู่ในผ้าห่มนางไม่รู้สึกผิดปกติ หรือจะเกี่ยวข้องกับอาการในตอนนี้ของตน? นางยื่นมือไปคิดจะสัมผัส แต่เพิ่งจะขยับก็ถูกเฟิ่งหลิงหยุดเอาไว้ “ซูเอ๋อร์อย่าแตะ!”

ภายในห้องจมลงสู่บรรยากาศเคร่งเครียด

ในเมื่อไม่ใช่เตียง เช่นนั้น…เฟิ่งหลิงคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ถือผ้าห่มออกไปส่องกับแสงอาทิตย์

เขาหยิบกระบี่บริเวณเอวออกมา กรีดไปยังผ้าห่มที่ซ่อนความลึกลับเอาไว้ ปุ๋ยนุ่นปลิวกระจาย มีเสียงฉีกขาดดังออกมา!

ทุกคนกลั้นใจ สายตาจ้องมองไปยังรอยกรีดนั้น

พบว่ามีแมลงสีดำขลับตัวหนึ่งคลานออกมาอย่างสบายอารมณ์หาใดเปรียบ เกิดประกายสีโลหิตภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้าไป จากนั้นจึงมีอีกตัวหนึ่งตามมาทำให้ทุกคนตื่นตะลึงยิ่ง พริบตาเดียวก็มีแมลงคลานออกมาจนแน่นขนัดไปทั้งผืนผ้าห่ม

แมลงแปลกประหลาดแต่ละตัวขยับเขยื้อนไปมา ร่างกายอันอ้วนท้วมราวกับหน่อไม้ฤดูวสันต์ที่ได้รับสารอาหารเต็มเปี่ยม แต่ที่ทำให้ทุกคนต้องขนลุกก็คือ เมื่อหลานอวิ๋นเดินเข้าไปเหยียบแมลงจนตัวแตกกระจาย ถึงกับมีเลือดคล้ายเลือดที่สาดกระเซ็นออกมาจากบาดแผลกระจายออก ส่องประกายสีแดงแวววาว

“นี่…นี่มันแมลงดูดเลือด!” ไม่นานอวิ๋นมู่ก็จำของที่ทำให้ผู้คนต้องมวนท้องเหล่านี้ได้ ชั่วขณะนั้นในใจพลันเข้าใจกระจ่างว่าเหตุใดสุขภาพของอวิ๋นซูจึงย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เป็นเพราะถูกแมลงดูดเลือดพวกนี้ดูดเลือดไปนั่นเอง!

แมลงดูดเลือดเหล่านี้เติบโตในที่อับชื้นเช่นพื้นหญ้าริมฝั่งน้ำหรือมุมกำแพงชื้นๆ ที่มีหญ้าขึ้น เหตุใดมาปรากฏอยู่ในผ้าห่มได้เล่า? หรือจะเกิดจากฝีมือมนุษย์ นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

“จะมากเกินไปแล้ว!” มือที่อยู่ในแขนเสื้อของหลานอวิ๋นกำแน่น ในใจเขาเข้าใจกระจ่างเป็นอย่างดี เรื่องนี้นอกจากคุณหนูใหญ่ตระกูลหนานแล้วคงไม่มีผู้อื่นอีก กลยุทธ์เช่นนี้มีมาไม่ขาดสายเลยจริงๆ!

เมื่อเรื่องนี้แพร่ไปถึงหูหนานฟางเฟย บุรุษรูปงามพลันตื่นตะลึงครั้งใหญ่ เหตุใดทางคุณหนูกงซุนจึงเกิดอุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่า? เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป สะบัดชายอาภรณ์เดินออกไปจากห้องหนังสือทันที

เมื่อย่างเข้าไปในประตูเรือน หนานฟางเฟยพลันถูกคราบเลือดอันเสียดแทงนัยน์ตาจนน่าตกใจทำให้ตื่นตะลึง ถึงกับกล่าวคำใดไม่ออก “นี่ นี่มันอะไรกัน?”

“คุณชายหนาน พวกนี้คือแมลงดูดเลือด ความหมายตามชื่อ ใช้เลือดของพระชายาเป็นอาหาร ตอนนี้ถูกเลี้ยงดูจนอ้วนท้วนเพียงนี้แล้ว!” หลานอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวเน้นย้ำแต่ละคำพูดอย่างชัดเจนยิ่ง แม้เขารู้ว่าไม่เหมาะสมแต่ยังยากจะควบคุมโทสะในใจตน

หนานฟางเฟยเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง ไหนเลยจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของหลานอวิ๋น เขามองไปทางอวิ๋นซูด้วยความรู้สึกตำหนิตนเองและเสียใจ จากนั้นจึงคิดไปถึงผู้อยู่เบื้องหลัง ถึงกับมีความคิดโหดเหี้ยมเพียงนี้เชียว!

“เด็กๆ! เรียกสาวใช้และข้ารับใช้ที่รับผิดชอบเรือนนี้ในระยะนี้มารวมตัวกันที่นี่ให้หมด!”

ดวงตาเย็นยะเยือกของเฟิ่งหลิงมองไปทางหนานฟางเฟย พวกเขามาพักอาศัยที่จวนตระกูลหนานชั่วคราว นับว่าสร้างความลำบากให้คุณชายหนานไม่น้อยจริงๆ แต่หากมีอันตรายถึงความปลอดภัยของอวิ๋นซูเพราะเหตุนี้ เช่นนั้นเขายอมเสี่ยงอันตรายมากขึ้นเสียหน่อย หาที่พักเท้าอื่นเสียยังจะดีกว่า

เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป สาวใช้ทั้งหมดที่รับหน้าที่ปรนนิบัติอวิ๋นซูก็พากันมารวมตัวในลานเรือนด้วยท่าทีร้อนใจ แต่ละคนคุกเข่าอยู่เบื้องหน้ารอยเลือดด้วยใบหน้าขาวซีด

เหล่าสตรีไหนเลยจะเคยเห็นภาพน่ากลัวเช่นนี้ พากันก้มหน้าไม่กล้ามอง

“พูดมา! ผ้าห่มนี้ใครเป็นผู้นำมา?” หนานฟางเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว ผู้ใดก็คิดไม่ถึงว่าคุณชายใหญ่ที่มีความอ่อนโยนดุจบัณฑิตมาโดยตลอดจะมีเวลาระเบิดโทสะเช่นนี้ด้วย

“คุณชายเจ้าคะ…นี่…เรื่องนี้…บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ!” สาวใช้ผู้หนึ่งที่ค่อนข้างขี้กลัวถูกทำให้ตกใจจนร้องไห้ออกมา

“ไม่รู้? พวกเจ้าลืมกฏตระกูลหนานไปแล้วหรือ? หากบ่าวไพร่มีใจคิดร้ายต่อผู้เป็นนาย จะต้องมีจุดจบเช่นไร?”

เมื่อกล่าวถึงกฎตระกูล ทุกคนพลันหน้าเปลี่ยนสี

“คุณชายเจ้าคะ! บ่าวไม่รู้เรื่องจริงๆ! คุณชายโปรดตรวจสอบให้ชัดเจนด้วยเถิด!” เสียงร้องขอของสาวใช้ทุกคนดังขึ้น

หนานฟางเฟยสังเกตท่าทีของทุกคน ในที่สุด เมื่อปรายตามองถึงสาวใช้ในอาภรณ์สีชมพูที่อยู่ด้านข้างสุด ยามที่นางสบกับดวงตาคมกริบของเขาพลันสองขาอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น

นางรู้ตัวว่าเรื่องนี้ไม่อาจปิดบังได้จึงรีบคลานเข่าขึ้นด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน โขกศีรษะให้บุรุษผู้อยู่ในความโกรธเกรี้ยว “คุณชายโปรดไว้ชีวิตด้วย คุณชายโปรดไว้ชีวิตด้วย! นั่น…ผ้าห่มนั่น…บ่าวเป็นผู้เปลี่ยน! แต่…แต่บ่าวไม่ทราบว่าในผ้าห่มนั้นมี…คุณชายคุณชายโปรดเมตตา! คุณชายโปรดเมตตา!”

“ใครเป็นผู้ให้เจ้าเปลี่ยน?” ในดวงตาเย็นชาของหนานฟางเฟยมีเปลวเพลิงลุกโชน

“เป็น…เป็น…” สาวใช้อาภรณ์สีชมพูค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เป็น…เป็นคุณหนูสั่งให้บ่าวมาเปลี่ยนเจ้าค่ะ! บ่าว…บ่าวเพียงทำตามคำสั่ง บ่าวไม่รู้จริงๆ…คุณชายต้องเชื่อบ่าวนะเจ้าคะ!”

หนานฟางเฟยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เป็นเยี่ยนเอ๋อร์…นาง นางใจคอโหดเหี้ยมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? หากไม่ได้ยินเรื่องนี้กับหู เขาจะเชื่อได้อย่างไรว่าน้องสาวที่ตนรักใคร่มาตลอดจะทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้!

ขณะเดียวกันทุกคนที่อยู่ที่นั่นพลันตื่นตะลึงหาใดเปรียบ! เหตุใดจึงเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหนานไปได้? นี่…เพราะเหตุใดกันแน่จึงทำให้คุณหนูตระกูลหนานตั้งตัวเป็นศัตรูกับอวิ๋นซูเช่นนี้?

ซูฉินคิดถึงบทสนทนาที่ตนได้ยินก่อนหน้านี้ แม่นางอายุน้อยผู้นั้น…เพียงเพราะเกลียดชังซูเอ๋อร์จึงทำพฤติกรรมเช่นนี้ออกมาหรือ?

สีหน้าของหนานฟางเฟยย่ำแย่ยิ่งนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าไร้สีเลือดของอวิ๋นซูยามนี้ ในใจพลันรู้สึกผิดหาใดเปรียบ

ความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจทั้งหมดก่อนหน้านี้พลันเลือนหายไปจนไม่เห็นร่องรอย เดิมทีคิดว่าตระกูลหนานจะเป็นที่หลบภัยให้นางได้ แต่ตอนนี้เรื่องราวมาวางเรียงอยู่เบื้องหน้า เขากลับสร้างภัยอันตรายให้นางเสียมากกว่า!

ไม่เพียงแต่มิอาจปกป้องนางได้ กลับทำให้นางตกอยู่ในอันตรายด้วยซ้ำ เขามีคุณสมบัติอันใดไปเทียบกับองค์ชายใหญ่เล่า?

มิแน่ว่าการไม่เลือกตนคงเป็นตัวเลือกที่ฉลาดที่สุดของคุณหนูกงซุนแล้ว

“องค์ชาย พระชายา รบกวนทุกท่านแล้ว! เรื่องนี้…ต้องตำหนิที่ผู้แซ่หนานสอนสั่งไม่ดี! ผู้แซ่หนานรับประกันว่าจะไม่มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด น้องสาวกระหม่อมอายุน้อยไม่รู้ความ หวังว่าองค์ชายและพระชายาจะไม่เอาความ ผู้แซ่หนานจะให้นางชดใช้แน่นอน”

หนานฟางเฟยก้มตัวต่ำคารวะครั้งหนึ่ง ทุกคนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบนร่างของบุรุษผู้นี้มีบรรยากาศหนักอึ้ง

นายน้อยตระกูลหนานผู้สง่างามถึงกับมากมารยาทเพียงนี้ สีหน้าของเฟิ่งหลิงค่อยๆ ผ่อนคลาย เดินเข้าไปอย่างมีมารยาท “คุณชายหนานไม่จำเป็นต้องคิดมาก ขอเพียงแก้ไขความเข้าใจผิดได้จึงจะเป็นสิ่งที่พวกเราหวังที่สุด”

หนานฟางเฟยหลับตาทั้งสองลง หากเป็นตน สตรีที่รักเกิดเรื่องเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่สามารถคุมสติและทำตัวใจกว้างเช่นองค์ชายใหญ่ได้เป็นแน่

สุดท้าย ตนก็ยังไม่อาจเทียบเขาได้

หนานฟางเฟยคารวะอีกครั้งหนึ่ง “เรื่องวันนี้ ผู้แซ่หนานจะมอบคำอธิบายให้องค์ชายและพระชายาแน่นอน!”

…

ภายในห้องหนังสือ ดรุณีน้อยที่เดิมทีมากเสน่ห์เปี่ยมชีวิตชีวา ยามนี้กลับยืนอยู่ตรงกลางด้วยท่าทางสงบนิ่ง บุรุษหน้าโต๊ะยืนเอามือไพล่หลัง ไม่กล่าวคำใดแม้เพียงประโยคเดียว

หนานฟางเยี่ยนรู้สึกว่าไม่มีอะไรทำให้นางกดดันยิ่งกว่าตอนนี้อีกแล้ว นางได้ยินว่าพี่ใหญ่ระเบิดโทสะอยู่ที่เรือนพักแขก แต่ไม่ว่านางจะสืบเช่นไรก็ไม่มีผู้ใดยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“เยี่ยนเอ๋อร์”

ในที่สุดหนานฟางเฟยก็เอ่ยปาก

“พี่ใหญ่…มีเรื่องอะไรจะหารือกับเยี่ยนเอ๋อร์หรือ?”

หนานฟางเฟยหันกลับมา เขาในวันนี้ไม่มีท่าทางอบอุ่นดุจสายลมเช่นยามปกติ ใบหน้าสงบนิ่งเจือไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้นางรู้สึกไม่สงบ ในมือถือกล่องเหล็กเล็กๆ ไว้กล่องหนึ่ง

“พี่ใหญ่มีของขวัญชิ้นหนึ่งจะมอบให้เจ้า”

ของขวัญ? ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ในใจของหนานฟางเยี่ยนกลับไม่มีความสุขแม้แต่น้อย นางแย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “พี่ใหญ่ เหตุใดจู่จึงได้…”

“เปิดดูเถิด” หนานฟางเฟยกล่าวขัดคำพูดของนาง ท่าทางเช่นนั้นทำให้ดรุณีน้อยเบื้องหน้าจำต้องเดินเข้ามารับของในมือเขาด้วยท่าทีระแวง

ต้องเปิดตอนนี้จริงหรือ? หนานฟางเยี่ยนลอบปรายตามองพี่ใหญ่ของตน เปิดฝากล่องอย่างเชื่องช้าหาใดเปรียบ ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อมองด้านในกลับต้องกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นฟ้า

ดรุณีน้อยหวาดกลัวจนโยนกล่องเหล็กออกไปไกล ใบหน้าทรงเสน่ห์กลายเป็นสีเขียว “พี่ใหญ่ นี่ นี่มันอะไรกัน?!”

“เจ้าเป็นผู้จับมาเอง ตอนนี้จำไม่ได้แล้วหรือ?”

อะไรนะ? ดวงตาของหนานฟางเยี่ยนสว่างวาบ จากนั้นราวกับความทรงจำถูกกระตุ้น หรือว่า…แมลงตัวอ้วนท้วมในกล่องก็คือแมลงที่ตนสั่งให้คนรวบรวมมาแล้วใส่ไปในผ้าห่มเพื่อส่งไปที่เรือนพักแขก…

ดรุณีน้อยราวกับต้องการคว้าฟางเส้นสุดท้าย “พี่ใหญ่เข้าใจเยี่ยนเอ๋อร์ผิดแล้ว พวกเขาพูดไม่ดีเกี่ยวกับเยี่ยนเอ๋อร์ต่อหน้าพี่ใหญ่ใช่หรือไม่? นี่ นี่เป็นการใส่ร้าย!”

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางยังคงคิดปฏิเสธ

เสียงเปี่ยมความผิดหวังดังขึ้น “สาวใช้ยอมรับแล้ว ต้องการให้เรียกมาสารภาพต่อหน้าเจ้าหรือไม่? พี่ใหญ่ไม่เคยคิดเลยจริงๆ ยามปกติเจ้ามีนิสัยซุกซนก็ช่างเถิด อย่างไรจิตใจยังคงดีงาม แต่ตอนนี้พี่ใหญ่กลับพบว่าบิดากับพี่รักเจ้าเกินไป รักจนทำให้เจ้ามีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต คิดทำร้ายชีวิตผู้อื่น!”

หนานฟางเยี่ยนสบดวงตามืดครึ้มของอีกฝ่าย ในใจอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว “ไม่ ไม่ใช่ เยี่ยนเอ๋อร์ไม่เคยคิดเอาชีวิตนาง เพียงแค่ เพียงแค่ต้องการลงโทษนางเล็กน้อย ไล่นางออกไปจากตระกูลหนานเท่านั้น…”

“นี่คือลงโทษเล็กน้อยหรือ? เยี่ยนเอ๋อร์ จนกระทั่งตอนนี้เจ้าก็ยังไม่รู้สึกผิดเชียวหรือ?”

นางรู้ว่าก่อนหน้านี้ตนทำเกินไปบ้าง หลายวันนี้มิใช่ว่าไม่ได้กลั่นแกล้งสตรีนางนั้นแล้วหรือไร? แต่ตอนนี้กลับถูกพี่ใหญ่ตนตำหนิ หนานฟางเยี่ยนพลันร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกอยุติธรรม

“เยี่ยนเอ๋อร์ทำเช่นนี้ก็เพื่อพี่ใหญ่! ทั้งๆ ที่นางเป็นคู่หมั้นของพี่ใหญ่แต่กลับมีใจโลภในชื่อเสียงเกียรติยศกระทั่งแต่งเข้าราชวงศ์ ตอนนี้พบความลำบาก อาศัยอะไรมาขอความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่? เยี่ยนเอ๋อร์เพียงต้องการให้นางสัมผัสถึงความลำบากบ้างเท่านั้น…”

คิดไม่ถึงว่านางจะรู้เรื่องพวกนี้ด้วย? แต่หนานฟางเฟยคิดว่านี่ไม่ใช่เหตุผลที่ดีพอในการปล่อยให้นางทำร้ายผู้บริสุทธิ์ตามใจ

สีหน้าของบุรุษไร้ซึ่งความอ่อนโยน “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของพี่ใหญ่ มิใช่เหตุผลที่เจ้าจะใช้อ้างเพื่อเอาชีวิตผู้อื่น!”