ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 862 สุดที่รักของข้า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง

ตอนที่ 862 สุดที่รักของข้า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง

อีกสองวันต่อมา

ในที่สุดหยางหมิงหย่วนก็ได้แกะผ้าพันแผลบนศีรษะ ออกไปเดินข้างนอกได้แล้ว

เขาเดินไปถึงร้านขายสร้อยลูกประคำอย่างไม่ตั้งใจ

ทันใดนั้นก็นึกถึงสร้อยข้อมือลูกประคำที่อาซ่งได้มาจากฝูหลิงด้วยความดีใจ มีลูกเหอเถาและอื่นๆ แถมยังพูดออกมายืดยาว โดยรวมแล้วหาว่าเขาไม่รู้จักชื่นชมของแบบนี้

เวลานี้หยางหมิงหย่วนกำลังตั้งใจเลือกอยู่ในร้าน พูดกับเจ้าของร้านว่า “ข้าต้องการสร้อยข้อมือเส้นนั้น”

เส้นที่เขาเลือกมาก็ราคาแพง เจ็ดสิบตำลึง

หยางหมิงหย่วนยิ้มมองสร้อยบนข้อมือตัวเองอยู่หน้าร้าน คิดในใจ เจ็ดสิบตำลึงนี้กินก็ไม่ได้ เอามาใส่ข้อมือแล้ว รู้สึกอย่างไรน่ะเหรอ อืม ดูไม่ค่อยคุ้มค่า

ภายในร้านหนังสือ

“ใต้เท้าหยาง ท่านไม่มาเสียนาน”

“ข้าออกมาเดินเล่น เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน มีหนังสือใหม่ๆ บ้างไหม”

“หนังสือใหม่หรือ เอ๊ะ ทำพูดไป มีอยู่นะขอรับ หนังสือชุดใหม่ที่เพิ่งมานี้ ถ้าเป็นคนอื่นถาม ข้าไม่กล้านำเสนอส่งเดชแน่นอน แต่พอเป็นใต้เท้า ข้ารู้ว่าท่านอาจสนใจ”

หนังสือใหม่ที่ว่านี้ พอหยางหมิงหย่วนมองไป สายตาจับจ้องที่ชื่อผู้แต่ง นักปราชญ์เหยียน คุณชายสกุลเหยียน และยังมีอีกชื่อที่สะดุดตาที่สุด เฝ้าคิดถึงคะนึงหา

เขาซื้อหนึ่งชุดหิ้วกลับบ้าน เริ่มอ่านตั้งแต่เล่มแรกที่ง่ายที่สุด

สำหรับหยางหมิงหย่วนแล้ว มีเพียงการผ่อนคลายด้วยการอ่านหนังสือเท่านั้นถึงจะเยียวยาอาการอกหักได้

หกคูณเก้าเก้าเก้า หกเก้าห้าสิบสี่ ท่องว่าห้าสี่เขียนสองฝั่ง เหลือเก้าสองตัวเขียนตรงกลาง นี่ก็คือคำตอบ

รวมหัวรวมหางเข้าด้วยกัน

สามสิบสี่คูณเจ็ดสิบสี่ ท่องว่าจับหัวคูณกันบวกหาง หางคูณหาง ได้สองพันห้าร้อยสิบหก

หัวหางหางหัวตรงกันข้าม…

หัวชนหางกับสิบ…

สูตรคำนวณวิธีลัดต่างๆ

ยังมีแบบหลายตำแหน่ง สองหัวรวมกัน เพิ่มตรงกลางเข้าไป…

สูตรลัดการหาร…

หยางหมิงหย่วนไม่เชื่ออะไรง่ายๆ เริ่มใช้วิธีของตัวเองพิสูจน์ความถูกต้อง เริ่มตั้งข้อสันนิษฐาน ต้องการหาช่องโหว่จากสูตรลัดเหล่านี้ ขอเพียงแต่ผิดพลาดสักจุดก็แสดงว่าหนังสือพวกนี้ใช้ไม่ได้

การลาป่วยครั้งนี้ช่างใช้เวลาอย่างคุ้มค่า

เมื่อแม่หยางกับพี่ใหญ่กลับมาจากบ้านนอก หยางหมิงหย่วนก็เริ่มหน้าเหลือง

“ลูกแม่ เจ้าทำเพื่ออะไร แม่อุตส่าห์กำชับเจ้าก็ไม่ฟัง”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่มีทางอธิบาย เวลานี้หยางหมิงหย่วนก็นั่งเงียบตามความเคยชิน แค่ก้มหน้าสนใจเรื่องของตัวเอง

แต่ขณะที่แม่ของเขาจะออกไปไม่อยู่รบกวน ปลายพู่กันของเขาก็ชะงัก อยู่ๆ ก็พูดขึ้น

“ท่านแม่ ข้ากำลังอ่านหนังสือ อยากพิสูจน์ว่าหนังสือพวกนี้เขียนผิดหรือไม่ จะได้ทูลฮ่องเต้…

…เพราะข้าทำงานกับพระองค์ ย่อมรู้ความคิดของพระองค์ บ้านเมืองรวมเป็นหนึ่ง บัญชีของพวกเมืองที่ได้กลับคืนมาเขียนกันเละเทะสะเปะสะปะ…

…พระองค์ต้องการจัดตั้งหน่วยงานภายใต้กรมคลัง เรียก…”

เพิ่งคิดได้ว่าแม่คงไม่เข้าใจ

“ก็คือกลุ่มเจ้าหน้าที่ที่ทำหน้าที่ตรวจการการจัดเก็บส่วยและตรวจสอบบัญชี ออกไปตรวจสอบตามแต่ละเมือง…

…สูตรคำนวณหลายสูตรในหนังสือเล่มนี้ดีมาก หากนำมาใช้อย่างเหมาะสมก็จะสะดวกให้พวกเขาไปตรวจสอบบัญชี…

…แต่ก่อนที่จะทูลฝ่าบาท ลูกไม่กล้าประมาท ต้องตรวจสอบความถูกต้องอย่างละเอียด”

แม่หยางพยักหน้าเหมือนเข้าใจ นางไปทำของกินให้ลูกชายดีกว่า ช่วงหลายวันมานี้หลานชายคนโตก็ไม่ได้กินดีๆ เลย เฮ้อ

โชคดีที่ลูกชายคนเล็กแค่หน้าเหลือง ไม่ได้ดูกลัดกลุ้มขมวดคิ้ว

ส่วนหยางหมิงหย่วน ในความเป็นจริงไม่ได้คิดแค่นั้น

เขายังได้คาดเดาจากนิสัยการทำงานในอดีตของฮ่องเต้ เขาอาจช่วยให้นักปราชญ์เหยียนได้กลับมาทำงานอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกเสียดาย เพราะนักปราชญ์เหยียนเป็นผู้มีความรู้สูง

ทำไมถึงบอกว่าเขาอาจช่วยได้น่ะเหรอ

เพราะกลุ่มเจ้าหน้าที่ตรวจสอบส่วยและบัญชีที่ว่านี้ ใช่ว่าฮ่องเต้จะให้นักปราชญ์เหยียนเป็นคนนำ ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่สำคัญมาก ฮ่องเต้ย่อมรู้สึกตะขิดตะขวงใจ ใช่ว่าจะให้นักปราชญ์เหยียนมาเป็นหัวหน้างานคนสำคัญ

แต่ถ้าใช้หนังสือเหล่านี้ ให้นักปราชญ์เหยียนอบรมพวกเจ้าหน้าที่สักสองสามเดือน ใช้พวกสูตรลัดวิธีลัดจะช่วยประหยัดเวลาได้มาก ฮ่องเต้น่าจะเรียกใช้งานนักปราชญ์เหยียนในส่วนนี้ได้ อบรมเจ้าหน้าที่พิเศษเหล่านี้โดยเฉพาะ

หยางหมิงหย่วนพูดพึมพำอยู่คนเดียว “อืม แล้วก็คนนี้ เฝ้าคิดถึงคะนึงหา”

เวลานี้หยางหมิงหย่วนไม่รู้ว่าเฝ้าคิดถึงคะนึงหาคือใคร

อย่าว่าแต่เขาไม่เคยไปเรือนในของเรือนรับรองตระกูลลู่ แม้แต่ซ่งฝูเซิงก็ไม่เคยไปห้องพักที่ตอนนั้นลูกสาวไปอยู่ ถ้าไม่มีคนบอกซ่งฝูเซิง เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

เพราะแบบนี้ ยิ่งหมิงหย่วนลองคำนวณก็ยิ่งอยากรู้จักเฝ้าคิดถึงคะนึงหา

ไม่ใช่คนตระกูลเหยียน แต่ถูกใส่ชื่อตรงผู้แต่งด้วย ตอนนี้ตระกูลเหยียนอยู่หวงหลง

หวงหลงมีคนเก่งขนาดนี้ด้วยเหรอ ควรผลักดัน

อีกอย่าง เอาหนังสือชุดนี้ให้ฮ่องเต้ หลังจากฮ่องเต้อ่านจบ คงไม่ถามเรื่องนักปราชญ์เหยียน แต่น่าจะอยากถามถึงชื่อจริงของเฝ้าคิดถึงคะนึงหา

ถ้าอย่างนั้นในดินแดนที่พิเศษอย่างหวงหลง มีความเป็นไปได้ไหมว่าเฝ้าคิดถึงคะนึงหาอาจเป็นผู้ว่าฯ ซ่งที่มากความสามารถ

หยางหมิงหย่วนไม่ได้คิดว่าเป็นซ่งฝูเซิง

อาซ่งน่ะเหรอ คิดคำนวณค่อนข้างแย่เมื่อเทียบกับด้านอื่น เอ่อ ถึงขั้นสู้เขาในตอนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่ด้วยความสงสัยอย่างหนัก หยางหมิงหย่วนกำลังถือพู่กันเขียนจดหมายหาผู้ว่าการเขตหวงหลง หรือก็คืออาซ่งสุดที่รักของเขา

อยากให้ซ่งฝูเซิงช่วยสืบหน่อยว่า เป็นลูกศิษย์คนไหนของนักปราชญ์เหยียนที่ไปหวงหลงหรือเปล่า หรือเฝ้าคิดถึงคะนึงหาจะเป็นนักปราชญ์คนอื่นในหวงหลง

เพียงแต่ขณะที่เขียนอยู่นั้น อยู่ๆ มือของหยางหมิงหย่วนที่จับพู่กันก็หยุดชะงัก สมองปรากฏภาพตอนต้อนรับคณะทูตที่หวงหลง อาซ่งมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มทำตัวกับเขาเหมือนยามปกติที่อยู่กับคนอื่น

ตอนนั้นที่อยู่หวงหลง สีหน้าของอาซ่งมองเขาเหมือนกับเวลาเห็นขุนนางคนอื่น

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ หยางหมิงหย่วนคิดว่าเขากับอาซ่งอาจกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว รู้สึกเจ็บปวดใจ

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เงียบอยู่สักพัก

ซ่งฝูเซิงที่กำลังท่องเที่ยวอยู่ตรงชายแดนยังไม่รู้ว่าหยางหมิงหย่วนไม่มีความกล้าเข้าใกล้เขาอีกแล้ว แม้จะอยากทำตัวใกล้ชิดต่อเหลือเกินก็ตาม

แต่เมื่อเทียบกับการรวบรวมความกล้าเข้าไปหา หยางหมิงหย่วนกลัวซ่งฝูเซิงจะทำสีหน้ารังเกียจเขามากกว่า

หยางหมิงหย่วนมองไปนอกหน้าต่างอยู่สักพัก ขยำกระดาษที่เขียนจดหมายหาซ่งฝูเซิงตามความเคยชิน

จับพู่กันเขียนจดหมายหาอาจารย์เหยียนในนามส่วนตัว

ในจดหมายเขาเอ่ยชื่นชมคณะผู้แต่งหนังสือก่อน กล่าวนับถือ ขอคำชี้แนะ จากนั้นถึงเป็นคำถาม

ข้อแรก จะมีหนังสือออกมาอีกหรือไม่ เขาอยากอ่าน

ข้อสอง เฝ้าคิดถึงคะนึงหา หากมีโอกาสอยากไปเยี่ยมเยียนนักคำนวณท่านนี้ ไม่ทราบว่าสะดวกบอกชื่อจริงหรือไม่

นอกเหนือจากนี้ยังได้บอกในจดหมายอีกว่า เขาจะนำหนังสือชุดนี้เสนอให้ฮ่องเต้แล้ว หวังว่าอาจารย์เหยียนจะไม่ตำหนิที่เขาจุ้นจ้าน

เพราะเขาคิดว่าหนังสือชุดนี้ดีจริงๆ ใช้ประโยชน์ได้มาก

ทำให้คิดคำนวณได้เร็ว คำนึงถึงการช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานให้ราชสำนักและหกกรมได้

แต่ในความเป็นจริง ‘นอกจากนี้’ ในตอนท้ายจดหมายของหยางหมิงหย่วนเป็นคำพูดประเภทเอ่ยด้วยความเกรงใจตามมารยาท

ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้จะออกหนังสือมาทำไม

อาจารย์เหยียนมีแต่จะดีใจที่ฮ่องเต้ได้อ่านด้วย

…

ไม่กี่วันต่อมาหลังจากหยางหมิงหย่วนหายดีกลับไปทำงาน

ไม่เพียงแต่ฮ่องเต้จะได้อ่านหนังสือชุดนี้ เสนาบดีกรมคลัง รองเสนาบดีที่ตอนนี้มาแทนใต้เท้าเหมา ต่างก็ได้อ่านหมดแล้ว

อีกทั้งฮ่องเต้ยังแสดงท่าทีเหมือนที่หยางหมิงหย่วนคิดไว้ สงครามเพิ่งจบไป ราชสำนักกำลังอยากจัดตั้งหน่วยตรวจสอบบัญชีพิเศษ

เพราะแต่ละท้องที่ในช่วงหลายปีมานี้สูญเสียการควบคุมไปแล้ว

อีกทั้งมีการทำสงคราม ขุนนางท้องถิ่นกับพวกชาวบ้านเป็นอย่างไรกันบ้างก็ไม่รู้

มีการจัดสรรเงินออกไป รายละเอียดนำไปใช้ส่วนไหนบ้าง รวมถึงพวกเมืองที่เมื่อก่อนบัญชีเละเทะและถูกยึดเมืองกลับมาได้ ต้องตรวจสอบพระคลัง บัญชีรับ-จ่าย เงินคงคลังในตอนนี้ ซึ่งก็เป็นปริมาณงานที่เยอะมาก

ฮ่องเต้อ่านจบย่อมไม่ถามถึงแซ่เหยียน เพราะเขารู้อยู่แล้ว แต่นามปากกาเฝ้าคิดถึงคะนึงหาเป็นใครกัน

หยางหมิงหย่วนกระอักกระอ่วน วันนี้เพิ่งได้รับจดหมายตอบกลับ ยังไม่มีเวลาเปิดอ่าน ตอบไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่ายังตอบไม่ได้

ในความเป็นจริง นี่เป็นการบกพร่องต่อหน้าที่ที่หาคำตอบให้ฮ่องเต้ไม่ได้

“อ่านตอนนี้สิ”

หยางหมิงหย่วนยื่นสิ่งที่เขียนอยู่ในมือให้ติงเจียน รู้สึกหมดคำจะพูดต่อการเสียมารยาทของตัวเอง ต้องมาอ่านจดหมายต่อหน้าฮ่องเต้ ช่วงนี้เขาทำงานสู้เมื่อก่อนไม่ได้จริงๆ ล้วงจดหมายออกมาอย่างเงียบๆ

พอกวาดตาอ่าน “…”

ติงเจียนมองหยางหมิงหย่วนด้วยหางตา เป็นอะไร

ฮ่องเต้ก็เห็นสีหน้าที่แปลกไปของขุนนางหยาง “ใครรึ”