หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1201 แขกเลว
ตอนที่ 1201 แขกเลว
ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพูดคุยกันในโรงน้ำชาอยู่นั้น อีกด้านหนึ่งฉินซีกลับกำลังพาคนออกไปนอกบ้าน ฉินซีอุดอู้อยู่แต่ในบ้านมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้าน แต่ข้างกายนางก็ยังมีสาวใช้ซึ่งแท้จริงคือผู้คุ้มกันหญิงติดตามไปด้วย แม้ว่านางจะโทษว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นความผิดของตนเองทั้งหมด แต่สาวใช้แต่เดิมของนางก็หลีกเลี่ยงโทษโบยไม่ได้อยู่ดี ตอนนี้พวกนางยังต้องนอนอยู่บนเตียง ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ ฉินซีทั้งรู้สึกผิดและหดหู่ เมื่อเห็นว่าสภาพจิตใจของนางย่ำแย่ลงทุกวัน ฉินฮูหยินก็รู้สึกสงสารบุตรสาวจึงปล่อยให้นางได้ออกมาเดินเล่นผ่อนคลายบ้าง ฉินซีมีเรื่องให้คิดจึงไม่อยากชวนใครออกมาด้วย ก็เลยออกมากับผู้คุ้มกันหญิงสองคนเท่านั้น นางไปเดินเล่นตามร้านรวงต่างๆ ที่มักจะไปเป็นประจำ ซึ่งก็นับว่าได้ผ่อนคลายอยู่บ้าง ฉินซีนั่งมองพิณในร้านเครื่องดนตรีด้วยท่าทางเหม่อลอยเล็กน้อย เถ้าแก่แนะนำนางอย่างดี “แม่นาง นี่เป็นกู่ฉินที่อาจารย์หลิงอัน ปรมาจารย์กู่ฉินชื่อดังในยุคนี้เป็นคนทำขึ้น อาจารย์หลินอันอายุมากแล้ว พิณที่อาจารย์ทำขึ้นมาเองนั้นทุกวันนี้หายากมาก ในร้านของข้าน้อยก็มีแค่ตัวนี้ตัวเดียว…” ในขณะที่ฟังคำอธิบายของเถ้าแก่ฉินซีก็รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย ความจริงนางมีพิณดีๆ ที่บ้านอยู่แล้ว แถมยังเป็นกู่ฉินที่ตกทอดมาจากรุ่นสู่รุ่นอีกด้วย เพียงแต่ตอนที่ผ่านร้านขายเครื่องดนตรี นางรู้สึกอยากเข้ามาดูโดยไม่ทราบสาเหตุเท่านั้น นางยกมือขึ้นทดสอบเสียงเล็กน้อย เสียงพิณไพเราะและเรียบง่ายอย่างที่คิด เสียงดี และเป็นพิณที่ดีตัวหนึ่ง ฉินซีพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ตัวนี้แหละ” เถ้าแก่ดีใจอย่างยิ่ง “พิณที่ดีเช่นนี้คู่ควรกับคนอย่างแม่นางเท่านั้น” ฉินซีลังเลเล็กน้อยก่อนจะถามว่า “ที่ร้านของท่านมีขลุ่ยดีๆ บ้างหรือไม่” เถ้าแก่ยิ้มกว้างขึ้น เขาพยักหน้าซ้ำ “มีๆๆ ขอรับ ร้านของข้าน้อยเพิ่งจะได้ขลุ่ยหยกเลาหนึ่งมาพอดี” เขาพูดจบแล้วก็รีบหันไปหยิบของมาให้ฉินซีทันที
ในระหว่างที่ฉินซีกำลังรอให้เถ้าแก่เอาขลุ่ยหยกออกมาให้ นางก็มองพิณที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ในฐานะคุณหนูตระกูลฉิน ทักษะฝีมือการดีดพิณของนางย่อมไม่ใช่ธรรมดา แต่เมื่อเทียบกับ…เสียงพิณที่นางบังเอิญได้ยินเสียนเกอดีดมาก่อนแล้วนั้น แน่นอนว่าไม่ใช่เสียงพิณที่เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกและแปลกประหลาดเหมือนที่นางได้ยินครั้งก่อนในสวนดอกเหมย แต่เป็นเมื่อครั้งที่นางไปเขาชุ่ยเวยในโยวโจวเพื่อเยี่ยมคารวะอาจารย์ผู้เฒ่าและบังเอิญเจอเสียนเกอนั่งดีดพิณอยู่หลังเนินเขานั่นต่างหาก เสียงพิณแผ่วเบา แต่ฉินซีกลับรู้สึกว่าหมอเทวดาที่คล้ายกับจะมีอิสระไร้กฎเกณฑ์ผู้นี้คงโดดเดี่ยวมาก หลังจากความเจ็บป่วยและอ่อนแอมากว่าสิบปี ที่จริงฉินซีก็เป็นคนที่โดดเดี่ยวมากเช่นกัน แม้ว่าเมื่อเทียบกับเสียนเกอแล้ว นางควรจะถือว่ามีความสุขและสมบูรณ์พร้อมมากกว่า เพราะมีทั้งบิดามารดาที่รักและพี่ชายคอยห่วงใยเอาใจใส่
“เถ้าแก่ ข้าต้องการพิณที่ดีที่สุด” ในขณะที่นางกำลังเหม่ออยู่นั้น คนกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแข็งกร้าวเล็กน้อย
เถ้าแก่เงยหน้าขึ้นจากด้านหลังโต๊ะรับเงินก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ “นายท่านทุกท่านได้โปรดรอสักครู่” เขาพยักหน้าให้เสมียนข้างๆ ยื่นกล่องในมือเป็นสัญญาณให้ส่งมันให้ฉินซี แล้วจึงหันกลับไปหยิบพิณ
คนกลุ่มนั้นจึงได้เห็นฉินซีที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง พอหญิงสาวผู้นั้นเห็นมองเห็นพิณที่วางอยู่ตรงหน้าฉินซีก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “พิณดีนี่”
ชายหนุ่มหันไปเห็นฉินซีก็ตาเป็นประกายทันทีเช่นกัน แล้วจึงหันกลับไปถามหญิงสาว “น้องหญิงชอบหรือ”
สาวน้อยเหลือบมองฉินซีแล้วก็ลังเลเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจอนัใดมาก ก้าวเข้าไปทันที “ไม่ทราบว่าแม่นางท่านนี้พอจะยอมเสียสละพิณให้พวกเราได้หรือไม่ จะคิดเงินเท่าใดก็ได้ทั้งนั้น แม่นางก็สามารถเลือกเอาพิณตัวอื่นในร้านได้เลย” ฉินซีมองชายตรงหน้านางพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าคนกลุ่มนี้จะสวมชุดของต้าเซี่ยทั้งหมด และรูปร่างหน้าตาของเขาก็ไม่แตกต่างจากชาวต้าเซี่ยมากนัก แต่จากน้ำเสียงที่โผงผางของเขาก็พอฟังออกว่าน่าจะเป็นคนต่างแดน ต่อให้ไม่ใช่คนจากต่างแดน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นคนที่มาจากพื้นที่ห่างไกลที่ไม่ค่อยได้พูดภาษาทางการนัก
ฉินซีส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ขอโทษด้วย ข้าชอบพิณตัวนี้มาก”
ดวงตาของชายหนุ่มทะมึนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น “แม่นาง พิณตัวนี้สำคัญกับพวกเรามาก เจ้ายอมสละให้เราเถิด พวกเราจะชดเชยให้เจ้าแน่นอน เจ้าอยากได้สิ่งใดขอให้บอกได้เลย”
ผู้คุ้มกันหญิงสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังฉินซีรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย คุณหนูของพวกนางก็ได้ปฏิเสธชายคนนี้ไปแล้ว เหตุใดจึงยังดื้อดึงไม่ยอมลดละเช่นนี้ ยิ่งกว่านั้นแม้ว่าคนผู้นี้จะกำลังเอ่ยถึงพิณ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของคุณหนูอยู่เสมอ สายตาเช่นนั้นทำให้พวกนางไม่พอใจมาก พวกนางจึงได้ก้าวเข้าไปขวางหน้าฉินซี “คุณชายท่านนี้ คุณหนูของเราก็ปฏิเสธเจ้าไปแล้ว อีกอย่างเราก็ไม่ต้องการสิ่งชดเชยจากเจ้าด้วย” ตระกูลฉินหรือจะต้องการเงินไม่กี่ตำลึงนี้
ฉินซีก็ไม่พอใจเช่นกัน นางเปิดกล่องที่เสี่ยวเอ้อส่งมาให้ออกดูแล้วก็ปิดกลับลงไปอีกครั้งก่อนจะเอ่ย “เอาสองชิ้นนี้”
เสี่ยวเอ้อดีใจ “ไม่ทราบว่าจะให้ส่งไปที่จวนของแม่นาง หรือจะรับไปเองดีขอรับ”
“พวกเราจะเอาไปเอง ทั้งหมดเป็นเงินเท่าไร” ฉินซีเอ่ยถาม
เถ้าแก่เดินมาพร้อมกับพิณอีกตัวในมือ เขาได้ยินที่ฉินซีถามพอดีจึงตอบกลับไปว่า “แม่นาง พิณหนึ่งตัวและขลุ่ยหนึ่งเลารวมเป็นเงินหนึ่งพันแปดร้อยตำลึงขอรับ” ฉินซีพยักหน้า แม้นางจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำขลุ่ยหยกนั้นขึ้นมาก็ตาม แต่คุณภาพหยกและฝีมือไม่ได้แย่เลย ส่วนพิณก็เป็นงานฝีมือของผู้มีชื่อเสียง มูลค่าหนึ่งพันแปดร้อยตำลึงนี้จึงไม่ถือว่าแพง ผู้คุ้มกันหญิงที่อยู่ข้างหลังหยิบตั๋วเงินออกมาส่งให้เถ้าแก่ “คุณหนูไปกันเถิด”
ฉินซีพยักหน้าแล้วเดินออกไปพร้อมกับกล่องที่บรรจุขลุ่ยหยก
แต่นางกลับได้ยินเสียงตำหนิอย่างไม่พอใจดังมาจากด้านหลัง “เถ้าแก่! ดูถูกพวกเราหรือ ของไม่ดีแบบนี้ก็ยังเอาออกมาให้พวกเราดูได้หรือ!”
ที่แท้ชายคนนั้นไม่พอใจเมื่อเห็นพิณที่เถ้าแก่นำออกมา
เถ้าแก่รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “ขออภัยนายท่าน พิณตัวนี้ก็เป็นผลงานของอาจารย์ชื่อดังและก็เป็นพิณที่ดีตัวหนึ่ง”
ชายคนนั้นส่งเสียงหยัน เอ่ยถาม “อืม ถ้าอย่างนั้นเจ้าบอกมาว่าพิณตัวนี้กับตัวนั้น ตัวไหนดีกว่าเล่า”
“แน่นอนว่าเป็น…แต่…” ตัวที่ดีกว่านั้นถูกขายออกไปแล้ว เถ้าแก่เองก็ไม่สามารถผิดต่อมโนธรรมของเขาได้ หากพวกเขาพบกับคนที่ดูออกจริงๆ ก็จะกลายเป็นความผิดของพวกเขา แต่ของที่ขายออกไปแล้วย่อมไม่ได้เป็นของร้านค้าอีกต่อไป “ร้านของข้าเป็นร้านค้าเล็กๆ หากคุณชายไม่พอใจ ไม่สู้ลองไปดูที่ร้านอื่นหรือไม่ขอรับ ร้านค้าในเมืองจินหลิงของเราก็มีที่ดีๆ อยู่หลายร้าน มีร้านที่ขายของล้ำค่าของดีด้วย”
“ดีกว่าตัวนั้นด้วยหรือ”
“มีแน่นอนขอรับ” แค่เกรงว่าเจ้าจะจ่ายไม่ไหว เถ้าแก่คิดกับตัวเองว่าจินหลิงอยู่ใกล้ฮ่องเต้เช่นนี้ สิ่งใดจะไม่มีได้เล่า แม้แต่กู่ฉินอันล้ำค่าที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษก็คงหาได้หลายตัว เขาเป็นเถ้าแก่ร้านมาเกือบทั้งชีวิต ฝึกมองคนจนมีสายตาเฉียบแหลมแล้ว คนเหล่านี้ดูเหมือนจะแต่งตัวดีและมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา แต่พวกเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมเสียเงินหลายหมื่นตำลึงเพื่อซื้อพิณหรอก
“ไม่ได้!” ชายคนนั้นพูดอย่างเด็ดขาด “องค์…ข้าชอบพิณตัวนั้นแล้ว พวกเจ้าจะไปไม่ได้!” ทันทีที่เขาเอ่ยปาก ผู้ติดตามหลายคนด้านหลังเขาก็เข้าไปขวางผู้คุ้มกันหญิงที่อุ้มพิณอยู่ทันที
“หลีก!”
“ถ้าไม่หลีกจะทำไม” ชายคนนั้นยิ้มและหันไปมองฉินซีที่เดินไปถึงประตูแล้ว
ฉินซีหันหน้าไปพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหน้านี้นางไม่เต็มใจที่จะสละพิณตัวให้กับคนเหล่านี้ ตอนนี้เมื่อของมาอยู่ในมือนางแล้วยิ่งไม่มีทางยอมปล่อยให้คนแปลกหน้าเหล่านี้เข้าไปใหญ่ ฉินซีเอ่ยอย่างเย็นชา “ทุกท่าน ทุกอย่างล้วนมีลำดับก่อนหลัง ไยจึงต้องทำให้เถ้าแก่ลำบากใจด้วย”
ชายผู้นั้นยิ้ม “ข้าย่อมไม่อยากให้เถ้าแก่ลำบากใจอยู่แล้ว ในเมื่อแม่นางใจดีเพียงนี้ ทำไมเราไม่เป็นเพื่อนกันเล่า”
หญิงสาวที่มากับชายผู้นั้นก้าวขึ้นไปข้างหน้าสองสามก้าวและเอ่ยกับฉินซีด้วยท่าทางน่าสงสาร “แม่นางท่านนี้ ที่จริงข้าอยากได้พิณตัวนี้มาก แม่นางสละให้ข้าเถิด”
ผู้คุ้มกันหญิงที่มือยังว่างเปล่าก้าวเข้าไปก่อนจะเอ่ยหยัน “เมืองจินหลิงของเราใช่ว่าจะมีพิณตัวนี้ตัวเดียวเสียเมื่อไหร่ แม้ว่าพิณตัวนี้จะเป็นผลงานของผู้มีชื่อเสียง แต่ก็เป็นพิณที่ทำขึ้นมาใหม่เท่านั้น คงไม่ได้ถึงกับจะมีความหมายพิเศษอันใดกับแม่นางคนนี้หรอกกระมัง เหตุใดจึงต้องดึงดันจะเอาให้ได้ด้วย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ยิ่งไม่มีเหตุผลใดๆ เลยที่คุณหนูของเราจะต้องมอบพิณที่ซื้อมาให้กับคนแปลกหน้า”
เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผู้นั้นไม่คาดคิดว่าสาวใช้ข้างกายของฉินซีจะกล้าแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ ร่องรอยของความไม่พอใจวาบขึ้นในดวงตาของนาง แต่สีหน้าของนางกลับแสดงออกถึงความสิ้นหวังและตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม
ฉินซีเพียงเหลือบมองนางอย่างเฉยเมยแล้วเอ่ย “พวกเราไปกันเถิด”
ผู้คุ้มกันหญิงคนหนึ่งคุ้มกันฉินซีเดินออกไป ขณะที่ผู้คุ้มกันหญิงอีกคนที่อุ้มพิณก็ผลักผู้ติดตามที่ยืนอยู่รอบๆ ตัวนาง และพุ่งตัวออกจากฝูงชนอย่างรวดเร็วเพื่อไล่ตามพวกฉินซีไป
“ท่านพี่” หญิงสาวหันหน้ามามองชายหนุ่ม ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ “คุณหนูในเมืองจินหลิงน่าสนใจดีนะ เถ้าแก่ นางเป็นลูกสาวบ้านใดหรือ” เถ้าแก่รีบขอโทษและตอบด้วยรอยยิ้ม “นายท่านล้อเล่นแล้ว ข้าน้อยสถานะต่ำต้อย ไหนเลยจะรู้จักคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ได้”
“ไร้ประโยชน์! ไปกันเถอะ!” ชายหนุ่มสบถด้วยความรำคาญ และไล่ตามพวกนางไปอย่างกระตือรือร้น
ด้านหลังเขา เสมียนในร้านถามเถ้าแก่ด้วยความกังวลว่า “เถ้าแก่ แม่นางท่านนั้น…คงไม่เป็นไรใช่หรือไม่ขอรับ” คนพวกนี้แค่ดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีอันใดนัก
เถ้าแก่ชราลูบเคราของเขาอย่างดูถูกก่อนจะเอ่ย “ไม่ต้องกังวล เมืองหลวงของเราไม่มีอันใดมาก แต่มีคนสำคัญมากมาย คนกลุ่มนี้…ก็ไม่ดูเสียหน่อยว่าที่นี่เป็นที่ไหน สถานะของแม่นางผู้นั้นจะต้องไม่ธรรมดาแน่” ไม่ใช่ลูกสาวขุนนางสูงศักดิ์ทุกคนที่จะมีผู้คุ้มกันหญิงที่มีวรยุทธ์ติดตามได้ คนต่างถิ่นเหล่านั้นก็ไม่ลองคิดดูสักหน่อยว่าตนเองยืนอยู่ที่ใด น้ำในจินหลิงนี้ลึกนัก ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายโชคร้าย
หลังจากที่ถูกคนอื่นทำหมดสนุก ฉินซีที่ออกจากบ้านก็วางแผนที่จะกลับจวน แต่นึกไม่ถึงว่านางเพิ่งจะเดินออกไปได้ไม่เท่าใดก็ถูกคนกลุ่มนั้นไล่ตามมาทัน
สีหน้าของผู้คุ้มกันหญิงทั้งสองดำทะมึนทันที คนผู้นี้ไร้มารยาทมาก!
ฉินซีเองก็รู้สึกโกรธอยู่บ้างเช่นกัน หันกลับมามองกลุ่มคนที่ตามมาและเอ่ยอย่างเย็นชา “ต่อให้พวกเจ้าจะไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ แต่ก็ต้องรู้จักขอบเขตบ้าง เมืองหลวงจินหลิงไม่ใช่ที่ที่ใครๆ ก็สามารถทำตัวกร่างได้”
ชายหนุ่มอึ้งไปทันที เขาดูโกรธมากขึ้นด้วย แต่กลับถูกหญิงสาวดึงแขนเสื้อไว้จนอดกลั้นได้ในที่สุด ฉินซีเองก็ไม่ได้สนใจพวกเขาอีก หันหลังกลับและจากไป
“องค์ชาย เด็กผู้หญิงคนนี้เย่อหยิ่งยิ่งนัก!” ผู้ติดตามที่อยู่ข้างๆ ก้าวไปข้างหน้าและพูดเสียงเบา “นางไม่เห็นองค์ชายและองค์หญิงอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ!”
หญิงสาวกลับกังวลเล็กน้อย “ผู้หญิงคนนั้น…เกรงว่าจะไม่ใช่คนธรรมดา”
ผู้ติดตามไม่ค่อยจะเห็นด้วย “ไม่ว่านางจะไม่ธรรมดาแค่ไหนก็คงไม่สูงส่งไปกว่าองค์หญิงต้าเซี่ยหรอกกระมัง นางไม่ไว้หน้าองค์ชายของเราอย่างนี้ หากเรื่องแพร่งพรายออกไป ต้าเซี่ยก็จะคิดว่าอานจี้ของเรารังแกได้ง่าย”
องค์ชายอานจี้พยักหน้าพลางหรี่ตา “หญิงสูงศักดิ์ของต้าเซี่ยแตกต่างจากอานจี้มาก ไปสืบดูหน่อยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”
“ขอรับองค์ชาย”
หญิงสาวผู้นั้นก็คือองค์หญิงอานซูแห่งอานจี้ องค์หญิงอานซูเอ่ยอย่างกังวลเล็กน้อย “เสด็จพี่ ถ้าเกิดกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา…”
องค์ชายอานจี้ยิ้มพลางเอ่ย “ซูเอ๋อร์ ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาแล้วจะทำไม พวกเราเป็นแขกผู้มีเกียรติ ฮ่องเต้ต้าเซี่ยจะทำอันใดเราเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์อย่างนั้นหรือ เจ้าไปเตรียมตัวให้ดีหน่อยดีกว่า หากเจ้าสามารถทำให้ตัวเองโดดเด่นเป็นที่รู้จักขึ้นมาในวันพระบรมราชสมภพของฮ่องเต้ต้าเซี่ยได้ก็จะดีที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือทำให้ฮ่องเต้ต้าเซี่ยรับเจ้าเข้าวังให้ได้”
ใบหน้าขององค์หญิงอานซูแดงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงฮ่องเต้ไท่ชูที่สง่างามและทรงอำนาจที่นางเห็นในวังหลวงและแผ่นดินต้าเซี่ยทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นอำนาจของฮ่องเต้ไท่ชูหรือความเจริญรุ่งเรืองและความมั่งคั่งของเมืองหลวงจินหลิงก็ล้วนสร้างความประทับใจอันน่าตื่นตะลึงให้กับองค์หญิงอานซูทั้งนั้น ความรู้สึกหดหู่เล็กน้อยเพราะถูกส่งตัวมาแต่งงานแต่เดิมเปลี่ยนเป็นความรู้สึกยินดีและคาดหวังรอคอยอยู่ลึกๆ
ในโรงน้ำชาที่อยู่ไม่ไกล คุณชายเสียนเกอจ้องมองจุดใดจุดหนึ่งบนถนนด้านล่างด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร ลิ่นฉังเฟิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาจึงมองตามไปด้วยความสงสัยและเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง “นั่นมันน้องสาวของฉินจื่อซวี่ไม่ใช่หรือ” พอลิ่นฉังเฟิงเห็นฉินซีจากไปอย่างปลอดภัย เขาก็โล่งใจเช่นกัน เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นน้องสาวของฉินจื่อซวี่และเป็นเพื่อนสนิทของหนานกงมั่ว หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ พวกเขาก็คงจะนิ่งเฉยอยู่ไม่ได้
ลิ่นฉังเฟิงมองใบหน้าอึมครึมของคุณชายเสียนเกอ ก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาทันที “จริงสิ คุณหนูฉินสี่หายดีได้ก็เพราะคุณชายเสียนเกอ เจ้าน่าจะคุ้นเคยกับนางมากกว่าพวกเรานะ”
“เจ้าขี้เหร่นั่นเป็นใคร” คุณชายเสียนเกอเอ่ยถาม
“ขี้เหร่หรือ” ลิ่นฉังเฟิงตกใจทันที พอเขามองย้อนกลับไปจึงได้เข้าใจ “เจ้าหมายถึงหมอนั่นใช่หรือไม่ องค์ชายแห่งอานจี้ อันจวิ้น ที่ยืนข้างๆ คือองค์หญิงอานซู” ที่จริงองค์ชายอานจี้ก็ไม่ได้ขี้เหร่อันใดนัก เพียงหน้าตาของเขาไม่ได้โดดเด่นมากก็เท่านั้น แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นองค์ชาย หลังจากได้รับการดูแลมานานเป็นเวลาหลายสิบปีก็ต้องมีลักษณะท่าทางอย่างเชื้อพระวงศ์อยู่บ้าง เพียงแต่เขาแต่งตัวไม่เข้ากับรสนิยมของต้าเซี่ยเท่านั้นเอง สายตาที่เขามองฉินซีก็ดูค่อนข้างกระหาย จนทำให้คุณชายเสียนเกอถึงกับจงใจหาข้อบกพร่องของเขามาเรียกว่าขี้เหร่ได้
ลิ่นฉังเฟิงโบกพัดด้ามจีบพลางเอ่ย “เดี๋ยวข้าจะต้องไปพูดกับฉินจื่อซวี่เสียหน่อย คนพวกนี้แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นพวกไม่รู้จักมารยาท อย่าได้ปล่อยมาให้ทำลายชื่อเสียงของแม่นางฉินได้”
เมื่อพูดถึงชื่อเสียงขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวคุณชายเสียนเกอก็เย็นเยียบขึ้นมาทันที พอเขาดีดนิ้ว แสงสีดำสายหนึ่งก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จู่ๆ องค์ชายอานจี้ที่กำลังจะหันหลังจากไปก็เข่าอ่อนและคุกเข่าลงกับพื้นถนนทันที ผู้ติดตามที่อยู่รอบๆ ต่างพากันตกใจและรีบล้อมตัวเขาไว้พลางมองไปรอบๆ ในเวลาเดียวกัน แต่ไม่เห็นร่องรอยสิ่งใดที่เป็นไปได้ พวกเขาได้แต่ต้องพยุงองค์ชายอานจี้ขึ้นมา แต่น่าเสียดายที่หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ขาข้างหนึ่งขององค์ชายอันจี้ก็ไม่สามารถยืนขึ้นมาได้เลย ท้ายที่สุดผู้ติดตามสองคนก็ต้องพยุงเขาซ้ายคนขวาคนและพาเขาเดินโขยกเขยกออกไป
ลิ่นฉังเฟิงมองหน้าคุณชายเสียนเกอด้วยความประหลาดใจ ทันใดนั้นเขาก็แสดงสีหน้าเข้าใจขึ้นมา
“นึกไม่ถึงเลยจริงๆ คุณชายเสียนเกอก็โกรธเพราะสาวงามเป็นด้วย” ลิ่นฉังเฟิงหยอกล้อ “ดูท่าแม่นางมั่วและอาจารย์คงไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว”
คุณชายเสียนเกอเหลือบมองเขาทันที “คุณชายฉังเฟิงกังวลเรื่องตัวเองไปเถิด ข้าได้ยินมาว่าเจ้าส่งของไปบ้านตระกูลเซี่ยอยู่บ่อยๆ แต่ก็ถูกพวกเขาส่งคืนมาหมดไม่ใช่หรือ”
“…” สารเลว! พูดกันดีๆ ไม่ได้หรือ!
YOU MAY ALSO LIKE
[email protected]
องค์ชายอานจี้สมควรโดนดี แต่คุณชายเสียนเกอเริ่มเป็นห่วงฉินซีล่ะสิ