พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 514 ไม่กลัวฉันพาไปขายเหรอ?

ตอนที่ 514

ไม่กลัวฉันพาไปขายเหรอ?

ก่อนจากไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาเก็บข้าวของที่โรงแรมและเมื่อเดินออกมา เธอก็เห็นทุกคนที่สาขาย่อยยืนรออยู่ที่ประตูโรงแรม

คนยี่สิบสามสิบกว่าคนทำให้ฉากตรงหน้าดูยิ่งใหญ่อลังการมาก

“ผู้จัดการถง พวกเรารู้ว่าคุณกำลังจะกลับไปพวกเราก็เลยมาบอกลาคุณค่ะ” พนักงานหญิงสะอึกสะอื้น

“ทุกคนมาทำอะไร? ฉันแค่จะอยากบ้าน ไม่ได้จะออกไปไหนสักหน่อย เดี๋ยวมีโอกาสก็ได้กลับมาเจอพวกคุณใหม่” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองเห็นความไม่เต็มใจในสายตาของพวกเขา

เธอนึกไม่ถึงว่าการเดินทางมาที่นี่เพียงแค่ไม่กี่วันจะทำให้ทุกคนจะรู้สึกผูกพันขนาดนี้

ไม่ว่าทุกคนจะไม่เต็มใจสักแค่ไหน แต่การบอกลาก็มักจะมาเยือนเสมอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกวาดสายตามองฝูงชน

เธอขมวดคิ้วเมื่อไม่เห็นผู้ช่วยตัวน้อย หรือว่าผู้ช่วยจะไม่มา?

เธอกวาดสายตามองอย่างระมัดระวังอีกครั้งและเห็นผู้ช่วยตัวน้อยยืนหลบอยู่ที่มุมประตู

ผู้ช่วยตัวน้อยจ้องมองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้าอยู่

ผู้ช่วยรีบก้มหน้าลงอย่างว่องไวเมื่อเห็นสายตาของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินผ่านฝูงชนเข้าไปหาผู้ช่วยแล้วถามว่า “อยากไปกับฉันมั้ย?”

ผู้ช่วยตัวน้อยกำลังรู้สึกเศร้าใจอยู่แต่เมื่อได้ยินเสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอก็ได้สติกลับคืนมา

“ไป? ไปไหนคะ?”

“ไปสำนักงานใหญ่กับฉัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดพิจารณาเรื่องนี้อย่างรอบคอบแล้ว

จนกระทั่งวันนี้ ความมั่นใจของเธอก็เพิ่มมากขึ้น

เธอเชื่อว่าเธอมองคนไม่ผิด

ผู้ช่วยตัวน้อยเป็นคนไร้เดียงสา ซื่อสัตย์ต่อผู้อื่น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงยินดีจะมอบโอกาสนี้ให้กับเธอ

“ใครคะ? ฉันเหรอ?” ผู้ช่วยตัวน้อยยังคงรู้สึกโศกเศร้าอยู่ แต่จู่ ๆ ก็ต้องประหลาดอย่างกะทันหัน

“ใช่ จะไปมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สนใจท่าทางงุนงงของเธอและพูดยืนยันอีกครั้ง

“ไปค่ะคุณถง ฉันจะไปกับคุณ” ผู้ช่วยตัวน้อยรีบตอบรับทันที

สำนักงานใหญ่เป็นความฝันของพนักงานหลายคนในสาขาย่อย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนดีมากและผู้ช่วยตัวน้อยก็มีความสุขมากที่ได้ทำงานภายใต้การสั่งการของเธอ

เธอนึกไม่ถึงว่าเรื่องราวดี ๆ แบบนี้จะเกิดขึ้นกับเธอ

พนักงานคนอื่นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพาคนจากสาขาย่อยนี้ไปด้วยจริง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปบอกลาทุกคนและพาผู้ช่วยตัวน้อยออกไป

ทุกคนจ้องมองผู้ช่วยตัวน้อยด้วยความอิจฉา และรู้สึกเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถอยู่เคียงข้างถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้

อย่างไรก็ตามถ้าพวกเขาตั้งใจทำงานอย่างหนัก พวกเขาก็จะได้เจอถงเหมี่ยวเหมี่ยวอีกครั้ง

แม้ว่าจะขึ้นเครื่องบินแล้ว แต่ผู้ช่วยก็ยังสับสนอยู่

เธอไม่ได้ร้องขออะไรเลยและจากไปพร้อมกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับแซวว่า “มาแบบนี้เลยเหรอ? ไม่กลัวว่าฉันจะพาคุณไปขายหรือไง?”

“คุณไม่ทำหรอกค่ะคุณถง” เธอไม่มีค่าอะไร และคนอย่างถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะมีจุดประสงค์อะไรในตัวเธอได้บ้าง?

“ใช่ แต่นี่ก็นานแล้วฉันยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลย คุณชื่ออะไร?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมักจะเรียกเธอว่าผู้ช่วยตัวน้อย และไม่เคยเรียกชื่อจริง ๆ ของเธอเลย

“คุณถง ฉันชื่อซ่งโมโม่ค่ะ” ผู้ช่วยตัวน้อยตอบกลับอย่างเชื่อฟัง

“ซ่งโมโม่ ชื่อดีนี่” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดตาม

มันสะท้อนบุคลิกของผู้ช่วยที่ดูไร้เดียงสาและซื่อบื้อ

“แต่คุณถง ทำไมคุณถึงเลือกฉันมาเหรอคะ?” ซ่งโมโม่รู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอและความสามารถก็ยังน้อย ดังนั้นเธอจึงเหมาะกับสำนักงานในสาขาย่อยเท่านั้น

หลายคนในสำนักงานสาขาย่อยเก่งกว่าเธอมาก ซ่งโมโม่จึงไม่เข้าใจว่าทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงเลือกที่จะพาเธอมาด้วย

“อาจเป็นเพราะคุณซื่อบื้อมั้ง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแล้วหัวเราะกับตัวเอง

เธอก็ไม่รู้ความคิดของเธอเช่นกัน

ก็แค่พามาด้วย ทำไมจะต้องคิดให้มากความ?

ซ่งโมโม่เกาท้ายทอย รู้สึกว่าถูกอ่านขาด

“แต่ฉันจะมีคุณสมบัติเพียงพอกับสำนักงานใหญ่จริง ๆ เหรอคะ? ฉันกังวลจัง” ซ่งโมโม่ตอบตกลงปุ๊บปั๊บ ทำให้ตอนนี้เธอมองย้อนกลับไปและเริ่มรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

สำนักงานใหญ่ไม่เหมือนกับสาขาย่อยที่ได้ใช้ชีวิตไป วัน ๆ

“มากังวลตอนนี้ก็สายไปแล้ว ไม่ต้องห่วง แค่ทำตัวตามปกติ ก็เหมือนกับในสาขานั่นแหละ” คนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพามาด้วยจะต้องไม่ได้นั่งนิ่งเฉย ๆ อย่างแน่นอน

เมื่ออยู่ด้วยแล้ว คนคนนั้นจะได้แสดงศักยภาพที่ไร้ขอบเขตออกมา

เธอค้นพบว่าซ่งโมโม่ค่อนข้างจดจำข้อมูลได้ดี หากเธอฝึกฝนอีกฝ่ายมากกว่านี้ ในอนาคตอีกฝ่ายจะต้องทำประโยชน์ให้ได้อย่างแน่นอน

“ค่ะ” ซ่งโมโม่พยักหน้างึกงัก เธอมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวและไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป

ซ่งโมโม่มองดูมู่อวี้เฉิงที่นั่งอ่านนิตยสารอยู่บนเบาะหลังเงียบ ๆ จากนั้นก็หันไปกระซิบกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่า “คุณ สามีคุณใช่คุณมู่แห่งมู่กรุ๊ปหรือเปล่าคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “รู้จักเขาด้วยเหรอ?”

“ฉันเคยดูรายการเกี่ยวกับเศรษฐกิจและชื่นชอบเขามากเลยค่ะ ไม่คิดว่าจะได้เจอตัวจริง” ซ่งโมโม่หน้าแดงเล็กน้อย แต่เมื่อคิดได้ว่านี่คือสามีของถงเหมี่ยวเหมี่ยว ซ่งโมโม่ก็รีบพูดอธิบายว่า “คุณถง อย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันแค่รู้สึกนับถือคุณมู่ ไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่นเลยค่ะ”

“รู้แล้ว” มู่อวี้เฉิงมีอิทธิพลกว้างขวาง ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนจะชื่นชอบเขา

หากเธอตามอิจฉาคนที่ชื่นชอบมู่อวี้เฉิง เธอจะต้องเหนื่อยแค่ไหน

“นอนพักเถอะ เดี๋ยวถึงเมืองเป่ยแล้วฉันเรียก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบไหล่เธอแล้วเดินไปนั่งข้าง ๆ มู่อวี้เฉิง

เมื่อมาถึงเมืองเป่ย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ติดต่อไปหากู้ชิง

กู้ชิงจึงรีบมาหาทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดันซ่งโมโม่ไปยืนตรงหน้ากู้ชิง “ฉันพาคนมาจากสาขาด้วย จากนี้ไปเธอจะกลายเป็นผู้ช่วยของเธอ พาเธอไปซื้อของใช้ประจำตัวและส่งเข้าหอพักของพนักงานด้วย ออกเงินไปก่อนแล้วค่อยมาเบิกเงินกับฉันทีหลัง”

“ค่ะ” กู้ชิงไม่คัดค้าน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคอยดูแลทุกคนอยู่เสมอ และมักจะทำหลายสิ่งหลายอย่างพร้อมกัน ดังนั้นถ้ามีผู้ช่วยตัวน้อยอยู่ด้วยคงจะดีกว่าเดิม

ผู้ช่วยตัวน้อยคนนี้ดูไร้เดียงสามากทีเดียว

“บอกกฏของสำนักงานใหญ่ให้เธอฟังด้วยล่ะ เอาล่ะ ฝากซ่งโมโม่ด้วยนะ ฉันกลับบ้านก่อน” หลังจากพูดแนะนำทั้งสองแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จากไป

แม้ว่าเธอจะไม่พูด แต่กู้ชิงก็รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

“ค่ะคุณถง” จากนั้นกู้ชิงก็ขับรถพาซ่งโมโม่ออกไป

หลังจากซ่งโมโม่ขึ้นรถยนต์มา กู้ชิงก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ถึงคุณถงจะพาเธอมาที่นี่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะได้รับสิทธิพิเศษ เธอจะเป็นเหมือนพนักงานทั่วไปในสำนักงานใหญ่ ที่ได้รับทั้งรางวัลและบทลงโทษ ดังนั้นอย่ามาเสี่ยงโชคและตั้งใจทำงานให้ดี”

ซ่งโมโม่รู้ดีว่ากู้ชิงจะคอยทุบตีเธอ

และคำพูดของกู้ชิงก็ค่อนข้างมีไหวพริบ

แต่ในเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาเธอมาที่นี่แล้ว ซ่งโมโม่ก็อยากจะตอบแทนน้ำใจ

เธอยืดหลังตรงและพูดเบา ๆ ว่า “ฉันโชคดีที่คุณถงพาฉันมาที่นี่และให้โอกาสฉัน จากนี้ไปฉันจะไม่รบกวนคุณถงอีก และฉันจะพยายามตั้งหลักในสำนักงานใหญ่ด้วยตัวเอง”

กู้ชิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ซ่งโมโม่อาจจะดูไร้เดียงสา แต่ความคิดของเธอค่อนข้างเฉียบคม

ตราบใดที่เธอปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ เธอก็จะไม่เดือดร้อน