ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 151 เสียดายที่จะต้องรื้อบ้านหลังนี้ทิ้งไปใช่หรือไม่?

บทที่ 151 เสียดายที่จะต้องรื้อบ้านหลังนี้ทิ้งไปใช่หรือไม่?

วันต่อมา

หลี่โก่วจือมาที่บ้านตระกูลซ่งอีกครั้ง

ซ่งชิงหลันเอาแบบบ้านที่วาดเสร็จเรียบร้อยให้เขาดู

หลี่โก่วจือมองด้วยความประหลาดใจ “นี่มันเยี่ยมยิ่ง แม่นางซ่ง การออกแบบของเจ้าไม่เพียงสวยงามน่าสนใจ แต่ยังเป็นการแบ่งพื้นที่ที่เหมาะกับการใช้งานจริงอีกด้วย แบบทั้งหมดสามารถสร้างได้ทันที ขนาดข้าเป็นช่างมานานหลายปียังอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ เจ้าเป็นเซียนด้านนี้จริง ๆ น่าเสียดายที่เจ้าไม่ได้ทำงานด้านนี้นะ”

ซ่งชิงหลันยิ้มจาง ๆ ตอบอย่างสุภาพ “นายช่างหลี่ ท่านต่างหากเล่าที่เป็นเซียนด้านนี้ มีทั้งความรู้และประสบการณ์มากมาย ข้าเพียงรู้วิธีวาดแบบ แต่ไม่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้จริงอย่างท่านเจ้าค่ะ”

คำพูดของซ่งชิงหลันทำให้หลี่โก่วจือรู้สึกเบิกบานมาก

เขารู้จักผู้คนมากมายชั่วชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกภูมิใจกับคำชมอย่างจริงใจจากนางเช่นนี้

นายช่างยังถามต่อไป “แม่นางซ่ง เจ้ามีแผนจะเริ่มก่อสร้างเมื่อใด?”

เรื่องบางเรื่อง นางเองก็ยังอยากจะรับคำแนะนำของคนอายุมากกว่าเช่นกัน

จึงได้ถามกลับไป “ท่านคิดว่าควรเป็นเมื่อใดดีเจ้าคะ?”

“จากที่ข้าดู อาจจะต้องเริ่มรื้อถอนในอีกสามวัน เจ้าสะดวกหรือไม่”

“สามวันอย่างนั้นหรือ เหตุใดถึงเร็วเช่นนี้” แม่เฒ่าซ่งที่ฟังอยู่ด้วยอดไม่ได้ที่จะร้องถาม ก่อนเดินออกมาจากบ้าน

ระหว่างที่ถามก็เม้มริมฝีปาก “เรายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการให้เรียบร้อย ในสามวันต้องรีบอย่างมากถึงจะทันเวลา”

หลี่โก่วจือเกาท้ายทอยแล้วยิ้มตอบ “หากสามวันนี้ไม่ทันแล้ว วันที่เหมาะสมจะรื้อก็จะเป็นอีกครึ่งเดือนข้างหน้า”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย นางต้องการให้กำหนดการก่อสร้างเป็นไปอย่างรวดเร็ว เพื่อทุกอย่างจะได้เสร็จสิ้นโดยเร็วเช่นกัน

จึงได้พยักหน้ารับกับนายช่าง “สามวันก็ได้เจ้าค่ะนายช่างหลี่ สามวันจากนี้พวกเราจะย้ายของออกไปให้หมด”

“เอาตามนี้แล้วกันนะ ข้าต้องขอตัวไปทำงานอื่นต่อแล้ว”

หลังจากนั้นหลี่โก่วจือก็จากไป แม่เฒ่าซ่งยังมีทีท่ากังวลใจหันไปพูดกับซ่งชิงหลัน “โธ่ หลันหลัน”

ซ่งชิงหลันรีบเอาใจท่านย่าทันที นางช่วยพาหญิงชรากลับเข้าไปในบ้านแล้วพูดพร้อมยิ้ม “ท่านย่า เราไม่ได้มีข้าวของให้เก็บมากถึงเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ ข้าเดาว่าท่านกำลังเสียดายที่จะต้องรื้อบ้านหลังนี้ทิ้งไปใช่หรือไม่?”

ซ่งชิงหลันมองอย่างรู้ทัน

ส่วนแม่เฒ่าซ่งเองรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เมื่อถูกจับได้

นางหลบสายตาแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ “แม้ว่าบ้านหลังนี้จะเก่าและทรุดโทรม แต่ก็เป็นบ้านที่ย่าอาศัยอยู่มาตลอดหลายปี แน่นอนว่าต้องรู้สึกใจหาย”

ผู้คนส่วนใหญ่เมื่ออายุมากขึ้นก็จะเข้าสู่วัยที่หวนคิดถึงอดีตเก่า ๆ อยู่เสมอ สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่ซ่งชิงหลันเข้าใจได้ดี

นางโอบไหล่หญิงชราแล้วพูดปลอบใจ “ท่านย่า ที่นี่คือที่ดินของเรา ตราบใดที่เรายังอยู่ที่นี่ มันก็จะยังเป็นที่ของเราเสมอ ท่านลองคิดดูสิเจ้าคะ ว่าเรากำลังจะเปลี่ยนแปลงบ้านของเราให้ดีขึ้น ครอบครัวเราจะมีบ้านหลังใหม่ทั้งยังเป็นการให้บรรพบุรุษได้เห็นถึงความก้าวหน้าของลูกหลาน และเราก็จะอยู่กันสบายขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย”

ได้ยินเช่นนั้น แม่เฒ่าซ่งก็ยิ้มออกทันที “เจ้านี่รู้จักพูดเหลือเกิน เอาอย่างนั้นก็ได้ เจ้าพูดถูก เรารีบเก็บของกันเถิด”

สองวันต่อมาข้าวของก็ถูกเก็บเรียบร้อย

หลังกลับจากสำนักศึกษา ซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยก็มาช่วยเก็บกวาดอีกแรง

ทางบ้านของซ่งอวิ๋นเฟิงกับหลิวกุ้ยเสียก็เก็บของจนหมดแล้วเช่นกัน

ในวันที่สาม ซ่งชิงตงกลับมาจากกังเฉิงพอดี

วันนี้เป็นวันที่สัมภาระทั้งหมดถูกเอาขึ้นเกวียนเตรียมย้ายกันแล้ว

ซ่งชิงเป่ยยังหันมาพูดติดตลกกับพี่ชาย “ท่านพี่ ท่านกลับมาวันนี้พอดี หากมาช้ากว่านี้อาจพบว่าบ้านเราหายไปได้ ฮ่า ๆ”

ซ่งชิงซีขัดขึ้นอย่างเคย “พูดอันใดของเจ้า บ้านก็ยังอยู่ตรงนี้เสมอแหละ”

ซ่งชิงเป่ยแลบลิ้นใส่พี่ชายจอมขรึมอย่างท้าทาย ทั้งยังจ้องซ่งชิงซีอย่างจริงจังแล้วหัวเราะออกมาอีก “พี่สี่ ท่านนี่ก็จริงจังไปเสียทุกเรื่อง”

“ข้าพูดตามจริง”

ตอนนี้ซ่งชิงหยวนและซ่งชิงหลินกำลังหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

ซ่งชิงหลินถามซ่งชิงหลัน “ท่านพี่ เราจะไปถึงโรงเตี๊ยมเมื่อใดขอรับ?”

“ใกล้แล้ว ๆ เลี้ยวข้างหน้าเราก็จะถึงโรงเตี๊ยม” หญิงสาวว่าพลางชี้ไปด้านหน้า

ในตอนนั้นเองก็ได้พบกับบุรุษร่างสูงที่คุ้นเคย นั่นก็คือนายท่านเฉียน

อีกฝ่ายหันมาพบซ่งชิงหลันเช่นกัน นางจึงเอ่ยทักทายเสียงดังด้วยความตื่นเต้น “ท่านพี่เฉียน”

ว่าจบก็เดินไปด้านหน้า

เมื่อเห็นซ่งชิงหลันมีสัมภาระมากมายและมาพร้อมครอบครัว จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย “น้องสาว เจ้าทำอันใดกัน ข้าวของเยอะเพียงนี้จะย้ายบ้านกันหรือ?”

หลิวกุ้ยเสียปาดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วตอบขึ้นแทน “นายท่านเฉียน ท่านเข้าใจถูกแล้วเรากำลังย้ายบ้านกันเจ้าค่ะ”

นายท่านเฉียนมีท่าทางสับสนยิ่งกว่าเดิม จึงถามซ่งชิงหลันอีก “เกิดอันใดขึ้นอย่างนั้นหรือ?”

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลว่าจะเกิดเรื่องอันใดไม่ดีกับบ้านตระกูลซ่ง

คนเป็นน้องยกยิ้มแล้วรีบอธิบาย “ครอบครัวเรากำลังสร้างบ้านหลังใหม่บนที่ดินเดิมเจ้าค่ะ จึงวางแผนไปอยู่โรงเตี๊ยมระหว่างนี้”

ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นเต้นขึ้นมาทันที “แล้วเหตุใดไม่บอกข้าเรื่องสำคัญเช่นนี้เล่า”

เมื่อพูดเช่นนั้น นายท่านเฉียนก็คว้าเอาเชือกบังคับลามาจากมือซ่งชิงหลัน แล้วพูดอย่างง่ายดาย “พวกเจ้าไปพักที่ใดกันเล่า อยู่สบายดีหรือไม่ ไปบ้านข้าดีกว่าหรือไม่ ที่นั้นมีห้องว่างอีกมาก ทุกคนไปอยู่ที่นั่นจะได้สบาย ๆ”

หลิวกุ้ยเสียได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เพราะนี่เป็นหนทางที่ประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้มาก

จึงได้ส่งสายตาคาดหวังไปทางหลานสาว

ด้านซ่งชิงหลันเข้าใจความคิดของนางที่มองมาโดยไม่ต้องเอ่ยถาม

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังหันไปปฏิเสธพี่ชายร่วมสาบาน “ท่านพี่เฉียนไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ พวกเรามีกันหลายคน เราไม่ได้ย้ายเพียงวันสองวันอาจจะต้องอยู่อีกหลายเดือน ข้าเกรงใจท่าน มันเป็นการรบกวนเกินไปเจ้าค่ะ”

“พูดอันใดไร้สาระ ไม่ต้องเฉไฉแล้วไปบ้านข้ากันเถิด”

นายท่านเฉียนแสร้งทำเป็นหงุดหงิดอย่างจงใจ “เราเป็นพี่น้องกันแล้ว ครอบครัวเจ้าก็คือครอบครัวข้า ครอบครัวอยู่บ้านเดียวกันเป็นเรื่องปกติ บ้านข้าก็ใหญ่มากมีพวกเจ้าไปอยู่ด้วยต้องมีชีวิตชีวาขึ้นมามากแน่ ๆ อีกทั้งพี่สะใภ้ของเจ้าต้องดีใจมากแน่”

พ่อแม่ของนายท่านเฉียนเสียชีวิตกันหมดแล้ว และยังจากไปก่อนที่จะได้ดูลูกชายรุ่งเรืองอย่างทุกวันนี้

ส่วนเมิ่งเตี๋ยหวู่ก็เป็นเด็กกำพร้า

สองสามีภรรยาต่างโหยหาการมีครอบครัวที่อบอุ่นและมีชีวิตชีวามาตลอด หากตระกูลซ่งไปอยู่ที่นั่น ก็ถือเป็นการเติมเต็มความปรารถนาของทั้งคู่ให้เป็นจริง